پلرنۍ هدیره

یو وخت و چې په راډیو کې به د خپرونو تر ټولو ستړې کوونکې برخه د فوتی  اعلانونه وه. دا اعلانونه به اوږده وو؛ نطاق به د هر مرحوم د خپلوانو، اقاربو او دوستانو بشپړ نوملړ په حوصله لوسته. که به چا د ستړیا له امله د راډیو بټن بل لوري ته واړاوه، د کور مشر به ورته غږ کړ:

«پریږده، تر پایه یې واورم؛ هسې نه کوم آشنا پکې وي.»

هغه مهال نه د خواله رسنیو دا شور و او نه د معلوماتو دا بې‌ساری دجالی سیلاب. د ساعتېرۍ لارې محدودې وې، او که به څوک ستړی شو، تر ټولو لنډه لار دا وه چې له کوټې ووځي او د ماښام له چوپتیا سره ځان مل کړي.

خو د ۴  لسیزو جګړو او ناخوالو افغانان د نړۍ پر هر ګوټ وپاشل. نن که د نړۍ هر لوري ته ورشي، افغان به ومومې؛ داسې ښکاري لکه چې هره ډبره چې پورته کوې، لاندې به یو افغان ناست وي. له همدې امله اوس د پلرنۍ هدیرې نصیب ډېر لږو کسانو ته رسیږي.

خلک وایي: «وطن قبله ده، مخ ترې نه اوړي.» او د حدیث شریف کلمات دي: «حبُّ الوطن من الإيمان.» خو د افغانانو د تقدیر کیسه بیا بله ده، دا برخه ورته چندان صدق نه کوي. د وخت څپو دوی داسې وویشل چې ډېر یې آن د مرګ په شیبه کې هم له خپلې خاورې بېل پاتې شول.

نن د پلرنۍ هدیرې بیه ډېره لوړه شوې ده. هغه پخواني ستړي کوونکي راډیويي اعلانونه نور نه اورېدل کېږي؛ خو له بهرنیو هېوادونو نه د مړي د جسد انتقال زرګونه ډالر، پونډونه او کرونونه غواړي. ځینې کسان آن دا هم وایي: «زاړه هډوکي وطن ته مه استوئ.»

په پردیو هېوادونو کې د مړو د ښخولو دودونه هم بدل دي. قبر به د ماشین په واسطه وکيندل شي او ښخول به هم ډېر کله په اسکواټر ترسره شي. هغه ګڼه ګوڼه، هغه دعاوې، او هغه د زړه له اخلاصه بدرګه چې د پلرني وطن په هدیره کې لیدل کېږي، دلته ډېر لږ تر سترګو کېږي. دلته خلک د مادې لاسته راوړلو لپاره ژوند کوي؛ پوهېږي چې سبا به د دوی هم همدا منزل وي، خو د دنیا بوختیاوې یې زړونه تر ډېره بې‌پروا کړي وي.

په هدیره کې تل د عقیدې او اخلاص خلک نه راځي چې لکه د پلرنۍ هدیرې په شان ستا پر قبر ودرېږي او د مغفرت دعاء درته وکړي. حال دا چې مړی هر څه پرېښي وي او د تل لپاره تللی وي. الله تعالی فرمایي:

«وما تدري نفسٌ بأيِّ أرضٍ تموت.»

ژباړه: هیڅ یو نفس نه پوهېږي چې په کومه ځمکه کې به مړ کېږي.

قبر د انسان د عملونو صندوق دی؛ خو که څوک د پردۍ خاورې، د قبرس د ټاپو یا د نړۍ په کوم بل ګوټ کې ښخ شي، څوک به یې پر قبر تېر شي چې د مغفرت دعا ورته وکړي او د زړه له کومې مناجات ورته وکړي؟

همدا وخت دی چې انسان ته د هغه پخواني، خسته کن راډیويي اعلان قدر هم ورپه زړه شي؛ ځکه په هماغه اعلانونو کې د انسان او خپل وطن ترمنځ د پیوستون وروستی تار هم ژوندی پاتې و.

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: 

  Donate Here