د خړې دښتې لېوان /شګوفه پکتین
شپه وه. سخت باد لګېدو. زه یوازې وم. زړه مې ډېر تنګ و. هر شېبه مې زړه هغه کسان غوښتل، چې زما زړه او روح ته یې ارامي وربخښله. زړه مې د زړه پاچاهان غوښتل؛ خو دوی راسره نه وو. کله چې به باد تېز شو؛ د لویو ونو ښاخونه به په هرې لورې خوځېدل. زه…