د فرزانه زيار د کمزوري اتل په کيسې تبصره

آغلې فرزانې زیار ته سلامونه او درناوی!
ستا د کیسې (کمزوری اتل) لوستل ماته ډېر خوندور وو. دا چې ته د ماشومانو د روزنې او د هغوی د روغتیا لپاره قلم پورته کوې، دا په خپله یوه لویه بریا ده. ما په خپله کتابچه کې ستا د کیسې په اړه دا څو ټکي یادښت کړي، چې هیله ده ستا د راتلونکو ښکلو کيسو لپاره ګټور ثابت شي.

۱. هغه څه چې ستا کيسه یې ځانګړې کړې (قوت):
ښه موضوع: تا د ماشومانو د ژوند تر ټولو عامه ستونزه (ناسم خواړه) په نښه کړې ده. دا ښيي چې ته د ټولنې له درد او د میندو له ستونزو خبره یې.
روانه ژبه: ستا د بیان طرز ډېر ساده او صمیمي دی. کله چې ماشوم دا کیسه اوري، نو د «شېرو» او د هغه د «نې نې» کلمو سره ژر ځان بلد احساسوي. دا د ماشومانو د کيسو لومړنی شرط دی چې تا پوره کړی.
منطقي مسیر: کیسه یو واضح پیل، منځ او پای لري. لوستونکی نه پکې ورک کېږي او پوهېږي چې څه پېښ شول.
۲. هغه ټکي چې ستا کيسه به لا “اتله” کړي (نيمګړتياوې):
د یو مخلص ملګري په توګه مې دا څو تخنیکي نیمګړتیاوې هم یادښت کړي چې که پام ورته وشي، ستا کيسې به نړيوال معیار ته نږدې شي:
د «ښودلو» جادو: فرزانې جانې! هڅه وکړه په کیسه کې د «ویل» پر ځای له «ښودلو» کار واخلې. د دې پر ځای چې ووایې «شېرو کمزوری شو»، داسې ولیکه: “کله چې شېرو وغوښتل له ملګرو سره د ونې تر سیوري وځغلي، پښو یې یاري ونه کړه، ساه یې بنده شوه او مخ یې د لیمو په څېر زېړ واووښت.” دا تصویر د ماشوم په ذهن کې تر نصيحت ډېر پاتې کېږي.
د نصيحت رنګ کمول: د ډاکټر خبرې یو څه زیاتې درسي او مستقیمې وې. کیسه باید د پيغام “نقل” نه وي، بلکې “تجربه” وي. که شېرو پخپله د مڼې په خوړلو د بدن په زور پوه شوی وای، اغېز به یې ډېر و.
د مور کرکټر: په کیسه کې مور ډېره عاجزه ده. که مور یو څه قاطع او د تدبیر خاونده انځور شي، نو ماشوم ته دا پيغام رسېږي چې د مور خبره منل یوازې عاطفي نه، بلکې یو منطقي ضرورت دی.
د بدلون سختۍ: شېرو ډېر ژر بدل شو. که تا د هغه لومړنۍ شپې انځور کړې وای چې څنګه یې د چپسو د نشتوالي په درد کې صبر کاوه، د هغه “اتلولي” به نوره هم رښتینې ښکاره شوې وای.
فرزانه خورې!
ستا قلم ډېر روان دی او دا نقد یوازې د دې لپاره دی چې ستا راتلونکی اثر په کابل او پېښور کې تر ټولو غوره ماشومانه کيسه شي. په همدې هیله!