پام

ما به فکر کاوه رښتیا یې هم مور ډېره یادېږي
کله چې به ورسره مخ شوم سر به یې ځوړند و، یا به یې تر ډېره پر دېوالي ساعت سترګې خښې وې او یا به یې چې خبرې راسره کولې لنډې به وې د هو، نه او امممم اوازونو به یې بیا حتا د خوب پر وخت هم زما په غوږو کې د مني د ساړه باد غوندې انګازې کولې.
ما بیا بیا پوښتلی نه شو چې ولې خپه دی؟
ځکه پوهه کړې یې وم چې د مور تر مرګه وروسته هغه پخوانی سړی نه یم.
زما د تسلیت الفاظ نور حتا ماته هم تکراري شوي و او داسي څه پکې نه و پاتې چې د چا درد یا پرې زیات شي یا کم شي!
کله چې به د رستورانت مېز ته پر څوکیو مخامخ کېناستو خاموشي به یې مجبورولم چې پر لاسونو یې لاس کېږدم او ورته ووایم: مه خپه کېږه زه خو درسره یم!
مګر کله چې به یې بل خوا اړولو سترګو ته ځېر شوم وبه پوهېدم چې که زه دلته یم که نه پر خپګان یې کوم تاثیر نه کوي.
بیا به مې یوازې همدومره ورته وویل:
خدای ته خو اسانه ده هرڅه به بیا د پخوا غوندي شي.
اوږده سا به یې واخیسته، سترګې به یې ورپولې ورو به یې وویل: نه کومه خبره نه شته شکر اوس هم هرڅه ښه دي!
سخته ده چې د چا پر غم خپه یې خو هغه دي دومره هم نه پوهوي چې کوم څه یې اوس زړه نیولی.
ما به فقط ورته نرۍ مسکا وکړه بیا به مې وویل: ښه شکر هله نو ډوډۍ دي سړېږي.
تقریبا زموږ هره لیدنه همداسي وه اوس مو فقط خبرې نه حتا له یو بل سره مخامخ کېدل هم تکراري و.
***
په هغه ماښام د ښار رڼا ګانې تر پخوا ډېرې رڼې ښکارېدې، باران ټول سړکونه لامده کړي و، د سړک غاړې ته تر غټو چتریو لاندې د ټولو پخو شویو خوړو بوی ښه لګېده.
د تازه ګلانو څنګ ته ودرېدم، شېبه وروسته یو کس رانږدې شو: کوم ګلان غواړې؟ ګلانو ته مې وکتل له بارانه یې څنډې ته ايښي و خو اوبه یې تازه ور اچولې وې!
د سړي غږ مې بیا واورېد: دغه ګلان دي خوښ شول؟ ژر مې ورته وویل: اوس یې در ښایم!
نه پوهېدم د هغه به کوم ګلان خوښېدل؟ ځکه هغه ته چې به مې هر رنګ ګلان ور وړل ویل به یې بس دا ښه دي.
بیا مې هغو ګلانو ته اشاره وکړه چې زما هیڅ نه خوښېدل!
په لاره مې څو ځلې د ګلانو ګېډۍ ته وکتل او باوري شوم چې نن به یې تر هر وخت خوښ شي.
بې اختیاره خندا راغله څومره جالبه ده چې ذوقونه مو دومره سره بدل دي خو بیا هم یو بل ته ګران یو!
مسیج مې ورته وکړ: چرته یې؟ انلاین نه و خو پوهېدم چې پرون یې راته ویلي و هغلته به وي.
***
رستورانت ته چې ننوتم ډېرې څوکۍ ډکې وې، خو شور ډېر کم و. شا وخوا مې وکتل هغه له څو نورو ملګرو سره ناست و، دا یې هغه ملګري و چې تر اوسه مې له ده سره فقط په عکسونو کې لیدلي و، هغه له ملګرو سره دومره په خبرو مصروف و چې زه یې ډېره نږدې هم ونه لیدلم، یا و نه پېژندلم.
لرې یوه خالي مېز ته کېناستم. ده کوم ملګري ته اوبه ونیولې هغه څه ورته وویل بیا يې پخپله وڅښلې، زه له ځان سره موسکه شوم ځه شکر نن خو لږ په حال دی! تر څو چې ډوډۍ تمامېدله ورته کتل مې هغه داسي په خوند خوند ډوډۍ خوړه چې ماته یې ټول هغه اول وختونه رایاد کړل چې موږ به یو ځای سره کېناستو. بیا مې له ځان سره وویل د دې ځای ډوډۍ لکه چې ډېره خوندوره ده. خو کله چې یې زما د خوښې خواړه راته راوړل له نورو ځایونو سره کوم توپیر نه و پکې.
وروسته یې موبایل ور واخیست، بیا یې شاوخوا سترګې وغړولې، ما ژر بل خوا وکتل شېبه وروسته یې مسیج راغلی و:
زه به نو چرته یم؟
ورته ومې لیکل: تا وېل سبا سره وینو
مسیج یې وځنډېډ ور ومې کتل له ملګرو سره غږېده، خندل یې. ما یې له وختونو وروسته په لوړ غږ خبرې اورېدې سترګې مې پټې کړې هغه خندل خندا یې خوږه وه کټ مټ لکه هغه وختونه چې مور یې ژوندۍ وه نه نه! تر هغه هم ډېررررر مخته لکه هغه وخت چې د خور د کشر زوی په ناروغۍ لا نه و خپه شوی!
ګلانو ته مې وکتل مړاوي شوي و پر مېز د اېښې بوتل اوبه مې لږ لږ پرې وشیندلې!
هغوی اوس ارام غږېدل دومره ارام چې ما یې خبرې نه اورېدې، د تلیفون ساعت ته مې وکتل یو ساعت او دولس دقیقې کېږي چې دلته یم خو جالبه نه ده؟ چې د هغه نه یو ځل په ساعت سترګې خښې پاته شوې، نه کوم مهم مسیج ورته راغی چې خدای پاماني وکړي او مور خو نن بېخې وریاده شوې نه ده.
مېزونه ورو ورو خالي کېدل او زه یې نوره اسانه لیدلای شوای، خو نه یې لیدم د دوی بحث لا هم تود!
ګلان مې د رستورانت ګارسون ته ورکړل چې ور یې کړي، زه بهر ووتم او بهر اوس ډېرې رڼا ګانې ګل شوې وې!
***
د کوټې څراغ مې ولګاوه چې تللم هر څه مې منظم کړل خو اوس ټوله کوټه ګډوډه ښکارېده، د تخت پر ژۍ کېناستم شېبه په شېبه د تندر اوازونه رانږدې کېدل او کله کله به له کړکۍ بهر هم سپینه ورځ شوه. د مسیج له ټنګ سره مې د تخت پر منځ پروت موبایل ته لاس ور اوږد کړ لیکلي یې و.
خو راتلې به! نن ټول ماښام په هماغه رستوران کې وم چې پرون مې درته ویلي و.
ځواب مې له مخکې جوړ کړی و: درتلم خو ملګرې راسره وې!
ویې لیکل: ښه ښا، رښتیا نن دي ښکلي ګلان رالېږلي و!
ورته ومې ویل: خوښ دې شول؟
ځواب یې راکړ: ډېر
ومې لیکل: خو لږ مړاوي شوي و
له ښه ځنډ وروسته یې لیکلي یې و:
ښاااا؟ زما خو ور پام نه شو.

پای
2026/4/28
سه شنبه