د رڼا روژه

د لمر د وړانګو د اوبو په غوړپ روژې نيسم
روح ته مې غسل ورکوم د رڼا پښې نيسم

ځينې خلک په ساعتونو روژه نيسي، ځينې په ورځو؛ خو پروين ملال د لمر په وړانګو روژه نيسي. هغه د اوبو په غوړپ کې عبادت کوي، ځکه پوهېږي چې رڼا هم لکه اوبه، روح ته غسل ورکوي. کله چې د رڼا پښې نيسي، نو حقيقت ته نژدې کېږي

د سپوږمۍ خدايه ، په چينو کي اوس تيارې بهيږي
سپوږمۍ را ويښه کړه ځلا ته يې کاسې نيسم

هلته چې سيوری خپل واک له لاسه ورکوي.
هغه د سپوږمۍ له خدايه شکايت نه کوي، بلکې دعا ترې غواړي. وايي: «چينو کي تيارې بهيږي»دا يوازې د شپې کيسه نه ده، دا د انسان درونې چينې دي. پروين ملال سپوږمۍ ويښول غواړي، ځکه چې ځلا کاسې غواړي، تش لاس نه زغمي. هغه پوهېږي چې رڼا بايد ونيول شي، لکه دعا چې په تسبې کې شمېرل کېږي.

د وخت تر شا ليکل شوې ښکالو ته ستنېدل د هر چا وس نه دی. دا د شاعري زړه غواړي، هغه زړه چې ورکې شېبې
راټولولی شي، لکه څوک چې د باد نه خوشبويي نيسي
لکه دا لاندي بيت

د چا ښکالو د وخت تر شا په يوه لار ليکلې
زه ور ستنېږمه هغه ورکي شېبې نيسم

پروين ملال د تېر وخت دروازې پرانيزي، خو د حسرت لپاره نه،د معنا د بيا موندلو لپاره.
کله چې تضاد مخې ته راځي، هغه نه تښتي. بدرنګه شپه د سهار په لور وړي، ځکه پوهېږي چې سپېدې د تيارو له نس څخه زيږي. دا لورينه که د هغه ده، که د ځان؟ دا پوښتنه يې
شعر ته ژوره فلسفه وربښي، نه ساده ځواب

دا لورينه د هغه ده کنه زه او تضاد؟
لکه بدرنګه شپه سهار لرم سپېدې نيسم

د بڼو ستنه، د ګريوان کيسه، او تلاوت شوې شېبې—دا ټول د يوې ښځې د روح ګنډل دي. پروين ملال خپل درد نه چيغې وهي، بلکې لولي يې؛ هره شېبه تلاوت کوي، لکه کلمه چې عبادت شي
لاندې بيت يې د دي ترجمان دي

ټوله کيسه مې د بڼو ستن په ګريوان ګنډلې
هره شېبه ئې تلاوت کوم تسبې نيسم

————————-
زه د لفظونو سوداګره يم کچکول را اخلم
په مر غلرو پسې ځم د سيند څپې نيسم
هغه د لفظونو سوداګره ده، خو سودا يې دنيايي نه ده. کچکول يې تش دی، ځکه چې د سيند له څپو صدقه اخلي. د مرغلرو تر ګنج پوري ځي، هلته چې شاهان سندرې وايي. دا شاعره د ښکلا په آيتونو ژوند کوي، او زړه يې د مينې په تفسير پوهېږي.
او چې پوښتنه کوي: انتها چېرې ده؟نو جواب هم خپله ده. انتها کوڅه نه ده، بلکې سفر دی. پروين ملال روانه ده، او موږ لوستونکي ورسره د رڼا روژه نيسو.

زړه مي مين دئ د ښکلا په آيتونو پايي
انتها چيري ده؟ ورځم هغه کوڅې نيسم
شاعرې پای نه مني، لا هم روانه ده، لا هم لټون دي ، کوڅې دلته د ژوند، شعر او ښکلا لارې دي