غزل
په لېونو سترګو دې روغ نه کړو ویشتلی دې و
دا خو مې زړه و لکه ته، ښه که وژلی دې و
هغه اوس نشته تماشې یې د ماضي برخه دي
هغه اوس نشته، چې له پامه غورځولی دې و
ما په باهو، ما په وخي، ما په بنګړې کې لېدې
تا که خپل ځان لېدلی نه و شرنګولی دې…