آنچه باید یک مسلمان بداند؟

آنچه باید یک مسلمان بداند ؟
قسمت [ ۴۱ ] امر بالمعروف ونهی عن المنکر .
شکلیات در اعتقاد اکراه طلبان دین عبارت اند :
مردان چگونه لباس بپوشند , زنان چگونه حجاب نمایند ,موسیقی نشنوید, عروسی بر پا نکنید ,رقص نکنید ,تلویزون نبینید , انتر نیت حرام است , کیسه مالی در حمام نباشد , کفتر بازی ممنوع است , ریش حتما باید یک قبضه باشد ,پطلون پوشیدن علامت کفر است , تحصیل زنان نه تنها عامل فساد در جامعه اسلامی بلکه ضربه ء محکم به خود اسلام است ,کار کردن زن باعث فساد اخلاقی مردان میشود ,علوم انسانی و علوم تجربی همه خلاف اسلام اند و عامل پخش کفر وبی دینی می شوند ,در وقت نماز همه دکان ها باید مسدود شوند ,مامورین باید دستار به سر کنند وتنها با قلم سیاه بنویسند ,تقویم هجری شمسی به تقویم هجری قمری تبدیل شود, به عوض داکتر طبیب گفته شود , ارایش گاه و حمام زنانه مسدود شوند سلمانی ها حق ندارند ریش مردم را اصلاح کنند ,مردها باید سر شان را از بیخ بتراشند , و پولیس مذهبی اگر شک کرد , حق دارد حتا پاین تنهء مردان را نیز به خاطر اسلامی بودن تفتیش کند.
جناب وزیر صاحب !
به یاد داشته باشید که افراط در دین مثل تفریط در دین عامل رکود در دین است .
افراط در دین با خشونت اکراه و جبر ممکن است و جبر واکراه , دین گریزی را باعث میشود .
تفریط در دین باعث بیگانگی با ارزش های دین می شود .
دینی که ارزش هایش متروک ومهجور گشت ,باعث گریز از دین میشود در قرانکریم حتا غلو کردن در دین منع شده است .
به همین تر تیب افراط وتفریط در هر امر در هر پدیده ودر هر عمل نتیجهء بر عکس ونا مطلوب را خلق می کند .
محترم وزیر صاحب !
از خدا بترسید که در شریعت اسلام ,سزای افراط وتفریط معادل کفر است .
محترم وزیر صاحب !
در جامعه‌ای که زن فقط به‌عنوان ماشین تولید فرزند و انجام کارهای خانه در نظر گرفته می‌شود، و به او حق داده نمی‌شود که نظر خود را بیان کند، مالکیت داشته باشد یا تصمیم بگیرد و تحصیل کند، آن جامعه چگونه جامعه‌ای خواهد بود؟
محترم وزیر صاحب ! تو به قدرت یا هوشمندی نیاز نداری؛ تمام چیزی که لازم داری فقط ریش و تسبیح است!
امروز بسیاری از مردم دین را به‌عنوان یک برند ظاهری به کار می‌برند که در آن، جوهر اصلی آن یعنی تقوا، علم، اخلاق و عمل از بین رفته و فقط ظاهر آن باقی مانده است.
ریش و تسبیح به نشانه مسلمان کامل تبدیل شده‌اند.
در جوامع امروزی معیار عجیبی به‌وجود آمده است: اگر مردی ریش مرتب داشته باشد، عمامه زیبا بر سر بگذارد و تسبیحی در دست داشته باشد، بسیاری از مردم او را عالم مخلص یا مسلمان واقعی می‌دانند، بدون آن‌که ببینند او در زندگی خود تا چه اندازه ارزش‌های واقعی اسلامی را عملی می‌کند.
این مشکل تنها فردی نیست، بلکه جنبه اجتماعی و سیاسی نیز پیدا کرده است. برخی افراد دین را برای منافع شخصی خود استفاده می‌کنند:
ریش و لباس خاص برای آنان در جامعه احترام می‌آورد، حتی اگر رفتار اخلاقی‌شان نادرست باشد.
بسیاری از رهبران و عالمان با تکیه بر ظاهر دینی، منافع سیاسی و تجاری خود را حفظ کرده‌اند.
مرد بی‌ریش هرچقدر هم دیندار، عالم و صالح باشد، کافی مسلمان دانسته نمی‌شود.
این همان انحطاطی است که در آن انسان از علم، قدرت، صداقت و عمل سقوط کرده و تنها به نشانه‌های ظاهری رسیده است.
اسلام چه می‌گوید؟
اسلام همواره به ظاهر و باطن هر دو اهمیت داده است، اما ارزش بیشتری برای باطن قائل شده است. پیامبر اکرم (ص) فرموده‌اند:
إِنَّ اللَّهَ لَا يَنْظُرُ إِلَى صُوَرِكُمْ وَأَمْوَالِكُمْ وَلَكِنْ يَنْظُرُ إِلَى قُلُوبِكُمْ وَأَعْمَالِكُمْ.
همانا خداوند به شکل‌ها و اموال شما نمی‌نگرد، بلکه به دل‌ها و اعمال شما نگاه می‌کند.
جناب محترم وزیر تحصیلات عالی امارت اسلامی افغانستان، نماینده امیرالمومنین و عالم دین!
با کمال تاسف و نگرانی، گزارش‌هایی مبنی بر برخورد خشونت‌آمیز شما با یکی از محصلان جوان و برومند پوهنتون کابل منتشر شده است؛ به‌گونه‌ای که صرفا به دلیل پوشیدن کلاه سرخ، وی مورد سیلی قرار گرفته است. چنین اقدامی، آن‌هم از سوی شخصی در جایگاه عالی دولتی و دینی، به هیچ‌وجه قابل توجیه و پذیرش نیست.
محترم وزیر صاحب!
پوشیدن نوع خاصی از لباس یا کلاه، در چارچوب عرف و قانون، جرم محسوب نمی‌شود؛ اما اعمال خشونت فیزیکی علیه یک محصل، نقض آشکار کرامت انسانی و اصول مسلم اخلاقی و اسلامی است. این‌گونه رفتارها نه‌تنها جایگاه نهاد تحصیلات عالی را تضعیف می‌کند، بلکه موجب سلب اعتماد جوانان نسبت به نظام آموزشی و مسولان آن نیز می‌گردد.
شایسته است به یاد داشته باشید که در سیره پیامبر اکرم ص نیز مدارای اجتماعی و احترام به انسان‌ها اصل اساسی بوده و حتی نقل شده است که ایشان از پوشیدن لباس‌های رنگی، از جمله سرخ، ابا نداشته‌اند.
بنابراین، انتظار می‌رود در قبال این رویداد، پاسخ‌گویی شفاف صورت گرفته و از تکرار چنین رفتارهایی به‌طور جدی جلوگیری به عمل آید.
ریش و تسبیح در جای خود هستند، اما اگر این ها جای تقوا، صداقت و علم را بگیرند، آنگاه فقط به لباس تبدیل می‌شوند، نه دین.
دین؛ حقیقتی برای هدایت، نه ابزاری برای سلطه و معیشت .
در روزگاری زندگی می‌کنیم که دین، این حقیقت بزرگ و راهنمای انسان، در دست برخی افراد به ابزاری برای قدرت، ثروت و تحمیل تبدیل شده است. کسانی که باید پیام‌آور اخلاق، عدالت و آگاهی باشند، گاه خود به نماد جهل، تحقیر و افراط‌گرایی بدل شده‌اند.
آیا دینی که زن را از حق سخن گفتن، تصمیم‌گیری و آموزش محروم می‌کند، واقعاً دین الهی است؟
یا برداشت‌های تنگ‌نظرانه‌ای است که از دین ساخته شده تا گروهی بتوانند بر دیگران سلطه داشته باشند؟
جامعه‌ای که در آن زن فقط به‌عنوان ابزار تولید و خدمت دیده شود، نه انسانی کامل، قطعاً جامعه‌ای بیمار و دور از عدالت است.
از سوی دیگر، چه زمانی دین به این سطح سقوط کرد که , ریش و تسبیح, جای , تقوا، علم و اخلاق, را گرفت؟
چگونه شد که ظاهر، معیار ایمان شد و باطن به فراموشی سپرده شد؟
امروز اگر کسی ظاهری مذهبی داشته باشد، بی‌درنگ مورد احترام قرار می‌گیرد، حتی اگر دروغ بگوید، ظلم کند یا حق دیگران را پایمال سازد. اما انسانی بی‌ریش، حتی اگر صادق، عالم و پرهیزگار باشد، نادیده گرفته می‌شود.
این یک انحراف خطرناک است.
افراط‌گرایی دینی تنها به معنای تندروی در باور نیست، بلکه به معنای سوءاستفاده از دین برای تحقیر دیگران، حذف مخالفان و حتی توجیه خشونت است.
کسانی که به نام خدا، انسان‌ها را توهین، سرکوب یا حتی می‌کشند، نه تنها خدمتی به دین نمی‌کنند، بلکه بزرگ‌ترین ضربه را به آن وارد می‌سازند.
دین، ابزار معیشت نیست. دین، وسیله تجارت و کسب قدرت نیست. کسی که ایمان را به نان و مقام تبدیل می‌کند، در حقیقت هم دین را می‌فروشد و هم اعتماد مردم را نابود می‌کند. تاریخ بارها نشان داده است که این‌گونه رفتارها نه‌تنها پایدار نیست، بلکه باعث بیزاری مردم از اصل دین می‌شود.
باید گفت: کسی که دین را وسیله تحقیر دیگران قرار می‌دهد، از روح دین بی‌خبر است.
کسی که به نام دین خشونت می‌کند، از عدالت الهی فاصله دارد.
و کسی که از دین برای پر کردن جیب خود استفاده می‌کند، به آن خیانت می‌کند.
اسلام, و هر دین الهی,پیش از هر چیز بر دل، نیت و عمل تأکید دارد، نه بر نمایش ظاهری. اگر تقوا، صداقت، علم و انسانیت در میان نباشد، هیچ ریش و لباسی نمی‌تواند انسان را به خدا نزدیک کند.
وقت آن رسیده است که جامعه از این ظاهرگرایی خطرناک عبور کند و به جوهر واقعی دین بازگردد:
رحمت به‌جای خشونت، وآگاهی به‌جای جهل، و عدالت به‌جای تحقیر.
دین آمده است تا انسان را بالا ببرد، نه آن‌که بهانه‌ای برای سقوط او شود.
اللهم أعِزَّ الإسلامَ والمسلمينَ في كلِّ مكانٍ وفي كلِّ زمان،
وانصر عبادكَ المؤمنين، واحفظهم بحفظك يا ربّ العالمين.

وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ
والسلام بر کسی که از هدایت پیروی میکند .

!امامت از واجبات دین نیست

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: