د ستورو سفر د ستورو لاره

په یوه کوچني کلي کې، چې غرونو پوښلی و، د یاسر په نامه یو هلک ژوند کاوه چې تل یې د آسمان ستورو ته کتل او له ځانه سره یې ویل:”ایا کېدای شي چې زه هم د ستورو ترمنځ سفر وکړم؟”
یاسر د کلي تر ټولو زیات متجسسه ماشوم و. هغه به تل د یوې زړې راډیو له پاتې شویو پرزو سره لوبې کولې. له فلزي ټوټو نه یې وړې وړې وسیلې جوړولې او له مشرانو یې د راتلونکي په اړه پوښتنې کولې. مور به یې ورته ویل:”زویه، ستوري ډېر لرې دي، خو که زړه دې پاک وي او کوښښ وکړې، نو خوبونه دې حتماً رښتیا کېږي.
یوه ورځ، یاسر د کلي په زاړه ګودام کې یو زوړ ماشین وموند. ماشین داسې ښکاره کېده لکه د یوې کښتۍ نیمه برخه چې فلزي وزرونه لري. پر ماشین لیکل شوي وو:
“د ستورو دروازه”
یاسر حیران شو. څو ورځې یې پر ماشین کار وکړ، تارونو او پرزو سره یې لوبې وکړې. بالاخره یې ماشین چالان کړ. د ماشین څراغونه ځلیدل او د هغه مخې ته یو لوی نیلي تونل پرانستل شو. یاسر پوه شو چې دا د ستورو دروازه ده.
یاسر زړه نازړه ماشین ته ننوت. په یوه شېبه کې هغه له کلي نه لرې، په پراخه فضا کې ځان وموند. د هغه شاوخوا ته سیارې، سپوږمۍ او د رنګونو ډک ستوري ښکارېدل.
ماشین ورسره خبرې شروع کړې:”یاسره، ته اوس د ستورو مسافر یې. هر ځای چې زړه دې غواړي، زه به دې یوسم.”
یاسر لومړی د یوې شنې سیارې په لور لاړ. هلته یې د ماشومانو په څېر موجودات ولیدل چې له رڼا نه جوړ وو. هغوی د یاسر هرکلی وکړ او ورته یې وویل:”ته زموږ د سیارې مېلمه یې. موږ د رڼا ماشومان یو او د سولې سندرې وایو.”
یاسر د هغوی سندره واورېده. سندره داسې وه لکه د باد غږ، لکه د اوبو څپې او لکه د ستورو ځلا. هغه احساس وکړ چې زړه یې سپک شو او د نړۍ ټولې اندېښنې یې هېرې شوې.
یاسر د رڼا ماشومانو ته وویل:”زه غواړم ستاسو سندره خپل کلي ته یوسم، څو هلته ماشومان هم خوشحاله شي.”
د رڼا ماشومانو ورته یوه وړوکې کڅوړه ورکړه چې د سندرې انرژي په کې ساتل شوې وه. ماشومانو یاسر ته وویل:”دا کڅوړه به یوازې هغه وخت پرانستل شي چې ماشومان په ګډه وخاندي.”
یاسر د ستورو دروازې له لارې یوې تیاره سیارې ته لاړ. هلته هر څه تور وو او موجودات یې د غم په ژور سمندر کې ډوب وو. هغوی د یاسر پر لور راغلل او ورته یې وویل:”موږ هیڅکله د خندا غږ نه اورو. زموږ سیاره تل په تیاره کې ده.”
یاسر د رڼا کڅوړه پرانیستله، خو هغه یوازې د خندا غږ ته اړتیا لرله. د هغوی لپاره یې یوه کیسه وکړه، یوه ساده کیسه، د ماشومانو د لوبو په اړه. د هغو لوبو چې ماشومان په کې د خندولو لپاره د یو بل د تېرایستلو کوښښ کوي. موجودات په خندا شول او د کڅوړې انرژي خپره شوه. د تیارو سیاره د رڼا د وړانګو په سمندر کې ډوبه شوه.
یاسر پوه شو چې د سفر موخه یوازې د ستورو لیدل نه، بلکې د خندا، سولې او ملګرتیا خپرول دي. هغه د هرې سیارې ماشومانو ته کیسې کولې، هغوی ته یې د ځمکې د لوبو، د غرونو د سندرو او د کلي د خوشحالۍ کیسې بیانولې.
ماشین ورته ویل:”یاسره، ته اوس د ستورو سفیر یې. ستا خندا د نړۍ تیاره روښانه کوي.
وروسته له اوږده سفره، یاسر بېرته خپل کلي ته راستون شو. هغه د کلي ماشومانو ته د رڼا کڅوړه ورکړه. کله چې ماشومانو په ګډه وخندل، کڅوړه پرانستل شوه او د رڼا سندره خپره شوه. کلی د ستورو په څېر وځلید او ماشومان پوه شول چې خندا تر ټولو ستره انرژي ده.
یاسر د ستورو سفر وکړ، خو هغه پوه شو چې تر ټولو لویه سیاره د هر ماشوم خپل زړه دی. که زړونه خوشحاله وي، نو نړۍ تل روښانه ده.
۱۴۰۵.۳.۲