د ښار په یوه زاړه او تنګه کوڅه کې یو کوچنی هوټل و. د هوټل خاوند، اکبر، د ژوند له سختیو سره لاس او ګرېوان و. د ورځې به یې د خلکو لپاره ډوډۍ پخوله او د شپې به یې د خپل کوچني زوی، حمید، د درملنې د لګښتونو په فکر کې خوب له سترګو تښتېده.
یوه سوړ ماښامنۍ وو. باران ورېده او د کوڅې پر تیږو د اوبو څاڅکو د ژوند د ستړیا غمجنې نغمې غږولې.
د هوټل دروازه ورو پرانیستل شوه. یو سپینږیری سړی، په زړو جامو کې، دننه راغی. ږیره یې سپینه وه، سترګې یې ژورې او په څېره کې یې د اوږدو سفرونو ستړیا پرته وه.
د هوټل په یوه کوټه کې کېناست او له اکبر څخه یې وغوښتل:
«وروره! که یوه وچه ډوډۍ او یو ګیلاس چای راته برابر کړې، احسان به دې وي.»
اکبر ورته په ځیر وکتل. د سړي له جامو داسې ښکارېدل چې د پیسو وس نه لري.
اکبر وویل: «بابا جانه! ډوډۍ او چای به درته راوړم، خو پیسې مه یادوه.»
سپینږیري سر ټیټ کړ. د سترګو په کونجونو کې یې اوښکې وځلېدې.
له هماغې ورځې وروسته، سپینږیری به هره ورځ د ماښام پر مهال هوټل ته راتلل. په هماغه کوټه کې به کېناست، یوه پیاله چای او یوه وړه ډوډۍ به یې خوړله او بیا به په چوپتیا کې روان شو.
یوه ورځ اکبر ولیدل چې سپینږیری د هوټل مخې ته له یوه وږي ماشوم سره مخ شو. ماشوم د نانوایي د کړکۍ له شا ډوډۍ ته کتل او په خالي لاسونو یې خپله خوله پاکوله.
سپینږیري خپله ډوډۍ ماشوم ته ورکړه او ورته ویې ویل:
«زویه! وږی مه ویده کېږه. لوږه د انسان د خوبونو تر ټولو سخت غل دی.»
اکبر دا صحنه ولیده، خو هېڅ یې ونه ویل.
ورځې تېرېدې. اکبر ورو ورو له سپینږیري سره عادت شو. هغه به کله ناکله د هوټل د لوښو په ټولولو کې مرسته کوله، کله به یې د یوه یتیم ماشوم د ډوډۍ پیسې ورکولې او کله به یې د کومې بېوزلې کورنۍ لپاره په پټه خواړه پرېښودل.
خو هېڅوک نه پوهېده چې دا سړی څوک دی او له کومه راغلی دی.
یوه شپه د اکبر زوی، حمید، سخت ناروغ شو. ډاکټر ورته وویل چې که ژر یې درملنه ونه شي، ژوند به یې له خطر سره مخ شي.
اکبر د هوټل په یوه کوټه کې کېناست. سر یې په دواړو لاسونو کې نیولی و او اوښکې یې څڅېدې.
هماغه شپه سپینږیری راغی. د اکبر څېره یې ولیده او پوښتنه یې وکړه:
«اکبر! نن دې ولې سترګې دومره غمجنې دي؟»
اکبر ورته د خپل زوی کیسه وکړه.
سپینږیری غلی شو. لږه شېبه یې د اکبر پر اوږه لاس کېښود او ویې ویل:
«اندېښنه مه کوه، وروره! کله کله د انسان د ژوند دروازې هغه وخت پرانیستل کېږي چې ټولې لارې تړلې ښکاري.»
بله ورځ اکبر د خپل هوټل پر مېز یوه سپینه پاکټ وموندل. په پاکټ کې دومره پیسې وې چې د حمید د درملنې ټول لګښت یې پوره کاوه. ورسره یوه کوچنۍ پاڼه هم وه:
«اکبر! تا هغه وخت زما لاس ونیو چې زه هېچا ته د پام وړ نه وم. نن زه غواړم ستا د زوی لاس ونیسم. دا پیسې پور نه دي؛ د انسانیت هغه پور دی چې یو انسان یې بل انسان ته ورکوي.»
اکبر په بېړه د سپینږیري د لټون لپاره کوڅو ته ووت، خو هغه ورک و.
نه یې څوک پېژندل، نه یې پته معلومه وه او نه یې چا بیا په ښار کې ولید.
څو میاشتې وروسته حمید روغ شو. اکبر هر ماښام د هوټل د هماغه کوټې پر لور کتل، لکه سپینږیری چې لا هم هلته ناست وي.
یوه ورځ د ښار یو زوړ اوسېدونکی هوټل ته راغی. د سپینږیري د کیسې په اورېدو یې حیران شو او ویې ویل:
«څه؟ هغه سپینږیری چې دلته به راتله؟ ایا تاسې نه پوهېږئ چې هغه څوک و؟»
اکبر په حیرانتیا وپوښتل: «څوک و؟»
سړي وویل:
«هغه د همدې ښار یو ډېر شتمن سوداګر و. کلونه وړاندې یې یوازینی زوی په یوه ترافیکي پېښه کې له لاسه ورکړی و. له هغې ورځې وروسته یې شتمني پرېښوده، ساده جامې یې واغوستې او د ښار په کوڅو کې به یې د بېوزلو او یتیمانو مرسته کوله. هغه ویل چې د خپل زوی د نشتون تشه د نورو ماشومانو په موسکا ډکول غواړي.»
اکبر چوپ شو. سترګې یې له اوښکو ډکې شوې.
د هوټل پر هغه زاړه مېز یې لاس کېښود چې سپینږیري به پرې ډوډۍ خوړله، او ورو یې وویل:
«ما فکر کاوه چې زه هغه ته ډوډۍ ورکوم، خو په حقیقت کې هغه زما د ژوند څراغ بل ساته.»
له هغې ورځې وروسته اکبر هم د خپل وس مطابق د بېوزلو ماشومانو لپاره هره ورځ یوه ډوډۍ ځانګړې کړه.
د هوټل پر دروازه یې یوه کوچنۍ تخته وځړوله چې پرې لیکلي وو:
«که وږی یې، دننه راشه؛ دلته د ډوډۍ بیه پیسې نه، بلکې ستا انسانیت دی.»
او د هوټل په هغه کوټه کې، چې سپینږیری به ناست و، اکبر هېڅکله څوک تش لاس پرېنښود.
ځکه اوس پوه شوی و چې ځینې مسافر د لارې مزل نه کوي؛ هغوی د انسانانو زړونو ته سفر کوي او تر تلو وروسته یې د مهربانۍ څراغونه بل پرېږدي.
پای
د دعوت رسنیز مرکز ملاتړ وکړئ
له موږ سره د مرستې همدا وخت دی. هره مرسته، که لږه وي یا ډیره، زموږ رسنیز کارونه او هڅې پیاوړی کوي، زموږ راتلونکی ساتي او زموږ د لا ښه خدمت زمینه برابروي. د دعوت رسنیز مرکز سره د لږ تر لږه $/10 ډالر یا په ډیرې مرستې کولو ملاتړ وکړئ. دا ستاسو یوازې یوه دقیقه وخت نیسي. او هم کولی شئ هره میاشت له موږ سره منظمه مرسته وکړئ. مننه
د دعوت بانکي پتهDNB Bank AC # 0530 2294668 :
له ناروې بهر د نړیوالو تادیاتو حساب: NO15 0530 2294 668
د ویپس شمېره Vipps: #557320 :
Support Dawat Media Center
If there were ever a time to join us, it is now. Every contribution, however big or small, powers our journalism and sustains our future. Support the Dawat Media Center from as little as $/€10 – it only takes a minute. If you can, please consider supporting us with a regular amount each month. Thank you
DNB Bank AC # 0530 2294668
Account for international payments: NO15 0530 2294 668
Vipps: #557320
