ادبې ټوټه
ته؛ زما د خاموشۍ مانا
ته نه پوهېږې، زما د خاموشۍ تر شا څومره خبرې پرتې دي؛ ځینې ستا د نوم په اورېدو راویښېږي، ځینې ستا د یاد په راتلو ژاړي او ځینې دومره ژورې دي چې که مې پر ژبه راوړې، ښايي زما د زړه ټوله نړۍ ونړېږي.
زه ځکه غلی نه یم چې خبرې لرم؛ زه ځکه غلی یم چې زما د زړه خبرې ستا تر غوږونو رسېدل غواړي، خو زما شونډې ستا د احساساتو د ماتېدو وېره لري.
ته زما د ژوند هغه ناویلی شعر یې چې هره شپه یې د خیال پر سپینو پاڼو لیکم، خو سهار یې د خلکو له سترګو پټوم. ته هغه خوب یې چې د ویښې نړۍ په شور کې هم زما له سترګو نه وځي او هغه درد یې چې د موسکا تر شا مې د زړه پر دېوالونو خپل نوم لیکي.
کله چې ته راسره خبرې کوې، زه ستا د الفاظو تر څنګ هغه څه هم اورم چې ته یې نه وایې. ستا په موسکا کې د یوې ناویلې کیسې غږ لټوم، ستا په سترګو کې د هغو احساساتو نښې وینم چې ښايي ته یې له خپل ځانه هم پټوې.
خو مینه عجیبه ده!
ځینې وخت انسان د یوه چا تر څنګ ناست وي، خو د زړه په زرګونو واټنونه ترې لرې وي؛ او کله کله د یوه انسان له نشتون سره سره، هغه دومره نږدې احساسوي لکه ساه چې یې د خپل وجود په هره برخه کې روانه وي.
ته زما لپاره همداسې یې!
ستا نشتون مې د کوټې دېوالونه غلي کړي، د ماښامونو رنګونه یې بدل کړي او د شپې چوپتیا یې زما د زړه په یوه اوږده داستان بدله کړې ده. زه کله ناکله له خپل سیوري سره خبرې کوم، ځکه سیوری مې لږ تر لږه تر نیمایي لارې راسره راځي؛ خو ته، ته مې د خیال تر ټولو اوږده لاره یې چې پای یې لا هم نه دی موندلی.
ما ډېر ځله غوښتل چې درته ووایم: ته راته مهم یې؛ دومره مهم چې ستا یوه وړه بېپامي مې د ورځې رنګونه بدلوي، او ستا یوه ساده موسکا مې د ستړو ماښامونو پر تندي د سهار رڼا خوروي.
خو بیا مې ځان ته ویلي: ځینې احساسات باید د ګلونو په څېر وي؛ بوی یې دې نړۍ ته ورسېږي، که څه هم څوک یې د رنګونو کیسه ونه پېژني.
شاید ته به هېڅکله زما د خاموشۍ په ژبه پوه نه شې. شاید زما د سترګو په کتاب کې به دې خپل نوم ونه لوست او شاید یوه ورځ به د ژوند د بوختیاوو په ګڼه ګوڼه کې دومره لرې شې چې زما یاد به دې هم د یوې پخوانۍ شېبې په څېر هېر شي.
خو زه به بیا هم تا په زړه کې ساتم؛ نه د دې لپاره چې ته به یوه ورځ زما شې، بلکې ځکه چې زما د زړه یوه برخه ستا په یاد کې د مینې مانا زده کړې ده.
او که کله دې زما د خاموشۍ د مانا پوښتنه وکړه، نو پوه شه چې ما د خبرو د نشتون له امله چوپتیا نه ده غوره کړې؛ ما یوازې غوښتل چې زما احساسات ستا پر اوږو بار نه شي.
ته زما د خاموشۍ مانا یې؛ ځکه ځینې خلک د ژوند په کتاب کې د لوستلو لپاره نه، بلکې د زړه په ژورو کې د احساسولو لپاره لیکل کېږي.
پای
