پنځه‌دېرش کاله له تا سره

پنځه‌دېرش کاله له تا سره

پلار ته مې

«… د ښو وختونو له‌پاره مننه،
د سختو وختونو له‌پاره مننه،
د هر هغه څه له‌پاره مننه چې تا ماته راکړل،
او د هر هغه څه له‌پاره چې زما په وجود کې
ستا له امله جوړ شوي دي،

له تاسو نه مننه چې له ماسره مو ژوند‌وکړ

او تر ټولو مهم:

مننه چې ته زما پلار وې.

د ډنمارک د هیدرسلیف نومي ښار په کومه سیمه چې زه له خپلې وړې‌کورنۍ سره ژوند کوم، د بېلابېلو هېوادونو د رنگارنگو خلکو یوه ټولگه ده. زموږ په گاونډ کې یو پلار او زوی اوسېدل، زوی یې دینس (Deniz Lampe) نومیـږي او زما له کشري زوی پسرلي بهاند سره له ډېرو کلونو راپه دې‌خوا ملگرتیا او تك‌راتگ لري. دا هلک له جرمن پلار او ترکۍ مور نه زېـږېدلی دی. له بده شامته چې پلار او مور یې سره جلا شوي او دینس د پلار خوا نیولې او ورسره لوی شوی دی.

څه موده مخکې مې یې پلار لیده چې ښه نه دی، د لارې سر و دی هم داسې بې‌حاله و چې د خبرو او پوښتلو نه و، ځکه مې څه ورته ونه‌ویل او هسې مو یو سلام سره وکړ. کور ته چې راغلم پسرلی مې وپوښت چې: هلکه دا د دینس پلار مړاوی راته ښکاره شو، چې دا ولې؟

هغه راته کړل چې پلاره ما تا ته ونه‌ویل چې بد اغیز به درباندې وکړي، اوس دې چې خپله ورپام شو، درته وبه‌وایم:

هغه د ستوني په سرطان اخته شوی دی.

ما نوره خبره ورسره اوږده نه کړه. نن (۲۹/۰۸/۲۰۲۶) یې خبر راغی چې دینس بې پلاره شو.

د دینس د پلار ترمړینې وروسته بیا پسرلي زوی غږ راته وکړ چې پلاره راشه. ما فکر وکړ چې بیا دی زموږ د لویې کورنۍ یا د افغانستان په باب څه رانه پوښتي؛ خو چې میلمستون ته ورغلم راته کړل یې چې:

پلاره دینس خپل پلار ته مخکې ترمړینې عجبي ادبي خبرې کړې دي او اوس یې دا دی په لیکلې بڼه ما ته رالېـږلې هم دي.

ما چې لیک ولوست، ومې لیدل چې ادبي لیکل شوی دی، شعري انځورونه مې په کې تر سترگوشول. د لیک منځ‌پانگه دا پیام رسوي چې په ژوند کې د پلار اړتیا څومره مهمه ده او یو اولاد پلار ته څومره اړتیا لري. دا لیک د پلار د نشتوالي د سوځونکي درد ترتاثیر لاندې لیکل شوی دی او ژور درد او احساس لیـږدوي.

د لیک لوستلو داسې اثر راباندې وکړ چې د سترگو حویلۍ ېې راته لمده کړه او په ورستیو کرښو کې مې ستونی ښه راډک شو.

دا دی د لیک ژباړل شوی متن کټ‌مټ له تاسو درنو لوستونکو سره شریکوم:

پنځه‌دېرش کاله له تا سره

پلار ته مې

اووه اویا کلني د مړینې له‌پاره ډېرکم عمر دی،
او پنځه دېرش کلني هم ډېر کم‌عمر دی
چې څوک دې نور پلار ونه‌لري.

ځینې خلک به وایي چې تا اوږد ژوند وکړ،
کېدای شي داسې ښکاره شي، که څوک یوازې کلونه وشمېري،
خو ژوند هغه وخت اوږد نه وي،
کله چې لا هم راتلونکی پکې پاتې وي،
کله چې لا هم خبرې پاتې وي،
او کله چې لا هم ګډې ورځې زموږ مخې ته پرتې وي.

زه پنځه دېرش کلن یم، دومره لوی شوی یم چې پوه شم
زه څوک یم، د څه له‌پاره ولاړ یم،
او په کومه لاره غواړم لاړ شم.
خو لا دومره زوړ شوی نه یم
چې نور پلار ته اړتیا ونه لرم.

زما ژوند لا اوس په رښتیا
زما پر وړاندې پرانیستل کېده.
تا ولیدل چې ستا زوی څنگه یو سړی شو،
خو نور دې ونه لیدل چې دغه سړي
له خپل ژوند سره څه کوي.

همدا اوس مې پیل کړی و چې تا
یوازې د یوه ماشوم له سترګو ونه وینم،
بلکې د پلار تر شا هغه انسان هم وپېژنم.
د دې لپاره هم ما غوښتل چې نور وخت ولرم.

خو زه نه غواړم چې په پای کې
یوازې غم زموږ د ګډ وخت کیسه وکړي.
غم هغه کلونه شمېري چې له موږ واخیستل شول؛
خو مننه هغه کلونه شمېري چې موږ ته راکړل شول.

زما لپاره هغه پنځه دېرش کاله وو:
زما ټول ژوند تر نن ورځې پورې.

زه د ښو وختونو لپاره له تا مننه کوم:
د هرې خندا لپاره،
د هرې خبرې لپاره، د هرې خاطرې لپاره،
او د هرې هغې عادي ورځې لپاره
چې هغه مهال نه پوهېدو
یوه ورځ به څومره ارزښتناکه شي.

زه د سختو وختونو لپاره هم له تا مننه کوم.
نه د درد لپاره او نه د هغو خبرو لپاره چې موږ یې سره لرې کړو،
ځکه چې هغه هم زموږ د کیسې برخه وه،
او ځکه چې له هر څه سره ـ سره
موږ پلار او زوی پاتې شوو.

کله چې زموږ کورنۍ سره جلا شوه
او زموږ کور نور د پخوا په شان پاتې نه شو،
یوه خبره تل رښتیا پاتې شوه:

ته زما پلار وې، او زه ستا زوی وم.

زموږ ترمنځ هر څه اسانه نه وو.
هر زخم روغ نه شو او هره خبره ونه ویل شوه.
هر څه نه شول بښل کېدای او نه هر څه درک کېدای شول.
خو مرګ باید زموږ کیسه
تر هغې ښکلې نه کړي چې په حقیقت کې وه.

ځکه زموږ رښتینې کیسه همداسې کافي ارزښت لري:
له ښو او بدو ورځو سره،
له نږدېوالي او واټن سره،
له خندا او شخړو سره.

هغه بشپـړه نه وه،
خو زموږ وه.

اوس چې ستا وخت پای ته رسېدلی،
زموږ کیسه زما په وجود کې ژوندۍ پاتې ده:
ستا غږ، ستا څېره،
زموږ ګډ کلونه،
او ټول هغه واړه شیان
چې یو زوی یې له خپل پلار څخه اخلي،
بې له دې چې خپله پرې پوه شي.

ما غوښتل نور «وخت» هم درسره ولرم:
یوازې یوه ورځ نوره،
یوه خبره نوره،
یو کال نور له تا سره،

ما به تل له تا سره نور وخت غوښت.

پنځه دېرش کاله زما لپاره بس نه وو،
خو زه به هېڅکله ونه وایم چې هغه لږ وو.

ځکه زما د ژوند پنځه دېرشو کلونو
یو پلار درلود.

هغو ته درلودې.

د ښو وختونو له‌پاره مننه،
د سختو وختونو له‌پاره مننه،
د هر هغه څه له‌پاره مننه چې تا ماته راکړل،
او د هر هغه څه له‌پاره چې زما په وجود کې
ستا له امله جوړ شوي دي،

له تاسو نه مننه چې له ماسره مو ژوند‌وکړ

او تر ټولو مهم:

مننه چې ته زما پلار وې.

زموږ په منځ کې مړینه باید وروستۍ خبره نه‌وي،

له همدې امله تاسو ته زما وروستۍ خبره،
خدای پاماني نه ده.

مننه.

د لنډیو اصلي منابع خلک دي – ۴۶مه برخه

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: