کلتور و ادب

من از این دهکده‌ی کوچک پروان هستم عاشق خاک وطن، اهل خراسان هستم اندکی فاصله با مرکز این شهر مراست.. من ز بگرام زمان، زاده‌ی دوران هستم سخنی شهد و شکر در غزلم پیچیده وای و من…

بيدار و خسته ام همه شب يار مى رود از پيش من به گریه ی بسیار مى رود در پشت پنجره به دمِ صبح ديده ام خورشيد رو به سايه ی ديوار مى رود جسمى كه لاى گرمىِ آغوش خفته است…

من همانم که مرا چشم به راهم کردی سوختم از غم هجران تو کبابم کردی من همانم که به جز چشم تو هرگز نخواست تو همانی که فقط خنده به حالم کردی من همانم که دلم راضی به زجر تو نبود تو…

دلم گرفته... از حرف‌هایی که نگفتم، از بغض‌هایی که نریختم، از آدم‌هایی که رفتند، از بودن‌هایی که بودند؛ اما بودن‌شان، نه گرمای عشق بود نه پناه عشق نه دنیای عشق! گاهی دل آدم…

گاهی آدم‌ها می‌روند، اما ردشان می‌ماند؛ در صداهایی که می‌شنوی، جاهایی که قدم می‌زنی، چهره‌هایی که می‌بینی، واژه های که تکرار می کنی رفتن فقط یک خداحافظی ساده نیست ، گاهی…

ای عشق! ای نهایت رنج و عذاب من ای آنکه مانده از تو فقط اضطراب من شام است و ابر تیره و پایان زندگی درکور راه خیره شده آفتاب من ای دوست! از کنار من خسته دور شو دیگر…

از من بجز یکی دل پر از هوس مخواه خواهی هوس، بجز دلم از هیچکس مخواه آن نغمه ها که دوش شنیدی ز من بباغ ای باغبان کنون تو ز مرغ قفس مخواه فریاد دردناک نخواهی اگر شنید…

ناله از هجر و فراقت، زسحر تا دم شام این تنی عاشق من، آه چه کشیدن دارد روز ها گر ز زبان تو رسد نیز سخنی وه که دشنام بشود نیز شنیدن دارد نسترن پیش قدوم تو خجل گشته خجل دل اسیر…

بهر دیدار تو چون شاه زمان می آیم مرگ اگر مانع شود نیز به جهان می آیم ای فلک دست مرا گیر بچرخان به مراد سویش امروز نشود، سال روان می آیم همه گویند که قسمت بکند کار خودش بشکنم…

خوش به حالت وحشیا دیگر کنارم نیستی واقف از حال دل و از روزگارم نیستی سوختنم را بعد از این دیگر نمی‌بینی عزیز همچو یک پروانه دیگر بی قرارم نیستی در سکوت شب هایم شعر می‌گویم…