غزل
دا چې نۀ راته راګورې اشتباه کوې، کوه یې!
زندګي خلاف د خپل زړۀ د رضا کوې، کوه یې!
چې مې حال اخلې مننه، خو لهجې نه دې پوهېږم
ځوروې مې او دا کار هم، پۀ خندا کوې، کوه یې!
ما وې تا پسې سم دم سودايي شوی یم، ویل یې
تۀ لۀ ځان سره خبرې لۀ پخوا…