ژوند

ډيره موده کېده چې مونږ سره ګاونډيانې وو
د هغې په وينا شپږشپیته کلنه وه. مهربانه وه ،هميشه به یې منظم کالي په ځان و، هر وخت به چې ورسره مخامخ شو م له خندا نه په ډکه خوله به یې راسره ستړې مه شې کوله. ډېر وخت به مې د اوونۍ په وروستيو ورځو کې ليده چې د سودا يوه ډکه کڅوړه به یې راکشوله. یوه ورځ مې ترې وپوښتل.لکه چې د ټولې اونۍ له پاره دې سودا اخستې؟ وې خندل : نه د اونۍ په آخره کې مې زوی ،اینګور او لمسیان راځي، غواړم هغوې ته خوندور خواړه تیار کړم.
لمسيان مې جستن شپږکلن او سيمون څلورکلن دی .دواړه ډیر خواږه دي
هاخوا دیخوا منډې وهي او زه یې له شیطانې او شوخې خوند اخلم.
څو ورځې مې ونه ليده. د اوونۍ په وروستيو کی هم سره مخامخ نه شو فکر مې وکړ چيرته به په سفرتللې وي.
سهار د کار خوا ته روانه وم په حيرانۍ سره می وکتل چی د وړوکي سپي رسۍ یې په لاس کې وه او د کورمخ ته ګرځېده . غږ مې پرې وکړ, راستنه شوه , ستړې مشې مو سره وکړه. ترينه ومې پوښتل ډېر وخت نه وې،د اوونۍ په وروستيو کې مې هم ونه لېدې چې سودا واخلې.
وې خندل او وې ويل: نه اوس اړتيا نشته چې د اوونۍ په آخره کې سودا واخلم. زوی مې زنګ وهلی و , ويل یې ښځه یې نه غواړي نور د اوونۍ په وروستيو کی زما کره راشي.
وايي زامن مې د سپورت پروګرامونو کې شامل کړي او وخت نه لري غلې شوه اوږې یې پورته واچولې خبره یې بدله کړه:
هو رښتيا راشه چی له خپل سپي سره دی معرفي کړم نوی مې رانيولی نوم یې نوکي دی. ډير خوږ دی , شيطان دی , ها خوا دی خوا منډې وهي او زه یې له شیطانې نه خوند اخلم