درد دلِ افغانِ جلاوطن

درد دلِ افغانِ جلاوطن

وای مادر! وای هموطن!

وای مادر! وای هم میهن!

هفت ثور ۱۳۵۷ آمد،

نه چون بهار، بلکه چون سایه‌ای از شبی بی‌پایان…

هفت ثور و مزدورانش گذشتند،

اما به جای مهرویگانگی، تخمِ نفاق و بی‌اتفاقی کاشتند،

تا همه را غلام و کنیز سازند،

وسیاهی میراثِ باداران شان شوند،

رهبرانش روی سیاه، یکی پس ازدیگری رختِ سفر بستند،

اما داغی بر پیشانیِ تاریخ جاودانه ماندند.

ای وای!دست‌هایی نادان و وطن‌فروش آمدند،

با نامِ عدالت ومساوات،اما درژرفای دل‌ها بذرِنفاق افشاندند.

در خاکِ پاکِ مادروطن.دوستی را در بند کردند،

محبت را به زنجیر کشیدند،و در میانِ دل‌ها بذرِبی‌اعتمادی پاشیدند.

 راستی خاموش شد، دروغ قد برافراشت،

و صداقت درهیاهوی فریب گم شد…

برادردر آیینه‌ی چشمِ برادردیگر خود را ندید،

خواهراز سایه‌ی خواهر گریخت و دل‌ها ازهم بیگانه شدند.

دین به بهای قدرت و دنیا فروخته شد،

وملت درمیانِ درد وحیرت، با سرنوشت دست ‌وگریبان ماند.

شیرازه‌ی مهر گسست در خانه و قریه و شهر،

و آن رشته‌ی نامرئیِ محبت ازهم دریده شد.

دیگر نه عید طعمِ آشتی داشت، نه نوروزبویِ تازه شدن،

و نه برات نویدِ بخشایش…

همه‌چیزدرغبارِ بی‌باوری و فریب رنگ باخت.

ای وای مادروطن!

ای هموطنِ زخمیِ من!

کجاست آن آغوشِ گرمِ دوستی؟

کجاست آن دل‌های صاف و بی‌ریا؟

رفتند آنان،اما آنچه کاشتند هنوزدررگ‌های این خاک

جاری‌ست…

وما مانده‌ایم با میراثی از زخم و امیدی که شاید روزی

بازمحبت از دل‌ها برخیزد.

من، افغانِ جلاوطنم،

خادمِ افغان و مادروطنم؛

اگر من نمانم،این سخن بماند‌ به یادگار به هموطنانم..

کانادا:- ۲۱ مارچ ۲۰۲۶م.

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: