انقلاب، انقلاب، انقلاب

منظور من از «انقلاب»، انقلاب سیاسی در سطح یک کشور یا جامعه نیست؛ منظورم انقلاب درونی خود ماست؛ انقلابی که باید از درون انسان آغاز شود و به تغییر اندیشه، رفتار و شخصیت او بینجامد

آقای پروفیسور، آقای دکتور و همه نخبگانی که می‌خواهید هویت و نسب خود را به اثبات برسانید

منظورم همه کسانی هستند که در پی اثبات هویت قومی و نسبی خویش‌اند و برای ملیت‌سازی و قومیت‌سازی مبارزه می‌کنند؛ حتی در کشورهایی که به لطف خیرخواهی مردم و دولت‌هایشان به ما پناه داده‌اند

یکی رجز می‌خواند که «افغانستان بزرگ» می‌خواهد و دیگری از «خراسان بزرگ» سخن می‌گوید. من در حیرتم!

کشورهای جهان، ما را که قربانیان تاریخ و مردمان رنج‌دیده‌ایم، پناه می‌دهند؛ اما متأسفانه پس از گذشت مدتی و خوردن نان و گرفتن کمک‌های اجتماعی، به جای اینکه راهی برای رهایی از این سیاهی و بدبختی جست‌وجو کنیم، دوباره در پی اثبات قومیت و هویت خود می‌افتیم

امروز جهان از علم، دانش، معرفت و انسانیت سخن می‌گوید؛ اما بدا به حال ما که برخی از نخبگان ما کارد تفرقه را در دست گرفته‌اند و ناخواسته در مسیری گام برمی‌دارند که می‌تواند جامعه مظلوم و خون‌چکان افغانستان را بیش از پیش چندپاره سازد

گرامی‌های من

فرض کنیم شما هر کدام‌تان رستم زمان هستید؛ یا از نسل پیامبر اسلام ﷺ هستید؛ یا از هر نسب و خانواده‌ای که خود می‌خواهید. اما اگر برای انسانیت، علم، دانش و جامعه خود حرفی برای گفتن نداشته باشید، در این بازار گران‌بهای زندگی چه ارزشی خواهد داشت؟

به باور من، شرافت حقیقی انسان در علم، ادب، کردار نیک و خدمت به انسان‌ها است، نه در مال و ثروت و نه در نسب و قومیت

متأسفانه سال‌هاست نخبگانی از هموطنانم را می‌بینم که در بیراهه‌ها روان‌اند. به جای اینکه راهی برای کاهش گرسنگی، فقر و بدبختی مردم پیدا کنند، همه عمر گران‌بهای خود را صرف این پرسش می‌کنند که

ما افغان هستیم یا افغان نیستیم؟

بسیار خوب؛ می‌پذیرم که تو افغان هستی. اما چه امتیاز انسانی و بشری برای دیگر انسان‌ها به ارمغان آورده‌ای؟ چه اختراعی کرده‌ای؟ چه اکتشافی داشته‌ای؟ چه خدمتی به بشریت انجام داده‌ای؟

و فرض کنیم تو خراسانی هستی؛ بسیار خوب! اما این عنوان چه امتیاز انسانی نسبت به دیگر ابنای بشر به تو می‌دهد؟

دوستان معزز

پیش از آنکه به فخرفروشی قومی و بدگویی از دیگران آغاز کنید، یک‌بار با نگاهی عمیق و انسانی به خود و خانواده‌های‌تان بنگرید

چند نفر از خانواده‌ها و نزدیکان شما گرسنه‌اند؟
چند جوان از نبود کار و آینده ناامید شده‌اند؟
چند انسان از شدت فقر و درماندگی به خودکشی یا اعتیاد پناه برده‌اند؟

اگر یکی از هموطنان و دوستان شما به دلیل فقر و ناامیدی دست به خودکشی بزند یا گرفتار اعتیاد شود، آیا شما در برابر رنج او مسئولیتی ندارید؟

اگر به خدا معتقد هستید، باید بدانید که بی‌تفاوتی در برابر رنج انسان‌ها بی‌پاسخ نمی‌ماند. اگر به خدا باور ندارید، دست‌کم وجدان انسانی و قانون طبیعت به ما می‌آموزد که انسان باید در برابر رنج همنوع خود بی‌تفاوت نباشد

و اگر هم‌نظر من هستید، چه زیبا گفته است سعدی

تو کز محنت دیگران بی‌غمی
نشاید که نامت نهند آدمی

خلاصه سخنم این است

به جای انفصال و جدا ساختن اقشار جامعه رنج‌دیده و فقیر ما، در پی اتصال، همدلی و پیوند برادران و خواهران خود باشیم

بیایید به جای جنگ بر سر نام‌ها، راهی برای بیرون رفتن از این وضعیت دشوار پیدا کنیم

بیایید بیندیشیم چگونه می‌توانیم برای برادران خود زمینه کار و اشتغال فراهم کنیم و چگونه می‌توانیم برای خواهران و مادران خود زمینه تعلیم و تحصیل را فراهم سازیم

این است انقلاب درونی
این است انقلاب واقعی
این است تثبیت شخصیت انسان

وقتی هنوز نمی‌دانیم در جامعه بشری در چه جایگاهی قرار داریم، وقتی هنوز نمی‌توانیم برای گرسنگی، بی‌سوادی، بیکاری و فقر مردم خود راه‌حلی پیدا کنیم، چگونه می‌توانیم ادعا کنیم که هویت و شخصیت خود را تثبیت کرده‌ایم؟

ما هنوز خردگرا نشده‌ایم؛ متأسفانه هنوز گرفتار ملیت‌گرایی و قوم‌گرایی هستیم. پس چگونه می‌توانیم مدعی تثبیت قومیت خود باشیم؟

برادرم
خواهرم

ای تو که کارد انفصال و تفرقه را در دست گرفته‌ای و می‌خواهی جامعه چندمیلیونی و کثیرالملیت افغانستان را از هم جدا سازی؛ بدان که نه تاریخ تو را خواهد بخشید و نه مردم

چه «لر و بر» بخواهی و چه «خراسان بزرگ»، نخست باید به یک پرسش اساسی پاسخ بدهی

امروز ما در کجای جهان ایستاده‌ایم؟

آیا نمی‌بینیم که کشورمان تا چه اندازه وابسته و منزوی شده است؟ آیا هنوز هم نمی‌بینیم که مردم افغانستان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و اجتماعی خود محروم‌اند؟

وقتی جامعه جهانی هنوز افغانستان را به عنوان یک دولت عادی و باثبات به رسمیت نمی‌شناسد، شرم‌آور است که ما همچنان سرگرم ساختن رؤیاهای قومی و تاریخی باشیم؛ یکی در پی «خراسان بزرگ» و دیگری در پی «پشتونیزم بزرگ»

شرم بر ما اگر در برابر رنج مردم خود بی‌تفاوت بمانیم

امروز وقت آن است که در وجود خود انقلاب کنیم؛ خود را به عنوان انسانی آگاه، مسئول و خدمتگزار جامعه تثبیت کنیم و سپس بیندیشیم که به نام انسانیت چه کمک و خدمتی می‌توانیم به مردم گرسنه و رنج‌دیده وطن خود انجام دهیم

من مطمئنم انسان‌هایی هستند که حتی در کشورهای خارجی زندگی می‌کنند و از کمک‌های اجتماعی استفاده می‌نمایند، اما هم‌نوعان خود را در سرزمینی که سال‌هاست گرفتار جنگ و فقر است، فراموش نکرده‌اند. این انسان‌ها شایسته احترام‌اند؛ زیرا مرزها نتوانسته است احساس انسانیت آنان را از بین ببرد

امروز نیز اگر به وضعیت افغانستان نگاه کنیم، می‌بینیم که حتی چهره‌های سیاسی گذشته کشور، از جمله حامد کرزی، رئیس‌جمهور پیشین، در شرایطی قرار دارند که فضای سیاسی موجود برای آنان محدود است. درباره آقای حکمتیار نیز نمونه‌های مشابهی از فشار و محدودیت سیاسی دیده‌ایم

باید خاطرنشان کنم که منظور من دفاع از آقای کرزی یا آقای حکمتیار نیست

هدف من چیز دیگری است

می‌خواهم بگویم که کشور ما در مسیر دشواری قرار گرفته است، در حالی که من و تو گاهی در کشورهای خارجی نشسته‌ایم و به جای اندیشیدن به راه نجات مردم، سرگرم رجزخوانی‌های قومی و تاریخی هستیم

آیا چیزی شرم‌آورتر از این وجود دارد؟

بیایید پیش از آنکه نام قوم، ملت و تاریخ خود را بلند کنیم، نام انسانیت را بلند کنیم

بیایید پیش از آنکه برای ساختن «بزرگ»‌های تاریخی تلاش کنیم، انسانی بزرگ باشیم

بیایید پیش از آنکه دیگران را متهم کنیم، خود را اصلاح کنیم

انقلاب واقعی از همین‌جا آغاز می‌شود
از درون من، از درون تو، از درون ما

فاعتبروا یا اولی‌الابصار

شفق

#Shafaq

www.abshafaq.com

ملي‌پالنه او په افغانستان کې ټولنیزې ننګونې

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: