له ځان سره خبرې

ځان سره مې وویل:
ولې دې زړه دومره دروند دی؟
ما وویل:
ځکه چې زه یوازې د خپل ژوند درد نه لرم؛ د یوه داسې وطن د دردونو شاهد یم چې ډېرې اوښکې یې لیدلي، ډېرې هیلې یې ماتې شوې او ډېر خلک یې د خپل کور، کلي او وطن له غېږې لرې شوي دي.
ځان سره مې وویل:
ولې دومره چوپ یې؟
ما وویل:
ځکه کله کله د انسان پر زړه دومره خبرې بار وي چې ژبه یې د ویلو توان نه لري.
ما د هغه پلار سترګې لیدلې چې زوی یې د کار لپاره له هېواده بهر تللی او هره ورځ د دروازې خواته ګوري؛
ما د هغې مور زړه احساس کړی چې زوی یې له کلونو راهیسې له سترګو لرې دی؛
ما هغه ځوان لیدلی چې زده کړې یې کړې، خوبونه یې جوړ کړي، خو د خپل راتلونکي لپاره د یوې مناسبې دندې په لټه کې سرګردانه دی.
ځان سره مې وویل:
ایا زموږ د ځوانانو خوبونه همدومره وو چې یوازې د وتلو لار پیدا کړي؟
نه!
زموږ ځوانان د دې وطن د جوړولو لپاره پیدا شوي وو، نه د دې لپاره چې خپل کورونه پرېږدي او د پردیو ښارونو په لارو کې د خپل راتلونکي پسې وګرځي.
زړه مې وویل:
موږ ولې داسې ورځې ولیدې چې یو انسان د خپل اولاد د راتلونکي په اړه له خوښۍ مخکې د اندېښنې فکر کوي؟
ولې یوه کورنۍ د ناروغۍ پر مهال د درملنې، د زده‌کړې پر مهال د لګښت او د کار پر مهال د دندې په فکر کې وي؟
ولې زموږ ډېر ماشومان د کتاب پر ځای د ژوند له سختیو سره ژر اشنا کېږي؟
بیا مې ځان ته وویل:
خو وطن یوازې درد نه دی.
وطن هغه مور هم ده چې لا هم د خپل زوی د راتګ دعا کوي؛
هغه پلار دی چې د خپلو اولادونو د راتلونکي لپاره یې ټول عمر کار کړی؛
هغه ښوونکی دی چې له لږو امکاناتو سره بیا هم ماشومانو ته د سبا خوب ور زده کوي؛
هغه ځوان دی چې له ټولو ستونزو سره سره لا هم نه تسلیمېږي؛
او هغه افغان دی چې هر څومره لرې تللی وي، زړه یې لا هم د خپل کلي په خاوره پورې تړلی وي.
موږ ډېر څه له لاسه ورکړي، خو هر څه مو نه دي بایللي.
لا هم زموږ په خلکو کې مینه شته،
لا هم د یو بل د لاس نیولو احساس شته،
لا هم د زده‌کړې، کار، پرمختګ او آبادۍ هیله ژوندۍ ده.
ځان سره مې وویل:
نو ولې دې دومره شکایتونه وکړل؟
ما وویل:
شکایت ځکه نه کوم چې له خپل وطنه ستړی شوی یم؛
بلکې ځکه یې کوم چې له خپل وطن سره مینه لرم.
هغه څوک چې وطن ورته بې‌ارزښته وي، د هغه درد هم نه احساسوي.
زه غواړم داسې ورځ راشي چې زموږ ځوان د کار لپاره د وطن پرېښودو ته مجبور نه شي؛
زموږ ماشوم د زده‌کړې لپاره د امکاناتو په لټه کې پاتې نه شي؛
زموږ ناروغ د درملنې لپاره د توان او امکاناتو ترمنځ سرګردان نه وي؛
زموږ مور د خپل اولاد د راتګ په تمه عمر تېر نه کړي؛
او زموږ پلار د خپلو اولادونو د راتلونکي په اړه له وېرې سره ویده نه شي.
غواړم داسې وطن ولرو چې انسان پکې د خپل استعداد، کار، صداقت او وړتیا له مخې وپېژندل شي؛
نه د واسطې، نوم، اړیکې او شخصي نفوذ له مخې.
غواړم زموږ د خلکو ترمنځ دا باور بېرته پیاوړی شي چې رښتینولي کمزوري نه ده، عدالت دښمني نه ده او وړتیا جرم نه دی.
ځان سره مې وروستی ځل وویل:
«ایا لا هم هیله لرې؟»
ما موسکی شوم او ومې ویل:
هو!
تر هغه چې د دې وطن په یوه کور کې ماشوم د سبا خوب ویني،
تر هغه چې یوه مور د خپل زوی د راتګ دعا کوي،
تر هغه چې یو ځوان د خپل وطن د جوړولو ارمان لري،
تر هغه چې یو ښوونکی د یوې ماشومې په سترګو کې د راتلونکي رڼا ویني،
تر هغه چې یو افغان وايي: «دا وطن به یوه ورځ آبادېږي»—
هیله به ژوندۍ وي.
ځکه وطنونه یوازې په ودانیو نه جوړېږي؛
وطنونه د خلکو په هیلو، صداقت، کار، پوهه او یو بل ته په لاس ورکولو جوړېږي.
او زه لا هم له خپل ځان سره خبرې کوم…
شاید ځکه چې نه غواړم د خپل وطن دردونه یوازې په زړه کې مړه شي.
غواړم یوه ورځ همدا خبرې د خوښۍ په اوښکو بدلې شي؛
او موږ خپلو اولادونو ته ووایو:
موږ ډېرې سختې ورځې ولیدې، خو هیله مو ونه بایلله.
موږ مات شوو، خو تسلیم نه شوو.
شاید همدا زموږ تر ټولو ستره هیله وي.

له کاري فشارونو سره د مقابلې لارې

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: