دافغانستان خلک یوازې مظلومان نه دي

بسم الله الرحمن الرحیم.
دامر بالمعروف اونهی عن المنکر [ 78 ] برخه .
السلام علیکم ورحمت الله وبر کاته :

دافغانستان خلک یوازې مظلومان نه دي، بلکې د داسې برخلیک قربانیان دي چې پرې تپل شوی دی.
کله چې د یوه ملت وګړي د خپل برخلیک او مسؤلیت احساس ونه لري، نو واک او اختیار په خپله د واک‌غوښتونکو لاسونو ته سپاري.
طبیعي ده چې څوک یو زین‌شوی او رام شوی آس وویني، تر ډېره به ورباندې سپور پاتې شي، او آن هڅه به وکړي چې دا په ناحقه ترلاسه شوی امتیاز خپلو اولادونو او وارثانو ته هم پرېږدي.
نن هم وینو چې ځینې کسان، که وړتیا ولري او که نه، د خپلو پلرونو او نیکونو د زور او کودتا په میراث د واک ادعا کوي.
په داسې حال کې ملت او خلکو نوم یوازې د قدرت د مدعیانو د شعار او وسیلې په توګه کارول کېږي، نه د هغوی د ارادې او حقونو د درناوي لپاره.
د افغانستان اوسني حالت ته چی گورو او دجهادی او مذهبی مشرانو سره تمثیل کړو، نو داسې ښکاري لکه یوه قافله چې کلونه یې لارښوود د خپل ځان لپاره ټاکل شوی وي، نه د مسافرو په خوښه.
تر هغه چې خلک د خپل برخلیک د ټاکلو احساس، یووالی او مسؤلیت خپل نه کړي، هر نوی سپور به د هماغه زاړه زین پر شا کېني، او د واک دا کړی به همداسې له یوه لاسه بل لاس ته لېږدېږي، خو د ولس بار به لا هم د ولس پر اوږو پاتې وي.
۲ – او تر ټولو دردونکې خبره دا ده چې ولس، چې باید د واک اصلي سرچینه وي، ورو ورو د نندارچي په څېر چوپ پاتې کېږي. کله چې چوپتیا اوږده شي، ظالم یې د رضا په معنا اخلي او هره نوې پرېکړه د خلکو د ارادې په نوم توجیه کوي.
افغانستان د تاریخ په اوږدو کې ډېر ځله د همدې دورې شاهد پاتې شوی دی. نومونه بدل شوي، بیرغونه بدل شوي، شعارونه بدل شوي، خو که د واک بنسټ د خلکو پر اراده، عدالت او قانون ولاړ نه وي، پایله یې تل یوه وي.
یو څوک ځي، بل راځي، خو د ولس درد، بېوزلي او بې‌برخلیکي پر خپل ځای پاتې وي.
هغه ملت چې خپل حق نه غواړي، نور به یې حق د خپلې ګټې لپاره وکاروي. هغه ملت چې د حساب غوښتنه ونه کړي، واکمن به ځان د حساب ورکولو مکلف ونه ګڼي.
او هغه ولس چې د قانون پر ځای د اشخاصو تر سیوري ژوند وکړي، د هر نوي ځواک له راتګ سره به د خپل برخلیک نوی فصل، خو د پخواني درد په تکرار، پیلوي.
د افغانستان د راتلونکي هیله نه په میراثي ادعاوو کې ده، نه د زور په واکمنی کې، او نه هم د هغو شعارونو په تکرار کې چې یوازې د احساساتو د راپارولو لپاره کارېږي.
ریښتینی بدلون هغه وخت راځي چې هر وګړی ځان د وطن د برخلیک شریک وبولي، د حق غوښتنه د مسولیت ترڅنګ ترسره کړي، او واک د خلکو امانت وګڼل شي، نه د اشخاصو شخصي ملکیت.
تر هغه وخته چې د قدرت پر ځای قانون واکمن نه شي، د اشخاصو پر ځای بنسټونه پیاوړي نه شي، او د وېرې پر ځای د خلکو اراده حاکمه نه شي، د تاریخ دا کړی به همداسې تکرارېږي، او هر نسل به د تېرو نسلونو د تېروتنو بیه پرې کوي.
۳ – تاریخ یوازې د پاچاهانو، امیرانو او واکمنانو نومونه نه ثبتوي؛ تاریخ د ملتونو چوپتیا هم لیکي.
هغه ولس چې د خپل برخلیک د بدلولو جرئت ونه کړي، د نورو د پرېکړو قرباني کېږي.
څوک چې د خپل حق د دفاع لپاره نه درېږي، یوه ورځ به د خپل حق د غوښتلو توان هم له لاسه ورکړي.
افغانستان نن د یوه مهم انتخاب پر څلورلارې ولاړ دی.
یو لوری د نفرت، تعصب، انحصار او زور سیاست ته رسېږي، او بل لوری د تفاهم، عدالت، علم او ملي یووالي پر لور روان دی.
که ملت د لومړي لوري انتخاب وکړي، د تاریخ زخمونه به بیا تازه شي؛ خو که دویمه لاره خپله کړي، نو راتلونکی نسل به د جګړې پر ځای د سولې، او د وېرې پر ځای د هیلو کیسې وکړي.
هیڅ واک تلپاتې نه دی.
هغه څوک چې نن ځان د خلکو له ارادې لوړ ګڼي، سبا به د تاریخ د قضاوت مخې ته درېږي.
تختونه ماتېږي، ماڼی نړېږي، بیرغونه بدلېږي، خو د ظلم او عدالت حساب د تاریخ له حافظې نه ورکېږي.
د یوه ملت عزت په دې کی نه وي چې څومره ځواکمن واکمن لري، بلکې په دې کی وي چې څومره ځواکمن قانون، څومره بیدار ولس، او څومره حساب ورکوونکې اداره لري.
کله چې قانون د اشخاصو تابع شي، عدالت د زور قرباني شي، او حق د مصلحت تر سیوري لاندې پاتې شي، نو وطن د پرمختګ پر ځای د تکراري کړاوونو په لاره روانېږي.
راځئ د راتلونکو نسلونو لپاره داسې افغانستان وغواړو چې ماشوم یې د جګړې غږ نه، د ښوونځي زنګ واوري؛ ځوان یې د وطن پرېښودو ته نه، د وطن جوړولو ته هیله ولري؛ او سپین‌ږیری یې د خپلو اولادونو د خوندي راتلونکي ډاډ ولري، نه د هغوی د مهاجرت او بې‌برخلیکی اندېښنه.
ملتونه هغه وخت خپل برخلیک بدلوي چې د اختلافونو له زندانه راووځي، د ګډو ارزښتونو تر چتر لاندې سره ودرېږي، او دا درک کړي چې وطن د یوه قوم، یوې ډلې، یوې ژبې او یا یوه فکر ملکیت نه دی، بلکې د ټولو ګډ کور دی. که دا حقیقت ومنل شي، نو واک به د خدمت وسیله وي، نه د تسلط؛ او سیاست به د ملت د سوکالی لپاره وي، نه د شخصي ګټو لپاره.

۴ – باید ووایم چی ، زموږ موخه د چا سپکاوی او یا د اختلافونو ژورول نه دي، بلکې د حق، عدالت، حساب ورکونې، ملي یووالي او د ولس د مشروع ارادې یادونه ده.
افغانستان هغه وخت له روانو کړاوونو څخه راوتلای شي چې هر افغان د خپل دیني، ملي او انساني مسوولیت احساس وکړي، د قانون درناوی وکړي، د ظلم او تعصب پر ځای انصاف او ورورولي خپله کړي، او د وطن ګټې له شخصي او ډله‌ییزو ګټو پورته وګڼي.
الله تعالی دې زموږ وطن ته داسې مشران او داسې ولس په برخه کړي چې امانت، عدالت، تقوا او خدمت خپل شعاراو عمل وګرځوي، څو افغانستان د سولې، عزت، پرمختګ او سوکالی پر لور روان شي، ان شاء الله.

اللَّهُمَّ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَالْأَبْصَارِ !
د افغانستان د مسلمان ولس زړونه د حق، عدالت، اخلاص او یووالي پر لور راواړوه.
اې الله!
زموږ له زړونو څخه کینه، تعصب، نفاق او بې‌پروايي لرې کړه، او پر ځای یې ورورولي، بصیرت، حکمت او د حق د ویلو جرئت راپه برخه کړه.
اې رب العالمین!
زموږ ولس ته داسې بیداري، پوهه او شعور ورکړه چې د حق او باطل ترمنځ توپیر وکړي، د ظلم پر وړاندې د حق دریځ ونیسي، او د خپل دین، وطن او راتلونکو نسلونو د خیر لپاره یو موټی شي.
اې الله!
افغانستان له جګړو، فتنو، ظلم، بې‌عدالتی او تفرقې څخه وساته، او زموږ په وطن کې سوله، امنیت، عدالت، علم، رحمت او برکت عام کړه.
اې مهربانه ربه!
زموږ مشران د حق، تقوا، عدالت او امانتداری لارې ته هدایت کړه، او ولس ته داسې شعور ورکړه چې د خیر ملاتړ او د شر مخنیوی وکړي.
رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ، وَصَلَّى اللَّهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.
آمین یا رب العالمین.
وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ
او سلام دې وي پر هغه چا چې د هدایت پیروي کوي.

هوښیار ملت، هوښیار واکمنان روزي؛ او ناپوه ملت، ناپوه واکمنان

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: