روښان ضیا

نادر په خپلو پټيو ګرځېده، باد يې پېکی پرله واړاوو، چې په سرور يې سترګې ولګېدې، سرور خېشاوه کوله، په خوښۍ يې ور غږ کړ: - زه بيا راغلم! سرور په خوښۍ د تندي خولې پاکې کړې او ور غبرګه يې کړه: -هر کله راشې، د پلار نيکه مېنه دې ده خود به…