د ناروغ پوښتنې (عیادت) کلتور

کله چې څوک ناروغ شي، موږ ډېری وخت په پاک نیت او د مینې په احساس د هغه کور ته ورځو. فکر کوو چې زموږ حضور به یې زړه قوي کړي او درد به یې لږ کړي. خو ډېر کم دا سوچ کوو چې ښايي همدا اوږده ناسته، ډېر مېلمانه او بې‌وقفې تګ راتګ، خپله د ناروغ لپاره نوې ستړیا وګرځي.
ناروغ یوازې له بدني درد سره نه جنګېږي؛
بلکې له وېرې، اندېښنې، بې‌خوبي، ستړیا او عمومي کمزورۍ سره هم مخ وي.
د هغه کور باید د ارام، سکون او استراحت ځای وي، نه د شور، ګڼې ګوڼې او دوامدارې بوختیا.
ماشومان بې‌ګناه او معصوم دي، خو بې‌خبره له مکتبه، کوڅې او لوبو ګڼې ناروغۍ له ځان سره راوړي. کله چې موږ هغوی د ناروغ کور ته بیایو، ښايي په مینه، خو بې‌قصده د هغه روغتیا له جدي خطر سره مخ کړو.
په ځانګړي ډول د ژمي په دې ورځو کې، چې زیات زاړه کسان او کمزوري ناروغان د تنفسي ناروغیو ښکار وي، د زکام او سرماخوردګۍ په څېر واړه مرضونه هم ورته ډېر خطرناک تمامېدای شي او حالت یې لا پسې خرابولی شي.
ریښتینې مینه دا نه ده چې ساعتونه کېنو، خبرې اوږدې کړو او د غرمې یا ماښام ډوډۍ ته منتظر شو.
ریښتینې مینه دا ده چې:
لنډه پوښتنه وکړو
صادقه دعا ورته وکړو
لږه میوه، شربت یا یو لوښی ډوډۍ ور یوسو
په درناوي ترې وپوښتو:
«کومې مرستې ته اړتیا لرئ؟»
او بیا په ارامۍ او احترام سره مخه ښه وکړو.
حتی اوږدې ټیلیفوني خبرې هم، که څه هم په نیک نیت وي، کله ناکله ناروغ ستړی کوي. غوره دا ده چې لنډ احوال واخلو او هغه ته د سکون او ارام فرصت ورکړو.
لنډه دا چې:
ناروغ ته د ساه اخیستو فرصت ورکړو
ناروغ ته د استراحت حق ورکړو
د هغه کور ارام پرېږدو
که موږ هغه رښتیا خوښو، که رښتیا راته مهم وي، نو د دود، عادت او ځان ښودنې لپاره یې ارامي مه قرباني کوو.
ځینې وختونه ژر تلل، د مینې تر ټولو لوی ثبوت وي.

په بازارموندنه کې د خوږې ژبې او ښه سلوک ارزښت

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: