پېشمني او ساینسي رازونه

روژه د انسان د بدن او ذهن ترمنځ د اړیکې یو داسې باب پرانیزي چې انسان پکې خپل ځان له نوې زاویې ویني. دا یوازې د خوراک نه کولو تجربه نه ده، بلکې دا د بدن د انرژۍ، د مغز د تمرکز او د روح د ارام ترمنځ یو ژور توازن دی. په همدې توازن کې یو مهم حقیقت پټ دی: ټول انسانان روژه نیسي، خو ټول یې په یوه ډول نه احساسوي. ځینې خلک د ورځې تر پایه تازه، سپک او بیدار پاتې کېږي، داسې لکه بدن یې چې د لوږې پر ځای له کومې بلې سرچینې انرژي اخلي. خو ځینې نور بیا د ورځې له نیمایي مخکې ستړي شي، فکر یې ورو شي او بدن یې د کمزورۍ احساس وکړي. دا توپیر تصادفي نه دی، بلکې د بدن د ژور ساینسي نظم پایله ده.

د انسان بدن د انرژۍ د ذخیره کولو یو حیرانوونکی سیستم لري. کله چې انسان پېشمني کوي، بدن دا خواړه یوازې د هماغه وخت لپاره نه کاروي، بلکې یوه برخه یې د ګلایکوجن په بڼه په ځیګر او عضلاتو کې ساتي. دا ذخیره د بدن لپاره د انرژۍ یو پټ بانک دی. کله چې د ورځې په اوږدو کې د خوړو نوې سرچینه نه وي، بدن همدې بانک ته مخه کوي. خو دا بانک محدود ظرفیت لري. که پېشمني ناسمه وي، دا ذخیره ژر ختمېږي، او بدن د کمزورۍ حالت ته داخلیږي. خو که پېشمني متوازنه وي، بدن کولی شي دا انرژي په تدریجي ډول مصرف کړي، او انسان د اوږدې مودې لپاره فعال پاتې کېږي.

په دې پروسه کې د وینې د شکر توازن تر ټولو مهم رول لري. د انسان مغز د انرژۍ لپاره تر ټولو زیات په ګلوکوز تکیه کوي. که د وینې د شکر کچه ناڅاپه لوړه شي او بیا ژر ټیټه شي، مغز د انرژۍ له کمښت سره مخ کېږي. دا هغه حالت دی چې انسان پکې ناڅاپي ستړیا، بې‌حوصلګي او ذهني ګډوډي احساسوي. هغه کسان چې د پېشمني پر مهال ساده او خواږه خواړه خوري، بدن یې د همدې ناڅاپي بدلون ښکار کېږي. خو هغه کسان چې پیچلي کاربوهایډریټ، پروټین او فایبر استعمالوي، د وینې د شکر کچه یې ثابته پاتې کېږي، او مغز یې په دوامداره ډول انرژي ترلاسه کوي.

اوبه هم په دې راز کې یو بنسټیز عنصر دی. د انسان بدن له اوبو پرته نشي کولی خپل حیاتي فعالیتونه په سمه توګه ترسره کړي. کله چې بدن د اوبو له کمښت سره مخ شي، وینه غلیظه کېږي، د اکسیجن انتقال ورو کېږي، او مغز د تمرکز وړتیا له لاسه ورکوي. همدا علت دی چې ځینې خلک د روژې پر مهال د سر درد او ذهني ستړیا احساس کوي. دا یوازې د لوږې له امله نه وي، بلکې دا د اوبو د کمښت پایله وي. هغه کسان چې د پېشمني پر مهال په تدریجي ډول اوبه څښي، بدن یې کولی شي دا مایعات ذخیره کړي او د ورځې په اوږدو کې یې په تدریجي ډول مصرف کړي.

خو د انسان د بدن راز یوازې په فزیکي سیستم کې نه دی محدود. مغز د بدن د انرژۍ د مدیریت قوماندان دی. کله چې انسان ذهني فشار، اندېښنه او اضطراب احساس کړي، بدن اضافي هورمونونه تولیدوي. دا هورمونونه د انرژۍ مصرف زیاتوي. همدا علت دی چې ذهني فشار انسان ژر ستړی کوي، حتی که فزیکي کار یې هم نه وي کړی. خو کله چې ذهن ارام وي، بدن انرژي په مؤثر ډول کاروي. روژه په حقیقت کې د همدې ذهني نظم تمرین دی. دا انسان ته دا فرصت ورکوي چې خپل ذهن له بې‌نظمه فکرونو پاک کړي او د خپل بدن له طبیعي ریتم سره همغږي شي.

د انسان بدن د تطابق یو حیرانوونکی وړتیا لري. کله چې روژه دوام وکړي، بدن ورو ورو ځان له نوي حالت سره عیاروي. میتابولیزم منظم کېږي، د انرژۍ مصرف متوازن کېږي، او بدن زده کوي چې څنګه له لږو سرچینو څخه زیات کار واخلي. همدا علت دی چې د روژې په لومړیو ورځو کې ستړیا زیاته وي، خو وروسته بدن عیار شي او انسان ځان سپک احساس کړي. دا د بدن د کمزورۍ نښه نه ده، بلکې دا د بدن د هوښیارۍ نښه ده.

په دې کې یو ژور فلسفي حقیقت هم پټ دی. انسان تل فکر کوي چې ځواک له ډېر خوراک څخه ترلاسه کېږي، خو روژه دا تصور بدلوي. روژه انسان ته ښيي چې ځواک یوازې د مادې څخه نه، بلکې د نظم، توازن او شعوري ژوند څخه هم پیدا کېږي. کله چې انسان خپل بدن ته فرصت ورکړي، بدن خپله پټه انرژي راویښوي. دا انرژي یوازې فزیکي نه وي، بلکې ذهني وضاحت، فکري ژورتیا او داخلي سکون هم ورسره مل وي.

هغه کسان چې د روژې پر مهال نه ستړي کېږي، په حقیقت کې د خپل بدن ژبه زده کړې وي. دوی پوهېږي چې بدن څه غواړي، څه وخت غواړي او څنګه غواړي. دوی پر بدن زور نه اچوي، بلکې ورسره همکاري کوي. همدا همکاري بدن ته دا توان ورکوي چې د لوږې حالت په ځواک بدل کړي.

په پای کې، د پېشمني راز په ډېر خوراک کې نه دی، بلکې په هوښیار خوراک کې دی. راز په دې کې دی چې انسان خپل بدن د انرژۍ له ناڅاپي څپو سره مخ نه کړي، بلکې هغه ته دوامداره او ارامه سرچینه ورکړي. کله چې دا توازن رامنځته شي، نو روژه د ستړیا سفر نه پاتې کېږي، بلکې د ځواک، شعور او ځان پېژندنې یو سفر ګرځي.

پېشمني کې کوم ډول خواړه وخورو؟

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: