احساس محرومیت

احساس محرومیت تاجکها از قدرت  : 

خاطره ی دارم ازسال ۱۳۷۴تاجاییکه مغز پیری ام اجازه دهد واقعیت راتحریردارم ، خداکند تاریخ ها واسمافراموشم نشده باشد  ،  ماه جدی سال ۱۳۷۳ نسبت داغ شدن کوره جنگ های داخلی درکابل به شهرپیشور مهاجرشدیم ، بعداز چند ماه بیکاری باشروع سال جدید تعلیمی درماه سنبله ی ۱۳۷۴ دریکی از مکاتب خصوصی (لیسه خواجه عبدالله انصاری ) واقع حیات آباد معلم شدم.

همراهم یکجااستاد من مرحوم عبدالغفورمیرزا که درلیسه حبیبیه استادم بود ، نیز وظیفه معلمی گرفت ، مدیر این لیسه مرحوم غلام حضرت متواضع که درعین زمان سمت رییس انجمن اسلامی انجینران افغانستان راداشت ، بود – شخص واقعن دانشمندومتواضع ولی عیبش این بود که یکی ازسران حزب اسلامی بود ، شخص نهایت مهربان ، مهذب ، دلسوز وصاحب همه سجایای انسانی واسلامی ، وضعیت اقتصادی من نهایت ضعیف که این حالت غربت ودربدری رابااودرمیان گذاشتم ، برایم گفت (دوست وآشنای دارم ، بنام مدیرصاحب عبدالشکور خان ، پدر استاد عبدالصبورصدراعظم ۶ماهه دولت استادربانی ، که فعلن دربنیاد نبراسکا ایفای وظیفه مینماید ، نزدش برو ، شاید کمکی همراهت بنماید ، چون اخلاص مند من ووطندارم است ، تیلفونی هم سفارش میدهم) باید گفت که مقارن این زمان رییس نبراسکامرحوم عبدالسلام عظیمی از اهل اناردره فراه ، وقراربود که بعد ازایجاداولین تحریک طلبا کارسروی پروژه ی تاپی را به کمک نهاد ((رند )) به همکاری خلیلزاد را پیش ببرد وبعضی اشخاص رابااکمال پروسیجر کادری ، شارت لست نموده ، تا بعداً مقرر شوند.

به این منظور نزد مدیرصاحب عبدالشکور خان که به گمان اغلب دفترش نزدیک آبدره رود قرارداشت ، رفتم ، تصادفن استاد مرحومم عبدالغفور میرزا ویک شخص دیگر ازاهل کوهستان که از کابل آمده ودردولت برحال ربانی پست مهمی داشت هم نشسته بود ، مدیرصاحب عبدالشکورخان مادونفرمهمان راهم ازخوددانسته ،شروع به گلایه گذاری ازدولت ربانی ورویه ی نادرست آن دولت درمقابل پسرش عبدالصبوراولین صدراعظم اسلامی داشت ، درمیان صحبت اشاره نمود که چرا پسرش ازطرف حکمتیار به صدر اعظمی دولت ربانی برگزیده شد وچنین تشریح نمود .

[ افسوس که ربانی چه گونه پروفیسور و استاد پوهنتون شده بود، با این تعصبش ؟ او اذعان داشت که بعدازرسیدن اوبه ریاست جمهوری عقدی ای داشت مبنی براینکه گویا بعد از دونیم قرن  قدرت به دست تاجکها رسیده وباید از پشتونها قصور این دونیم صدسال را گرفت و نباید صدراعظمش پشتون باشد. فلهذا آقای حکمتیار پسرم را که تاجک بود عوض خود ، منحیث کاندید صدراعضمی معرفی نمود، نه گو که چه جفا های درحق پسرم صورت گرفت و منحیث یک سمبول چگونه اهانت شد ]

نزد خود فکر کردم که افسوس بحال چنین استادان متعصب ، چون ربانی وسیاف که درهمه جا گند زدند، درافغانستان دوبار قدرت به دست تاجکها رسید ، یکبار۹ماه به دزد ، بچه سقا و بار دیگر۴سال به استادربانی ، آن چه گندی نبود که ایندو شخص درین دو دوره در افغانستان نه زدند ، بازهم بچه سقاوخوب بود ، در زمان ربانی ، به سرها میخ کوبیده شد ، فاجعه ننگین افشار رخ داد، ۷۰هزار کابلی بیگناه شهید شد ، موزیم کابل غارت گردید ، هواپیماها فروخته شد ، به ارزش میلیونها دالر آثار ، کتب ، نسخ خطی آرشیف ملی دیپوهای ذخیرشده ی حکومتهای قبلی ، حق السوق راکت های سکارد وغیره به یغمارفت ، خلص شهرزیبای کابل به مخروبه تبدیل گردید ، لعنت به آن دوره های سیاه !

!صدیق برمک کجا و حسیب قوای مرکز کجا  

زموږ انګلیسي ویبپاڼه: