نور محمد لاهو

هیڅوک نه پوهیږي هغه د کومې هدیرې د کوم بې نښې قبر په غیږ کې له دې دنیا سره وروستۍ خدای پاماني کړې ده ؟ خو یوه ورځ یوه باد د یوه کاڼي غوږ کې وویل : ما هغه ولید نښه یی دا چې یوې ګولۍ یې په سینه باندې یو سور ګل کرلی و . پوره حال…

‎توره نقاشي ‎ ! راشه ‎ددې پټه خوله تورکاڼي ‎ د تنهايی په سرې قالینې وناڅه ‎د سترګو او لاسونو ‎ په دې ناز ناز حرکاتو ‎یوه ښکلی ‎او وحشي سندره جوړه کړه ‎په پستو پستو ګامونو ‎ ! غزلونه ‎لکه پاڼې د نرګیسو ‎ ژیړې ژیرې په هوا کړه ‎ !…

مړاوې شوې نڅا ــــــــــــــــــــ یوه زمانه وه ته زما د ژوند وچ بیابان کې لکه پټه چینه ! روښانه ! ځلیدې . او بې پروا چې ستا نوم به مې د سیند اوبو ته واخیست سیند به ناڅاپه مین شو په څپو به یې ستا نوم تکراروه یو سور ګل به مې لاسو…

ــــــــ کاشکې له چړې ! څخه نور هیرشي چې د مرغانو شنې مرۍ څنګه پرې کیږي کاشکې له ټوپکه ! څخه هیرشي د یو چا مسته سینه کې د یو چا د ښکلو سترګو خوږ تصویر څنګه شنه لوخړه کیږي کاش ! له توغندي شي د دې خلکو د کورونو لارې ورکې . زه…

! کړکۍ خلاصه کړه چې د بدن نازنین عطر دې لکه پوست او خوږ شمال د سرو ګلونو منځ ته ورشي څو هر ګل ته هیره شوې خوشبويي بیا ور په یاد کړي . او د زاړه ښار ! په تورو تورو دېوالونو تکه سپینه او شیرینه رڼا پریوزي د زمان په وینو لیت…

څنګه په پټو پټو سترګو وهې چیغې قتلوې نرګیسي پاڼې د ژوندون ژوبلوې نارنجي وریځې د ښایست سپین لاسونه دې ډير وخت شو د یوبې پلاره ماشوم د وینو بوی کا ستا چوپتیا هم لکه مرګ داسې ترخه ده ستا چوپتیا هم لکه قبر نیمه شپه کې خپله خوله همیشه…

جګړه ! په دعاګانو نه ختمېږي دغه اور ! د یو ګلاب په شیرچايی او پستو شونډو او د نرګېس په نارنجي خوږې رڼا نه وژل کیږي دغه اور ! لکه کمیس اغوستل کیږي . زمانه بدله شوې اوس د خلکو نصیبونه د ټوپک په تودو ګوتو لیکل کیږي او بریا ! په…

سوی سیوری ــــــــــــــ دښمن! د تیارو له هغې غاړې یوه تڼۍ په تورو ګوتو کښېکاږله. شیبه وروسته لوی آسمان زموږه په ورستو بامو راولوېد. د دیوالونو پښې د بوډاګانو په شان ورپېدې او کړکیو خپلې سترګې کړلې پټې دغه تور ساعت یې و نه شوای…

اې آسمانه ته به څه کړې ؟ چې دې لمر له سینې لاړ شي چیرته لیرې د یو چا د کاله چت پورې راځړوند لکه څراغ شي د زړه کور دې هغو تېرو رڼاګانو پسې وران شي یا هغه ګل چې د زړه ګل ته دې اوبه و له پګړۍ څخه دې والوزي، مرغۍ شي ورسره دې نیمایي…

زما د کور دروازه مه ټکوه ! په زنځیر یې نوره ستا د لاس تودوخه زنګ وهلې . دا د پیړیو زخم مه ویښوه ***** ها وختونه بیرته بیا نه راسنیږي چې زما د کور پردې به ستا د غږ شیرین شمال ته نڅیدلې . اوس له ټولو آن زما د کور له سرو ګلانو ستا…