زري دارې څپلۍ

مور په کمزورې غږ وویل :سبابه انشاءالله د څادر خامک دوزي به پای ته ورسیږي ،او خور به دې له خپلې ښوونکې پیسې واخلي .بله ورځ به تاسو ښار ته بوځم او داخترلپاره به تاسو ته نوی چپلکې واخلم .ماشومان خوشحال وو،دښکلو چپلکو خیالونه یی په ذهن کې ګرځېدل،اوپه بې صبرۍ سره یی دسبا انتظار کاوه،ترڅودڅادر ګنډلو پیسې راوړي او دوې له خپلې مورسره ښار ته ولاړ شي.بلاخره سبا ماسپښین مشره خور له خپلې ښوونکې پیسې راوړې او مورته یی وسپارلې .مور ډیره خوشحاله شوه او ماشومانو ته یی وویل :نن ناوخته ده،سبا به لخېره سهاروختي ښار ته ځو اوتاسو ټولو ته به چپلکې واخلم .ماشومان د خوشحالۍ له امله ټوله شپه ويښ پاتې شول ،هر یو دنوو چپلکو خیالونه په ذهن کې انځورول او داختر ورځې ته یی په ډېره مینه او شوق انتظار کاوه ،شپه پر ماشومانو ډېره اوږده تېره شوه .سهاروختي ،مور له ماشومانو سره دښار پر لور روانه شوه .ښار له کورڅخه ډېر لېرې وو.ماشومانو پوښتنه وکړل !مورې !په موټر کې ځو؟مور وویل!نه ،پلي به ورو ورو ځو. ژر رسیږو .بیا ټول دښار پرلور روان شول؛لاره کې به ماشومانو ستړي شول بیا به ویل !مورې !دا لاره خو ډېره اوږده ده ،موږ ولې نه رسیږو؟بیا مور وویل:لږ پاتې اوس رسیږو. مور او ماشومان یو ځای کې دمه وکړله،بېچاره مجبوره وه ،که پیسې یی په کرایه لګولې وای،نو د چپلکو پېسې به یی له کومه کړې وای .له ډېرې ستړیا وروسته ښارته ورسېدل.دښار په منځ دوکانونو کې رنګارنګ څراغونه لګیدلي و،او رنګ ،رنګ څپلۍ په دوکانونو کې له لېرې نه هم ښکارېدې،ځینو دوکاندارانو خپلې څپلۍ په قطارسره ایښې وې ځینو بیا د دوکان پر مخ راځوړند کړې هم وې .چې دهغو ځلا او ښکلا له لېرې ښکاریدې او دا هرڅه لیدل یو ځانګړې خوند درلود،او ماشومان ورته خوشحالیدل .تردې چې یو دوکان ته ننوتل ،په دوکان کې به هریوه ماشومه ښکلی څپلۍ په لاس کې نیول او ویل! مورې،داراته واخله دا زما خوښیږي!بله به یی په بله څپلۍ لاس کېښوداو وویل :دا راته واخله !.
مور پوهېده چې دښکلو څپلیو قیمتونه لوړ دي او داخیستلو توان یی نلري نو بیا یی څو جوړې پلاستیکي څپلکې وټاکلې او وویل !دا څپلکې واخلئ دا ښه ده .ماشومان په ژړا شول هریو به ویل :نه ،نه دا نغواړم ،هغه زري داره څپلۍ غواړم چې جیګه ده ،پلاستیکي خو په هر اختر کې په پښو کوو.مور چې خپل بې وسۍ ته کتل او دماشومانو ژړاګانې یی زړه سورول، اخر کې هماغه پلاستیکي څپلکې واخیستې ، ماشومان په سلګو ،سلګو له دوکانه ووتل ،خو لاهم شاته زري دارې څپلیوته کتلې ،دهغه ځلا ددوې زړونه له ځانه سره وړی وو.