د مور د میني پور

مــوري ستا د مینې پور به کله ادا کړمه
ستا د احسانونو حساب به په څه درکړمه
تا چې زما د ژوند هره تیاره رڼا کړه
تا چې زما د ژوند هره شېبه رڼا کړه
زه به ستا د یوې دعا بدل په څه ادا کړمه
ستا د لاسونو تودوخه مې پناه وه تل
ستا له غېږې ښکلی ځای به چرته زه پیدا کړمه
چې زه په درد وم ته په اوښکو لمده
ستا د زړه درد به څنګه هېر او زه جلا کړمه
ستا تر قدمونو لاندې جنت پروت دی
زه به ترې لوړ تمه د څه پیدا کړمه
زما وجود زما ساه یې مــوري
ته زما ژوند زما دنیا یې مــوري
ته مې روح ته مې سکون د ژوندانه یې مــوري
ته مې آواز د سوي زړه یې مــوري
زه چې ماشوم وم ما به تاته څه ګیلې کولې
تا به په ناز راته کیسې کولې
زما نړۍ ولې خوږې مور جاني
ستا نړۍ ولې ادې مور جاني
ما به خبرې او ګیلې کولې
تا به خبرې څه خوږې کولې
هلته وې ځوانه خو ځواني دې کړه
له ما نه قربان
چې ستا خاطر نوې ادې مور جاني
هغه کور هم نه وي د ښې مور جاني
راشه چې ښکل دې کړم تندی
ته د جنت تحفه یې
ته د مینې محبت د صداقت تحفه یې
زما دېره په تا ودانه
هم مې توښه په تا ودانه
کوم خدمت ستا
زه به عزت ستا
زه بې له تا دا زندګي څه کوم
چې ته دې نه یې خوشالي څه کوم
موږ چې کوچني وو تا به ډېرې افسانې کولې
موږ هم راټول وو ستا پر دېره مور جاني
آی مهرباني آی زړه سواندې موري
ته یې شمع د ژوند
ته یې ډیوه د ژوندون
ته یې رڼا د تورو شپو
هم د تیارو مور جاني
ته د «نصرت» د وجود ساه
هم رهنما مور جاني
نصرت الله نصرت
زابل ـ شاجوی
۲۰۲۶

د زمانې فریاد

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: