سوی سیوری
سوی سیوری
ــــــــــــــ
دښمن!
د تیارو له هغې غاړې
یوه تڼۍ په تورو ګوتو کښېکاږله.
شیبه وروسته لوی آسمان
زموږه په ورستو بامو راولوېد.
د دیوالونو پښې
د بوډاګانو په شان ورپېدې
او کړکیو خپلې سترګې کړلې پټې
دغه تور ساعت یې و نه شوای…
Browsing Tag
نور محمد لاهو
یو بې جوابه سوال
اې آسمانه ته به څه کړې ؟
چې دې لمر له سینې لاړ شي
چیرته لیرې
د یو چا د کاله چت پورې
راځړوند لکه څراغ شي
د زړه کور دې
هغو تېرو رڼاګانو پسې وران شي
یا
هغه ګل چې د زړه ګل ته دې اوبه و
له پګړۍ څخه دې والوزي، مرغۍ شي
ورسره دې نیمایي…
هیر لاسونه
زما د کور دروازه مه ټکوه !
په زنځیر یې نوره
ستا د لاس تودوخه زنګ وهلې .
دا د پیړیو زخم مه ویښوه
*****
ها وختونه بیرته بیا نه راسنیږي
چې زما د کور پردې به
ستا د غږ شیرین شمال ته
نڅیدلې .
اوس له ټولو
آن زما د کور له سرو ګلانو
ستا…
په “پردې” کې د “ته” لټون
په "پردې" کې د "ته" لټون
"پردې" د نور محمد لاهو ازاد شعر دی؛ خو دا کلمه يوازې يو ځل په شعر کې راغلې او دا مو زړه چې ووايو، چې سرليک د شاعر د نورو شعرونو پر خلاف په ظاهره د دې شعر له داخلي جوړښت سره چندانې اړيکه نه لري؛ خو په مجازي ډول ښايي…
ژوند
ـــــــ
ژوند همیشه یوه ښکلې
خو مغروره معشوقه ده
کله غوسه کله مسکۍ وي.
نو ژوند په ځان مه سختوه !
هر کولپ د صبر په کیلي باندې خلاصیږي .
باغ کیدای شي د اورونو تور خوراک شي
خو د ګل موسم څوک نه شي سوزولی
****
کله کله باید د هغې شینکۍ…
پردې
ستا په بیلتون کلونه تیر شول
خو لاهم زما لستوڼي
ستا د زلفو خوشبويی کا
او د کور کړکۍ مې لاهم ستا لاسو ته منتظر ده
چې ته راشې او له مخې یې
په دوړو او د غڼو په تارونو پیچل شوې پردې کش کړې
او د پیړیو ویده شوی لمر را پاڅوي له خوبه
+ + +…
لمبه
ډير هم په شیانو او بنیادمانو اتبار مه کړه !
او هغو لاسونو ته هم مه مسکیږه
چې تاسره د تل له پاره د پاتې کیدو ژمنې کوي
او د سهارونو تکې سپینې خنداګانې هم ترتله پورې نه وي
ګلان مري
بارانونه هم همداسې وریږي
وروسته وچیږي
او ستورو ته هم…
د یوه شاعر مړینه
د یوه شاعر مړینه
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
د شاعر مړینه داسې نه ده
چې ته وا یو غږ و لاړو , ویده شو
د یوه شاعر مړینه داسې ده لکه په یوه داسې وطن کې لمر ووژل شي
چې هلته ټول څراغونه بادونو وي غلا کړي .
هغه لاړو
کټ مټ د هغې…
وینه مه تویوئ
وینه مه تویوئ !
وینه وینه ده
که د وحشي ځناور هم وي .
ځکه
د وحشي ځناور زړه هم
د هغې مرغۍ په څير دی
چې وزرونه یې باران لاندې رپیږي
وینه مه تویوئ
ځکه د وینو هر یو څاڅکی
لکه درد
لکه تیغ
لکه زهر
د زخمي ځمکې په تږي زخم شیندي تیزابونه…
وچه ډوډۍ
وچه ډوډۍ
ــــــــــــــــــــــــــ
یو کارغه
د یوې نانوايي د شړیدلي بام پر څنډه ناست دی
او
وږې سترګې یې د ډوډۍ تازه تازه عطرونه څاري
یوه مهاجر ماشوم
له لیرې
ورته د خپل پلاستیکي ټوپک ماشه نیولی
اوپه خیال کې…