د تاریخ په اوږدو کی
یو غر را ونړیده
هغه دنګ غر
چی لکه د خوشحال له غرور نه،
پاس آسمان ته یی لاس غزولی وو
نه د ستوریو لپاره،
بلکې د تقدیر د تڼاکو د چپ وهلو لپاره.
غر، چی هره ډبرهیې د تاریخ تکیه وه،
غر، چی د هرې سپرې پټکی د لوڼو عزت و، غر، چی د هرې ونې…