د یوه خر دجال لخوا د پښتنی قامونو سپکاوی

دا لاندی پاراګراف د یوه بی کلتوره، بیسواده او جاهل وګړی لخوا چی د جنت خان غروال وراره یا خوری کیږی او ځان داکټر غروال بولی، د آریانا افغانستان په ویب سایت کی لیکل شوی چی دهغه  د بی فرهنګۍ، تبعیضی کاذب احساس، بی پختوګۍ، حماقت، نه سړیتوب، بیړاتوب، ذهنی او معنوی تلوث یوه څرګنده نمونه او مثال بلل کیږی:

ډرپکتیاوال، او د ملی شعور، ضمیر، وجدان او شرافت نه بی برخی بی لکۍ څلوربول داسی لیکی:

«جهانی د قندهار یو غیرتی افغان دی، هغه نه دی دومخه مومندو، شناوارو [، سمه بڼه یی(شینوارو) ده، نه (شناوارو)] ، لغمانیانو او افریدو په شان، دا طایفی چی په پنجابی پاکستان کښی وی پاکستانیان دی که په افغانستان کښی وی افغانان دی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! »

لا یشعره خرواله ډره!

مومند، شینواری، افریدی او لغمانیان د افغانستان د ملت یوه لویه برخه او د خوشحال بابا، میرویس بابا او ستر احمد شاه بابا سکه بچیان دی.

دی قامونو زموږ د ملی تاریخ په پاڼو کی، د عزت، شرافت، نجابت، وطن پالنی، پښتونولۍ او پښتونوالی هغه پګړۍ په سر تړلی ده چی شمله یی د هندوکش او پامیر له دنګوغرونو له څوکو څخه لیدل کیږی.

سترخوشحال بابا، د پښتنو د قامونو دروندوالی په دی الفاظو کی څرګندوی:

درست افغان له کندهاره تر اټکه

سره یو د ننګ پټ او آشکار

او یا هم

د خیبر دره خو لار د تلو راتلو ده

په کابل او پیښور کی افغان یو دی

خو ستا د فزیکی میخانکی معلول ذهنیت او فورمول پربنسټ، نه ځانله نیمایی مومند، شینواری او افریدی پنجابیان دی، بلکه د دیورند د استعماری د کرښی نه هخواته ټول پنخه سلویشت ملیونه پښتانه چی د پنجاب د اسارت لاندی اوسیږی، پنجابیان بلل کیږی!!!!!!!!!

په بل عبارت د دیورند استعماری کرښه تا ته رسمیت او مشروعیت لری، او د پنجاب د استبلشمنت د استعماری او استعبادی کرغیړنی پالیسی سره سل به سلو کی په موازاتو کی قرار لری، په دی توضیح سره چی پنجاب هم پختونخوا او بلوچستان د پاکستان د خاوری لا یتجزاء جزء بولی.

دا هغه ادعا ده چی د نظارشوری، د جمعیت کولابی مهاجراوباشان، ستمی او سقوی ډلی، تجزیه غوښتونکی، فدرالیستان او فارسیستان پری غاپی او د دیورند کرښه رسمی بولی.

د خیبر د دری عزت، چی د هیواد د تاریخ یوه لرغونی د افتخار نه دکه دره ده، د همدی دری لویو قامونو یعنی مومندو، شینوارو او افریدو په سرشندنی او قربانۍ ساتل شوی ده.

په همدی لرغونی دره کی، د مومندو ستر ولس، د ملی اتل ایمل خان مومند بابا د مشرۍ او زعامت او قیادت لاندی، د مغلی استعماری جابر دولت د افواجو سره په جګړه کی څلویښت زره مغلی عسکر تباه کړل، چی خوشحال بابا یی په یوه غراء قصیده کی ددی ایثار، قربانۍ، وطن پالنی، شجاعت، او تاریخی افتخار روایت په خپل شعرکی کړی دی.

یو روایت هم دا دی چی ایمل خان مومند بابا، په خپل نامه، سکه هم ضرب کړی وه.

د پښتنو تاریخ جوړونکی قامونه که د لوی افغانستان په هره برخه کی وی، که هغه لویه پکتیا ده، که لوی کندهار او که لوی ننګرهارتراټکه پوری، که منګل دی که ځدراڼ که ځاځی دی، که خروټی، که پوپلزی، که بارکزی دی، که محمد زی،  که یوسفزی دی، که دوړ دی که وزیر، که مومند دی، که شینواری، که افریدی دی، که ساپی او که په سلګونو نور، ټول د پښتون بابا اولاد دی او اصیل او کم اصل، سکه او ناسکه، وطنپال او غیر وطن پال، پنجابی او افغانستانی په کی نشته او ټول یو شان د قومی او ملی عزت او ملی وقار خاوندان دی.

دا چی د پښتنو دشمنان او فارسیستان (د فارس ګوډاګیان) لکه میر محمد صددیق فرهنګ چی په خپل تاریخ کی، د میرویس نیکه ټبر، د کم اصله او نا مشروع له نطفی څخه بولی، هغه خو د پښتنو دشمن دی، د دشمن نه څه ګیله؟

دا چی تا پکتیاوال د جنت خان غروال وراره. د ډکټرغروال په نامه، خو په واقعیت کی (خروال) پاڅی او د خیبر د لرغونی دری ګونی ساتونکی زمریان لکه مومند، شینواری او افریدی، په ملیونونو، ستر قومی پښتانه د لغمانیانو په ګدون دوه مخه افغانان، او نیم پنجابی بولی، نو د صدیق فرهنګ او ستمی او سقاوی او د ایران د ګوداګیانو نه څه شکایت او څه سر ټکونه؟

په داسی حال کی چی د هندوستان د نیم قاری یو اسلامی مفکر او فیلسوف علامه ډاکټر اقبال چی مهاتما ګاندی یی د (تاګور) په څنګ کی د هندوستان دوهمه سترګه بولی د خیبر د قبایلی قومونو په ارتباط داسی ارشاد لری:

خیبر از مردان حق بیګانه نیست

در دل او صد هزار افسانه ایست

جاده کم دیدم از او پیچیده تر

یاوه ګردد در خم و پیچش نظر

سر زمینی کبک او شاهین مزاج

آهوی او ګیرد از شیران خراج

در فضایش جره بازان تیز چنګ

لرزه بر تن از نهیب شان پلنګ

لیک از بی مرکزی آشفته روز

بی نظام و نا تمام و نیم سوز

آه قومی بی تب و تاب حیات

روزګارش بی نصیب از واردات

آن یک اندر سجود این در قیام

کار وبارش چون صلوت بی امام

وګوره ډره پکتیا واله خرواله !

علامه اقبال، د خیبر دسیمی پښتانه یعنی مومند شینواری او افریدی د زمریانو او بازانو په څیر په لوړه سطحه ستاینه کوی او ته یی د پکتیاوالتوب د قومی کاذب حسادت له مخی دوه مخی پنجابی او منافق قومونه بولی!!!!!!

همدا راز، پوه نشوم ستا د معلول او مریض ذهن، مشکل او ستونزه د لغمان د خلکو او ولس سره څه ده؟

دلغمان خاوره یوه زرخیزه خاوره ده، د لغمان عزیزان زیرک او هشیار خلک دی، د هیواد د دفاترو اکثره مرزایان د لغمان څخه و.

استاد ګل پاچا الفت چی زموږ د ملتی ژبی د ادب او پوهی یو ځلاند ستوری و، د لغمان د خاوری بچی دی.

غلام حسن خان ساپی په هیواد کی د سیاسی ډګر یو زړه ور او د کلک ایمان خاوند سیاستمدار او همدا راز د کابل اومشرقی څانګی د ویښ زلماینو د حرکت مشر و، د همدی زرخیزی خاوری پچی دی.

د یادونی وړ ده چی د ویښ زلمیانو د حرکت بنسټ ایښودنکی محمد رسول خان پښتون و چی د علامه حبیبی اوښی هم کیده.

ډر او انپړه  پکتیاواله خرواله!

یوه توضیح:

( د «ډر» کلمه د ستر کندهار د ستر ولس یوه اصطلاح ده، په دی توضیح چی ډرهغه چاته ویل کیږی چی د ککری او کوپړۍ څخه نیولی تر خصیتین پوری بی عقل او لایشعر او لوده  وی)

خرواله پکتیا واله !

تا د خپلو هذیانونو په لړکی لیکلی دی چی:«…. ویانا کی اکثره کمونستی ننګرهاریان راسره موجود و …، ننګرهاریانو څخه می ددی د پنجابی خصلتونو درلودولو له کبله ډیر بد راتلل….»

په دری ژبه کی یوه وینا ده چی :«باز در دبه سنګ انداختی»

یو ځل بیا دی د خپلو کولمو او لری نه، د خولی له لیاری متعفنی سوټی افراز کړی او د لوی ننګرهار د ستر ولس په سپکاوی دی شروع وکړه!!!!

ډره خرواله پکتیاواله!

داسی بی منطقۍ ته په صوری منطق کی ناقصه استقراء وایی، چی د یوه جزء نه یوی کلیه جوړه کړی او د خپل ناقص او نیمکړی قضاوت، بنسټ او معیار یی  وګرزوی.

که د کمونستانو خبری وی، د ننګرهار په تناسب، ستا په پکتیا کی د خلقیانو شمیره درنه وه، (عطایت به لقایت)

د یادولو وړ خبره ده او ټول کابل په دی خبر و چی ستاسی قومی کم اصل، اصیل خان جنرال یعنی د معروفی ډمی میرمن رخشانی پلار د خپلی لور میرمن رخشانی د ناموس په خرڅولو، هر ځل پنځه سوه افغانی ترلاسه کولی.

آیا اوس ماته په کار ده  چی ستا د مریض ذهن په موازاتو کی او د حسادت او انتقام له مخی، د کم اصله جنرال اصیل او د رخشانی د بد فعلۍ له امله ستا او د پکتیا د ستر او غیرتی ولس سپکاوی وکړم؟

استغفرالله.

خرواله واوره او پوه شه:

په تیرو پنځه سوه کلونو په ترڅ کی د مغلی استعار پر ضد د هیواد د شرقی او ختیزو برخو نه د مغلی استعمار مبارزه د حضرت بایزید روښان، خوشحال بابا، ایمل خان موند بابا، دریا خان اپریدی او نورو ملی مشرانو لخوا شروع شوه.

په لوی کندهار کی د ایران او صفوی نا مسلمان جابر ا ستعماری حکومت پر ضد مبارزه او ملی پاڅون د میرویس بابا، لخوا شروع شوه او لوی محمود هوتک  اصفهان فتح کړ او صفوی شاه حسین، ستر محمود هوتک د ایران او افغان د مشر به حیث ومانه او خپله د سلطنت پګړۍ یی د محمود بابا په مبارک سر کیخوده، چی د هوتکیانو د فتوحاتو نه وروسته ستر احمد شاه بابا د هیواد سیاسی حدود د طبیعی حدودو سره اندول کړل.

غازی امان الله هم په پکتیا کی د غازی محمد نادرخان د عمومی اعلی قوماندانۍ لاندی د انګریزانو سره په جګړه کی د افغانستان کامل استقلال ترلاسه کړ.

همدا راز د لوی محمد نادرخان خان د قیادت لاندی د بچه سقو مدنیت سوزه حکمرانۍ ته خاتمه ورکړی شوه.

نو د هیواد دا دری ګونی برخی او دهغوی ټول اوسیدونکی د هرقوم پوری چی منسوب وی، د افغان ملت د افتخار سیمی او ولس بولم.

زه مخصوصا په پکتیا کی د ځدران قوم باندی زیات ویاړم چی د لمر اعلی نشان غازی ببرک خان او د هغه د میړنو او توریالیو زامنو په څیرلکه مولوی شیرک خان برک زی، نائب سالار صاحب زمرک خان ببرک زی، چی د استقلال او نجاات د ډګرونو اتلان و، او ملی اتل شهید سید اکبر خان ببرک زی، چی د پاکستان پنجابی شیعه صدراعظم لیاقت علی یی مردار او جهنم ته ولیږه.

ببرک خان ځدراڼ، هغه دروند قومی مشر، چی په ټول هیواد کی یی غیرله جنرال میرزمان کونړی نه ساری ندرلود.

د غازی ببرک خان دریم میړنی او توریالی زوی، یاور صاحب عبدالله خان ببرک زی و چی ماته یی د تره او کاکا حیثیت درلود.

یاور صاحب عبدالله خان د لوی غازی محمد نادر خان یاور و، کوم مهال چی یوه کم اصل هزاره هلک د شوروی دولت په غیر مستقیم تحریک سره، په غازی محمد نادرخان ډزی وکړی، یاور صاحب عبدالله خان دیوه رشتینی زړه ور او وفا شعار پښتون په توګه، د نادر بابا د نجات دپاره  ورودانګل او ټپی شو.

د یاور صاحب عبدالله خان دوستی زموږ د پلار او کورنۍ سره له هغه مهاله پیل شوه چی یاور صاحب په ډکه کی سرحد دار و.

بیړا ډره خرواله پکتیا واله!

تا په ډیره سپیتانه سره لیکلی دی چی (ته د قادر ظالم کمونست ځوی [زوی] يي)

بی لکۍ سنډا!

بخوان و بدان که:

زما مرحوم جنت مکان پلار۶۵، کاله پخوا ددی نړۍ څخه رحلت کړی دی، زما پلار یو متعبد او متعهد مسلمان و، هغه په قطغن زمین له بدخشاننه، ترتالقانه او قندوزه پوری داسی نیک نوم پریښی دی چی ثانی یی نه لیدل کیږی.

زما مرحوم پلار د ارچی د دشتی، نهر وکیند چی دیرش زره جریبه زمکه د زراعت وړ وګرزیده او په زرګونو ناقلین د زمکو او کورونو خاوندان شول، اوس هم د ارچی په ولسوالی کی یوه غونډۍ چی زما پلار پری خیمه وهلی وه د هغه په نامه یادیږی.

ددی خدمت په بدله کی اعلیضرت محمد ظاهر شاه زما پلار ته د خدمت مطلا مدال او د قاب طلا (اومیګا) ساعت اعطاء کړ.

په افغانستان کی د قادرپه نامه دوه کمومستان  وجود درلود او هغه (قادرمیاخیل) و چی د سردار صاحب داؤد خان په کودتا کی یی برخه درلوده او د دوه رتبو په ترفیع سره دګرمن شو.

قادر میاخیل پرچمی و چی د سردار په دوره کی د تعلیمی غوڼد د ارکان د رئیس په توګه یی دنده درلوده.

بل قادرهم د هوایی ځواکونو قوماندان و چی د سردار داؤد خان په ارګ باندی د روسی جټونو په وسیله بمباری وکړه.

دا چی ته احمق بیسواده ډر او بیړا، ما د قادرکمونست زوی بولی، دا ستا د ناروغه ذهن څرګنده معلولیت او له هر رنګه معنویت نه بی برخی والی تمثیلوی.

خدای دی روغ بی کلتوره خرواله پکتیاواله.

یوه کره وینا ده چی:

یو ځان شرموی او یو قام شرموی

ته قام شرمی لایشعر، ټوله پکتیا شرموی

تا یو بل ځای په داسی بیشرمانه اتهام ادعا کړیده چی :«تاسی هم لکه خپل چټل کمونست ملګری سیستانی په شان علوم اکاډمی کی کار کاوه»

بیړا ډره!

 قرآنی ارشاد دی چی:

لعنت الله علی الکاذبین

ما د پوهنتون د فراغت نه وروسته لس کاله د کابل په پوهنتون کی کار کړی دی، زما د ماموریت نه محترم حفیظ الله خان کرزی چی یوه موده ورسره همکار وم، ډاکټرمیرعبدالرحیم عزیزچی زما هم تولګی، او هغه هم په پوهنتون کی ماموریت درلود، د پوهنتون پخوانی رئیس داکټر حیدر لویناب شاغاسی، ډ اکټر سید عبدالله کاظم چی د اقتصاد د پوهنځی رئیس و او دا ذوات تر دی دمه ژوندی دی اطلاع لری.

زه اټکل کوم چی ستا د اطلاعاتو یواځنۍ منبع د شیطان کومه کتابچه ده!!!!!!

خرواله پکتیا واله، ډره !

 تا د خپلو چتیاتو په سلسله کی لیکلی دی:«د ما په پښتو افغانی دی، نه د تاسو په شان پنحابی پښتو»

بیسواده ډره!

ستا په ادعایی افغانی پښتوکی، خپله غلطۍ وګوره:

[د ما پښتو]، ترکیب ناسم دی، باید [زما پښتو] ولیکل شی

[د ما پښتو افغانی دی]، کاملا غلطه جمله ده، باید [زما پښتو افغانی ده] ولیکل شی.

تا د (تقاعد ) کلمه په (تقاوت) لیکله ده

تا د زوی کلمه په (ځوی) لیکله ده چی پنجابی رسم الاخط دی.

ته په خپلو چټیاتو کی د (فریبی) کلمه استعمالوی چی نه دری ده او نه پښتو، صرف ستا د مریض ذهن یعنی معدی تراوشات بلل کیږی.

املاء غلط، انشاء غلط، همه سر تا پا غلط

انپړه خرواله پکتیاواله ! سړی شه، مه ځان شرموه، نه جنت خان غروال، نه پکتیاوال عزیزان، نه پښتو ژبه او نه پښتونواله

خرواله پکتیا واله ځان نه ډر مه جوړوه

خدای دی روغ که ذهنی معلوله!

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: