نور محمد لاهو

ــــــــ کاشکې له چړې ! څخه نور هیرشي چې د مرغانو شنې مرۍ څنګه پرې کیږي کاشکې له ټوپکه ! څخه هیرشي د یو چا مسته سینه کې د یو چا د ښکلو سترګو خوږ تصویر څنګه شنه لوخړه کیږي کاش ! له توغندي شي د دې خلکو د کورونو لارې ورکې . زه…

! کړکۍ خلاصه کړه چې د بدن نازنین عطر دې لکه پوست او خوږ شمال د سرو ګلونو منځ ته ورشي څو هر ګل ته هیره شوې خوشبويي بیا ور په یاد کړي . او د زاړه ښار ! په تورو تورو دېوالونو تکه سپینه او شیرینه رڼا پریوزي د زمان په وینو لیت…

څنګه په پټو پټو سترګو وهې چیغې قتلوې نرګیسي پاڼې د ژوندون ژوبلوې نارنجي وریځې د ښایست سپین لاسونه دې ډير وخت شو د یوبې پلاره ماشوم د وینو بوی کا ستا چوپتیا هم لکه مرګ داسې ترخه ده ستا چوپتیا هم لکه قبر نیمه شپه کې خپله خوله همیشه…

جګړه ! په دعاګانو نه ختمېږي دغه اور ! د یو ګلاب په شیرچايی او پستو شونډو او د نرګېس په نارنجي خوږې رڼا نه وژل کیږي دغه اور ! لکه کمیس اغوستل کیږي . زمانه بدله شوې اوس د خلکو نصیبونه د ټوپک په تودو ګوتو لیکل کیږي او بریا ! په…

سوی سیوری ــــــــــــــ دښمن! د تیارو له هغې غاړې یوه تڼۍ په تورو ګوتو کښېکاږله. شیبه وروسته لوی آسمان زموږه په ورستو بامو راولوېد. د دیوالونو پښې د بوډاګانو په شان ورپېدې او کړکیو خپلې سترګې کړلې پټې دغه تور ساعت یې و نه شوای…

اې آسمانه ته به څه کړې ؟ چې دې لمر له سینې لاړ شي چیرته لیرې د یو چا د کاله چت پورې راځړوند لکه څراغ شي د زړه کور دې هغو تېرو رڼاګانو پسې وران شي یا هغه ګل چې د زړه ګل ته دې اوبه و له پګړۍ څخه دې والوزي، مرغۍ شي ورسره دې نیمایي…

زما د کور دروازه مه ټکوه ! په زنځیر یې نوره ستا د لاس تودوخه زنګ وهلې . دا د پیړیو زخم مه ویښوه ***** ها وختونه بیرته بیا نه راسنیږي چې زما د کور پردې به ستا د غږ شیرین شمال ته نڅیدلې . اوس له ټولو آن زما د کور له سرو ګلانو ستا…

په "پردې" کې د "ته" لټون "پردې" د نور محمد لاهو ازاد شعر دی؛ خو دا کلمه يوازې يو ځل په شعر کې راغلې او دا مو زړه چې ووايو، چې سرليک د شاعر د نورو شعرونو پر خلاف په ظاهره د دې شعر له داخلي جوړښت سره چندانې اړيکه نه لري؛ خو په مجازي ډول ښايي…

ـــــــ ژوند همیشه یوه ښکلې خو مغروره معشوقه ده کله غوسه کله مسکۍ وي. نو ژوند په ځان مه سختوه ! هر کولپ د صبر په کیلي باندې خلاصیږي . باغ کیدای شي د اورونو تور خوراک شي خو د ګل موسم څوک نه شي سوزولی **** کله کله باید د هغې شینکۍ…

ستا په بیلتون کلونه تیر شول خو لاهم زما لستوڼي ستا د زلفو خوشبويی کا او د کور کړکۍ مې لاهم ستا لاسو ته منتظر ده چې ته راشې او له مخې یې په دوړو او د غڼو په تارونو پیچل شوې پردې کش کړې او د پیړیو ویده شوی لمر را پاڅوي له خوبه + + +…