پښتانه د تاریخ له هغو ولسونو څخه دي چې غیرت، میلمه پالنه، او ازادي یې د پېژند نښې دي. خو همدا ولس چې د سترو قربانیو داستانونه لري، نن له یوې سترې تشې، خلا سره مخ دی. څه شی(یووالی) دا پوښتنه یوازې سیاسي نه ده، بلکې فکري، اخلاقي او ټولنیزه ده. پښتانه به څنګه په یوه خوله شي او دا یووالی څنګه ممکن دی؟
یووالی په شعارونو نه جوړېږي، بلکې په شعور، تر هغو چې مونږ اختلاف د ځواک طاقت نښه وبولو او تفاهم کمزوري وګڼو، تر هغو به په یوه خوله کېدل یو خوب ارمان پاتې شي. حقیقت دا دی چې زمونږ وېش د قومونو، سیمو او ګوندونو تر نومونو هم ډېر ژور دی. ددې وېش زمونږ په فکرونو او زړونو کې ځای نیولی دی.
پښتون هغه وخت سره نژدې کېدلای چې لومړی د یو بل د اورېدلو حوصله زده کړي. خبرې اترې، مشورې او جرګې زده کړي ځکه چې د زمونږ د يووالی او کلتور بنسټ دی، خو دا بنسټ باید له تعصبه پاک او د انصاف پر ستن ودرول شي. که جرګه د حق پر ځای د زور ملاتړ وکړي، نو هغه د یووالي وسیله نه، بلکې د نوې شخړې، لانجې پیل وي.
زدهکړه د یووالي تر ټولو پیاوړې ستن ده. هغه ټولنه چې خپل تاریخ، ژبه او فکري میراث په سمه توګه ونه پېژني، تل به د نورو تر روایتو لاندې ژوند کوي. کله چې پښتون ځوان د خوشحال بابا، باچا خان بابا، رحمان بابا او غني خان فکر ولولي، نو پوهه به شي چې اختلاف دښمني نه ده، بلکې تنوع ده او تنوع هغه وخت ښکلا لري چې د یو هدف تر سیوري لاندې راټوله شي.
اقتصادي عدالت هم د یووالي مهم شرط دی. لوږه، بېکاري او محرومیت انسان پر ځان راټولوي، نه پر ټولنه. کله چې خلک په ګډ کار کې خپله ګټه وویني، که هغه کرنه وي، سوداګري وي او که صنعت، نو د یو بل لاس نیول ورته اسانه کېږي. ګډ اقتصاد، ګډ تقدیر زېږوي.
رسنۍ، ادب او هنر هم کولای شي هغه کار وکړي چې وسلې یې نه شي کولای. یو شعر، یوه کیسه او یو انځور کله ناکله د زرو ویناوو ځای نیسي. که زمونږ رسنۍ د نفرت پر ځای شعور، او د وېش پر ځای وصل خپور کړي، نو د یووالي تخم به ورو ورو زرغون شي.
خو تر ټولو مهمه خبره دا ده. یووالی له ځان څخه پیلېږي. هغه څوک چې د خپل نظر پرته بل نظر ته ځای نه ورکوي، د یووالي خبرې یې تشې خیالي دي. پښتانه به هغه ورځ په یوه خوله شي چې اختلاف ومني، خو دښمني رد کړي، نیوکه وکړي، خو سپکاوی ونه کړي، حوصله زده کړي، په علم سمبال شي او چې د ځان تر ګټې لوړ، د ټول ولس ګټه مهمه وګڼي.
یووالی کومه ناڅاپي معجزه نه ده، بلکې یوه دوامداره هڅه ده. دا هڅه صبر غواړي، شعور غواړي، او تر ټولو زیات اخلاص غواړي. که اخلاص وي، نو لاره شته چې لاره وي، نو منزل هم شته. ځکه چې ملتونه د وسلو په زور نه، بلکې د فکر په رڼا سره یو کېږي.
د دعوت رسنیز مرکز ملاتړ وکړئ
له موږ سره د مرستې همدا وخت دی. هره مرسته، که لږه وي یا ډیره، زموږ رسنیز کارونه او هڅې پیاوړی کوي، زموږ راتلونکی ساتي او زموږ د لا ښه خدمت زمینه برابروي. د دعوت رسنیز مرکز سره د لږ تر لږه $/10 ډالر یا په ډیرې مرستې کولو ملاتړ وکړئ. دا ستاسو یوازې یوه دقیقه وخت نیسي. او هم کولی شئ هره میاشت له موږ سره منظمه مرسته وکړئ. مننه
د دعوت بانکي پتهDNB Bank AC # 0530 2294668 :
له ناروې بهر د نړیوالو تادیاتو حساب: NO15 0530 2294 668
د ویپس شمېره Vipps: #557320 :
Support Dawat Media Center
If there were ever a time to join us, it is now. Every contribution, however big or small, powers our journalism and sustains our future. Support the Dawat Media Center from as little as $/€10 – it only takes a minute. If you can, please consider supporting us with a regular amount each month. Thank you
DNB Bank AC # 0530 2294668
Account for international payments: NO15 0530 2294 668
Vipps: #557320
Comments are closed.