معین آریایی

تا به کی در غمِ نامِ دگران سرگردان هستیم؟ غافل از خویش و گرفتارِ گریبان هستیم خانه از آتشِ خود سوخته ، ای هم‌میهن لیک در فکرِ چراغِ دگران هستیم چند خورشید فرو ریخت ز بامِ تاریخ چند آیینه‌ی خونین به خیابان هستیم…

خط دیورند نامت بر نقشه کشیده شد اما بر دلها هرگز. خطی از جوهرِ سرد بر کاغذی در غربتِ تاریخ اما اینسو در سینه‌های ما دریایی از آتش جاری ماند. می‌گویند اگر از تو بگذریم دشمنی خاموش می‌شود، گویی می‌توان کوه را قانع…

روایت واقعی از قربانیان جهل به نام شرف در روزگار قدیم، زمانی که هشت یا نه ساله بودم ، (شصت و چند سال پیش ) پدرم ولسوال نهرشاهی ولایت بلخ بود. او مردی بود که آباد کردن را دوست داشت، عاشق ساختن مکتب، وصل‌کردن قریه‌ها با سرک،…

عکس های که گور نداشتند در آن سالهای سیاه ، وقتی کابل دیگر شهر نبود بلکه ماتم‌سرایی با دیوارهای سوخته بود ، مادری عکس را بالا گرفت ، نه برای یادگاری ، برای پرسش . عکس ، آخرین نشانیِ نفسِ فرزندش بود در شهری که نامها…

زبانها از کوچه‌های کابل تا دره‌های بدخشان از دشتهای هلمند تا جنگل‌های نورستان راه می‌روند بی‌پاسپورت بی‌ سرحد پشتو با صدای کوه و نفس اسب قصه‌ی غیرت را می‌خواند دری آرام و ژرف چون رودخانه‌ای که شعر را به شهر می‌آورد…

افغان بودن ، فرا تر از نام و زبان افغان بودن سنی و شیعه و سیک ندارد ، دل دارد… دلی که زیر آوار جنگ هنوز می‌تپد .…