!اتهامات و توهین های ضد انسانی یک مساواتی

اتهامات و توهین های ضد انسانی یک مساواتی!

فحش نامۀ قسمت سوم ولی جان آریای مساواتی که ممثل ذهنیت قهرآمیزوانقلابی و مبین مقام منیع استادی شان درفن تفکر مترقی استبداد میوندوال شمرده میشود، مشتمل است بر دو قسمت مستهجن و خفت بار:

یکی توهین و حقارت، و دوم هم افترا و تاپه زنی.

استاد ولی جان آریا، به قول هم وطنان هزاره چنین پورته کرده اند:«آقای مومند یکبار کلاه کوچک تان را به قضاوت جلوتان بگذارید.»

تذکر و کنایۀ کلاه کوچک از نظرعلمی یعنی چه؟

این حرف ناموزون استاد ولی جان مرا به یاد یک گفتار ناهنجار یک خلقی انداخت که غلام محمد فرهاد را (چهار چشمه) خطاب کرد.

چند سال قبل یک وطندار با نام مستعارنیز، در ویب سایت افغان جرمن کلاه مرا به شکل مماثلی (اتوتک) نام گذاشت.

اگرمیراث خورمیوندوال میبودم امروز به جای کلاه کوچک موجوده خود، کلاه بزرگ میوندوال را که کله کته داشت مورد استفاده قرارمیدادم تا نزد استاد ولی جان، مانند خرقۀ مبارک، مقام قدسیت را میداشت.

استاد ولی جان در جای دیگری هم چنین پورته کرده است:«آقای مومند بر رسم همان کرکتر چره ای اش که می کوشد با یک فیر چندین شکار کند، اما کوری مادر زاد، سبب می شود که تفنگ را هم گم کند.»

استعمال جملۀ (کوری مادر زاد) را در جملۀ فوق الذکر، به اصطلاح مردم ما از پاچه کشیدن تلقی نموده، و در جملۀ بد اخلاقی هتاکان کوچه و بازار قلمداد میکنم.

و اینهم امثلۀ ای از اتهامات اندیوال آریا، یا میوندوال صغیر:

«آقای مومند! خود جناب عالی شصت [شست] سال است که بر رکاب آقای موسی شفیق بوسه میزنید..»

درینجا نمی خواهم، از آیتی طلب استمداد کنم که در همچو موارد، مصداق کلام پنداشته میشود.

ولی به نهج ادب کلام منظوم، همچو ادعای صد در صد خلاف واقعیت، یک غلوی روشن آفتابی است.

ولی جان آریا! آیا واقعاً جناب عالی مرا از مدت شصت [شست] سال به اینطرف میشناسید؟

من شست سال قبل در صنف اول پوهنتون بودم، و موسی شفیق به احتمال قوی درآن زمان معین وزارت عدلیه بود، آیا مطابق ادعای تان به حیث یک آدم خدا شناس، من ازهمان زمان مطابق ادعای ذهن مریضت به بوسیدن رکاب شهید شفیق مصروفم.
آغای گلم ولی جان آریا!

لطفاً درادعاهای خود، خدا را حاضر و ناظر ببینید و از دروغ پردازی و تفتین بپرهیزید.

من مقالۀ معنون به «د شفیق صدارت، د کرملن خیانت او پرچمیانو بغاوت» را برای اولین و آخرین بار حدود یکی دو ماه قبل بدست نشر سپردم، قبل برآن به ارتباط کودتای سرطانی حسن چپ، تذکر داده ام که کودتای سرطان در موازات منافع و مطامع دولت شوروی و مخالفت با معاهده آب دریای هلمند صورت پذیرفت.

پس ادعای جناب عالی در قسمت شصت [شست] سال رکاب بوسی شفیق توسط این قلم به کدام حقیقت اسلامی استواراست؟

کذا دراخیر فحش نامه تان موسی شفیق را «ولی نعمت» این قلم قلمداد فرموده اید، که یک دروغ بزرگ و بهتان محض است.

من شفیق را درعمر خود ندیده ام، شفیق نه خویش من است و نه قومی من و نه در دوره شفیق به کدام چوکی ریاست مقرر شده ام.

اما، من صدارت شفیق و به اصطلاح خودت ژیگلو را بر صدراعظم، مستبدی مانند هاشم میوندوال ترجیح میدهم که میخواست مرا از پوهنتون اخراج کند و مغزمدیر جریده افغان ملت را پاشان سازد.

ولی جان آریا، عنوانی این قلم چنین پورته کرده است:«شش سال است که علمای کرام ساخت پاکستان را سجده میکنید..»

ولی جان آریا بخوان و بدان!

من به جز ذات خداوند به هیچ مقامی سجده نکرده و نمی کنم، لطفاً گپ خود را سنجیده بزنید، بیتی از طبع من است که بارها در مورد حکومت طالبانی تحریر نموده ام:

طالبانو سپی بهتر تر ستمی دی

که هزار واره طالب بد تر تر سپی دی.

مگر من مطابق ادعای غیر اسلامی و دروغین ات، شش سال است که سگ را سجده میکنم؟

لعنت الله علی……

دروغ پراگنی و افترای دیگر ضد اسلامی متفکر مترقی استبداد میوندوال:

«آقای مومند … انتشار عکس لینن را پنجاه سال قبل در جریده مساوات به کفر گرفته است، اما برداشت و فهم خود او در دین چنان است که حضرت عثمان را « مشرک» خطاب میکند و پروایی ندارد.»

ای بسا آدم که ابلیسی کند

باز هم پناه می برم به نص قرآنی که:

لعنت الله علی…

نخست اینکه، بلی نشر فوتوی لینن ملعون یک عمل غیر اسلامی و غیر ملی بود و جریده مساوات را خواهر جریدۀ پرچم ساخت.

اما در مورد حضرت عثمان:

من در مضمون خود معنون به «یک محاسبۀ وجدانی و منطقی با استاد ولی جان آریا» به ارتباط اشتباهات جبران ناپذیر میوندوال نگاشتم که اگر بزرگان اسلامی ما مانند حضرت عثمان و حضرت معاویه ازاشتباهات جبران ناپذیر مبرا نیستند، چطور ممکن است میوندوال از این قاعده مستثنی باشد؟

و به طورمثال از حس قوم گرایی حضرت عثمان یاد آوری نمودم که یک حقیقت مسلم تاریخی است، ولی اکنون مغز متفکر مترقی استبداد میوندوال، با ذهن مریض خود آن ادعای مرا، مقلوب ساخته و مدعی است که من حضرت عثمان را استغفرالله «مشرک» خطاب نموده ام.

ولی جان آریا ثابت کند که در کدام قسمت نوشتۀ من خدای ناخواسته کلمۀ«مشرک» علیه حضرت عثمان استعمال شده است؟

ولی جان آریا همان طوریکه از درک کلمۀ «شصت» عاجز است و آن را به جای کلمۀ «شست» به کار میبرد، در قسمت درک کلمۀ «مشرک» نیز درجهل مرکب قرار دارد.

ولی جان بخوان و بدان که:

کلمۀ مشرک به کسی اطلاق میگردد، که برای خداوند به وجود شریک قائل شود، و بهترین مثال مدعای فوق الذکر،هم شیخ برصیصای عبرانی است.

یعنی شرک در برابر مفهوم کلمۀ توحید و یکتا پرستی قرار میگیرد، لطفاً به یک دایرة المعارف اسلامی و کذا فرهنگ دهخدا یا معین مراجعه کنید.

در مورد قوم گرایی حضرت عثمان، تمام علمای فقه اسلامی اهل تشیع متفق الرأی اند و در مورد تردیدی نشان نمیدهند، متکی بر ادلۀ ذیل:

سپردن مناطق مهم اسلامی مانند کوفه، بصره، مصر و شام به اعضای خانواده و خویشاوندان اموی خود مانند معاویه، ولید بن عقبه، عبدالله بن سعد و مروان بن حکم.

قابل تذکر است که حضرت معاویه در دوران خلافت خود مرتکب اشتباه جبران ناپذیری شد، مشعر بر اینکه خلافت اسلامی را به سلطنت تبدیل کرد.

داکتر اقبال اندرین باب میفرماید:

خلافت بر مقام ما گواهی است

خلافت حفظ ناموس الهی است

ملوکیت همه مکر است و نیرنگ

حرام است آنچه برما پادشاهی است

کذا حضرت عثمان مبالغ بزرگی از بیت المال را به نزدیکان و خویشاوندان اموی خود تقسیم کرد.

نفوذ مروان بن حکم بچۀ کاکا و داماد حضرت عثمان کنترول اداری خلافت را به دست گرفته بود و سیاست های او موجب خشم و شورش مردم شد.

عامل اساسی سر زنش و شهادتش همین پالیسی تبعیضی خلافت حضرت عثمان بود.

آیا این نظریات جمهور فقهای اسلامی در مورد خلافت حضرت عثمان، ادعا و اتهام مشرک بودن بر حضرت عثمان است؟

به اصطلاح انگریزی:«یوز یور کامن سنس»

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: