روز جهانی زن و قیود ضد انسانی بر زن مظلوم افغان

امروز که دراکثر ممالک جهان از مقام والای زن که مادر است و دختر است و خواهر است، تجلیل به عمل می آید، دردا که در گوشه ای ازین دنیای وسیع مادران و دختران و خواهرانی با قیود غیر انسانی و غیر بشری با ناملایماتی حیات بسر میبرد که از تصور بیرون است.

موقف زنان و دختران افغان که مثل همیشه به منزلۀ سنگ زیرین آسیاب زیر فشارهای گوناگون و درد آلود جامعۀ بسته بوده اند، درین۴۶سال اخیر در مجموع سیر قهقرایی گوناگونی را پیموده است. در تغییرات پنج سال اخیر و حکمروایی طالبان متعصب که روش آنان با اساسات و شرایط اسلامی از هر نگاه فاصلۀ زیادی دارد، عملاً در تنگنای جهل و بیخردی مفرط ، از حقوق و مزایای حقۀ آنان سخت جلوگیری به عمل می آید.

درین احوال، نه تنها حق کار و امرار معاش از زن و دختر افغان گرفته شده است، بلکه دوشیزگان مظلوم کشور از تعلیمات متوسطه و عالی لیسه ها  و پوهنتون هم اکیداً محروم گردیده اند.

در حقیقت با جنجال های پنهان و آشکارای دولت طالبی بین اولیای امور آنها، سخت ترین صدمه رامثل همیشه بازهم زن و دختر افغان متحمل میگردد و در پهلوی قیود غیر انسانی، فقر و خانه نشینی مصیبت دیگری است که بر آنان نازل گردیده است که ناملایمت های روانی و اثرات منفی فراوانی را بار می آورد.

با مسدود گشتن صنوف پوهنتون بروی دختران افغان و ممانعت از تعلیمات متوسطه و لیسه در مکاتب، با گذشت ایام تلخی، دردا که نسل هایی از اناث مظلوم افغان از امتیازاتی که حقوق حقۀ همه دختران و زنان در روی گیتی شمرده میشود محروم میگردند و خلایی تاریک و غیر منصفانه ای رشتۀ کار، تعیلم و تحصیل را برای آن بینوایان قطع مینماید.

 در حیات تاریک زن و دختر افغان آنچه نهایت درد آور و غم انگیز است، فضای پر از نومیدی و نا مطمئنی است که آیندۀ نیمی از قشر ملت افغان را رقم میزند. طوریکه مشاهده میگردد درین پنج سال اخیر اوضاع اجتماعی زن افغان به تدریج وخیم تر گردیده و حقوق و شرایط اجتماعی آن بینوایان با تصمیمات و قیود روز افزین اولیای امور مقید تر میگردد؛ چنانچه قانون جزای اخیری که وضع گردیده است هر نوع ظلم و تعدی را در محیط فامیل به شوهر مجاز دانسته و حتی لت وکوب و شکنجه را از جانب وی بر مبنای مسائل خانوادگی«؟!» بر زن بی دفاع روا میدارد.

طالبان در مورد نحوۀ تحمیل قیود و مقررات ناروا بر زنان و دختران، مؤفق نگردیده اند که اثباتی در قرآن و یا احکام شریعت محمدی، پیشکش ملت افغانستان یا جامعۀ اسلامی بین المللی بنمایند، بلکه در حقیقت همه تعلیمات خاص اسلامی و حقوق آشکارای زنان مسلمان را علنی و با شتارت زیر پا می گذارند.

آگر با بیست سال فساد اداری آغاز قرن موجودۀ میلادی، چپاول دارایی های عامه و سرمایه های بازسازی، قدرتنمایی دایمی تنظیم های جهادی، رژیم سالمی میتوانست آنهمه بدبختی ها را پاک کاری نماید، ملت از آن استقبال مینمود، با انکشافات اقتصادی و اجتماعی سالم و مصرف پول های باد آورده و کمک های خارجی، افغانستان خود کفا گردیده و از احتیاجات همسایگان و مداخلات بیگانگان فارغ میشد، شاید امروز تصویر دیگری از کشور ما موجود میبود که مهمترین قسمت عدم وجود فقر و قیود غیر قابل تحمل بر زنان و دختران کشور است.

یکی از موضوعات مهمی که کمتر توجه به آن معطوف گردیده است، قراری که ذکر گردید، همانا اوضاع نا به سامان و نا ملایمات روحی و روانی ای است که بر اجتماع افغانی در مجموع و بر زنان افغان بصورت خاص نازل گردیده است. نیمی از نفوس افغانستان امروز از پیشبرد ماشین اقتصاد خانواده، آزادی های اجتماعی در زمینه های کار و تحصیل محروم گردیده اند؛ فشار چنین ناتوانی عظیمی بر روان و حالات روحی این طبقه اثرات منفی و خطرناکی را سبب میگردد که کمتر از آن سخن گفته میشود.

زن و دختر افغان با خانه نشینی اجباری، نه تنها با فقر و مشکل اقتصادی روز افزون مواجه هستند، بلکه عدم وجود آزادی اجتماعی آنان را مغموم و بیچاره ساخته است.

فشار جامعۀ جهانی و ملل متحد در مورد تغییر موقف زنان از جانب طالبان در افغانستان، تا بحال به جایی نرسیده است، در حقیقت مهمترین شرطی در برسمیت شناختن دولت طالبان همین معضلۀ آزادی های اجتماعی، حق تحصیل و کار برای طبقۀ اناث افغانستان می باشد؛ چنانچه مؤسسات خیریۀ بین المللی وقتاً فوقتاً و بصورت گوناگون درین زمینه مجالسی دایر مینمایند که نتیجۀ عملی ای بار نیاورده  و نمی آورد.

در نتیجه، بعد از سپری شدن پنج سال وعده های فریبنده، دولت طالبی برای ملت افغانستان نه کدام مرجع قانونیتی که جامعه را به سمت رفاه و آسایش و حقوق مدنی رهنمون گردد، سراغ توانسته و نه در بین ملت نا امید و سرگردان مشروعیتی را کسب نموده است. اقلاً آنچه را در ابتداء در مورد آزادی کار و تحصیل طبقۀ اناث وعده نمودند، باید وفا گردیده و عملی می نمودند.

در جوامع بشری همیشه مبارزات سالم که برای بدست آوردن حقوق مردمان باشد، دیر یا زود به نتیجۀ مثبتی نایل میگردد که در مورد حقوق حقۀ زنان افغان هم اگر در داخل با شرایط فعلی عملاً امکانات محدود می باشد، باید صدای در گلو خفتۀ زنان افغان از خارج منحیث گروپ های فشار از سرتاسر جهان فعال باشد.

۰۸ مارچ، ۲۰۲۶

پایان

کشتار ددمنشانۀ پاکستان در یکی از شفاخانه های کابل

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: