سید عبید الله نادر

نا پـوهۍ کښي به نابود شو په پوهنې کښي به بود شو که په یو فکر او نظر شو نو به یو تن او وجـود شـو  په علمی پــوهی څـــیړنې به خبر له هست و بود شو که پوهنې ته مــو لار وي نو قابل به د ســــجود شو د معــرفـــــت له برکــــته بیا قـبول…

زه په خــپل ذات کــښي دا جوهر لــــرمه چې له دردمــــن زړونــــو، خـــبر لرمـــه له هـــــر چــا ځــــکه، تل ځــــاریږمه زه چې له دنـــیا څـــــخه، ســــــفر لــــــــرمه زنده دلانــــــــــو ته، په خـــــــــپله ویــــنا داســـــي…

که هر څومـره می، په شعر کښي رواني ده خــو هماغـــومــــــره پرته پرې معــاني ده نصــیحت او د پـــــندونو مجــــموعـــــه ده د تعلـــــیم او تربــــیې، پری ارزانــــــي ده خامخـــا به مـاتي ګـــــوډې هم په کښي وي خـــو پــــــیغام یې…

مات زړه پتره کوی شــي، پتره ګره؟ دردونه پریـکوی شــې، پـــتره ګـره؟ ناهیلي مو دي زړونه او مات شــوي نو ته یې،جــوړوی شــي، پتره ګره؟ اخته په رنځ د ځـــان ځــانۍ یو واړه نو ته مو یو کــــوی شي ، پتره ګره؟ لــیری له غـــوغا د دي…

داد از حق بزنید و، نیـــتِ فــریاد کنید ز خیر خـواهان جهان طلب امداد کنید دشــــمنِ دیریـنه در پی بربادۍ ماست طرح برهم زدن نقــشه ئی صیاد کنید هر کجــــائید شما، ای هموطنان میهن بهــرِ آزادی مـا نــاله و،بــــیداد کــــنید اګر این…

د تیارو زیری مه ورکوئ! طالبانو ته ! پریږدۍ چې دوي د کتاب او قلم سره مینه وکړي ،پریږدئ چې دوي د خپلو زړونو شمعې د علم او معرفت په څراغ روښانه کړي ،پریږئ چې دوي لوست وکړي. پریږدئ چې دوي د نړۍ د انجونو سره سیالانې شي. پریږدئ چې دوي دومره…

مونږه پـریږدئ، چـــــې زده کـــــړو ســبقونه معرفت په نور روښـــان کړو خــــــپل زړونه چې په عـلم و پوهه جـــــوړ خپل مستقبل کړو مونږ ته پرانــــــیزئ، د انــجونـــو مکــــتبونه آ تر څـــوبه! په تـــیارو کښی مــــونږاوســیږو مونږه…

د مطیع الله تراب په مړینې  نه پوهیږم چې می ځــان لاړ که جانان لاړ دومره پوه شوم چې دنیا نه لوی انسان لاړ چـې مـــو زړونه په تدبـــیر د ده ،ډاډه ول د دي جمعی نه یو داسي ښکلی ځـوان لاړ چې یې تل د معرفــــت ســـره وه میــــــنه دي…

سـاقی وړاندي دي پـــــیاله کړه،چې تـــیریږي زمانه چې تیر نه شــي رانه عـــمر، ډکــــوه می پـــــیمانه هوښیاری دي زمـــــانه کښي،پوهــانو ته عــذاب دی خلاصــــوه می د دي عـقل له ځنـــــــځیر او زولانه راډکه می پــیاله کړه،تر نازک…

دومره وخــت شو بی اتباره، چې آشـنا نه مونږه تښتو ځــان ځانۍ په رڼخ اخـــــته یو، له دوا نه مونږه تښتو زمانې دیوانو دومــره یو، اوهــامو کـــښي پری ایښي چې خپل سیوري نه ډاریږو، له هر چا نه مونږه تښتو محبت مو د دوکــو او د درواغــــو دی،…