صدیق الله بدر

د احساس او قلم لاروی: د ښاغلی صدیق الله بدر ژوند او هنر په معاصره پښتو ادبیاتو او ژورنالیزم کې ځینې نومونه داسې وي چې د هغوی د قلم هر رنګ، د ټولنې د درد او احساس ترجماني کوي. په دغو ځلانده او نه هېرېدونکو څېرو کې یو هم د هېواد وتلی…

په یوه کوچني کلي کې، چې غرونو پوښلی و، د یاسر په نامه یو هلک ژوند کاوه چې تل یې د آسمان ستورو ته کتل او له ځانه سره یې ویل:"ایا کېدای شي چې زه هم د ستورو ترمنځ سفر وکړم؟" یاسر د کلي تر ټولو زیات متجسسه ماشوم و. هغه به تل د یوې زړې راډیو…

لا چې نه ښکاري پردی خو، لا زما پرې جوړ باور دی لا خو سیوری خور پر زړه مې، ستا د عشق د اور نظر دی په دنیا کــــې لا د مینې، کوم بدلون راغلی نه دی هغه کوږ دستار تړلی، د هغې ټيکری په سر دی لا هماغه پخوانی درد، د کوڅو په زړه کې ګرځي لا…

کوچني ارین به هره ورځ له کاغذونو څخه کښتۍ، الوتکې او فضايي بېړۍ جوړولې. خو دا ځل جوړه کړې فضايي بېړۍ يې له نورو بېړیو څخه بېخي جلا وه. هغه خپله بېړۍ په ډېر احتیاط د المارۍ له سره راښکته کړه، ورو يې پرې لاس تېر کړ او ویې ویل: «نن شپه……

د اختر سهار و. لمر ورو ورو د غره له شا راوخوت او خپلې زرینې وړانګې یې د کلي پر خټینو کورونو خپرې کړې. کوڅې د ماشومانو د خندا په څپو کې ډوبې وې، خو د رخسار په کوچني کور کې د اختر شور او خوشحالي کمرنګه وه. رخسار د خټین کور په یوه کونج کې…

ووایه کوم کلی او کوم ښار درپسې وګورم ستا د قدمونو کومه لار درپسې وګورم ورکه شوې سپوږمۍ غوندې په شین اسمان د سترګو کې زه به د شپې کوم ستوري په وار درپسې وګورم ستا نوم د اذان غوندې اوچت دی د زړه کلي کې هر وخت په لمانځه کې به کرار درپسې…

د چڼچڼو غږونه یې تر غوږ شول. کړکۍ یې خلاصه کړه. شغ شو، یوه چڼچڼه کوټې ته راننوته. څو دورې یې ووهلې او د المارۍ پر سر کښېناسته. هغه موسکی شو او له ځانه سره یې وویل: "لکه زه چې په دې بنده کوټه کې تنګ وم، دا هم د بهر په پراخې ازادۍ کې تنګه…

د هيلو له کړکۍ يې تر زرغونو غرونو هاخوا سترګې واړولې. هلته، په هغه ځای کې چې آسمانونو تور کمیسونه اغوستي، له هیلو تمه ختلې. موسکا يې پر شونډو پتري پتري ماتېدله. کړکۍ يې خلاصه پرې ایښې وه، نه يې شوای تړلای. فکر يې کاوه، مسافر به یو دم…

(لیک) د خپل زړه وړه نقشه مې درته کښلې رودونه یې د تېرې شپې له اوښکو ځینې تنده ماتوي او غرونه یې ستا د بې ځوابې چوپتیا په تمه دنګ ولاړ دي. ائ! رانه پاتې اېلبنده! پر کوم پېچومي باندې چې ما دې نوم ایښی دی، درګرده هره شپه شمال…

فرانسوۍ شاعره او ليکواله نتالي ساروت په ۱۹۰۰ میلادي کال نړۍ ته سترګې غړولې او په ۱۹۹۹ کې يې ترې بېرته پټې کړې دي. د ساروت پلار کیمیا پوه او مور يې ليکواله وه. د پلار او مور تر بیلېدو وروسته د نوموړې د ماشومتوب دوره څه په روسیه او څه په…