شعرونه او لنډۍ

ما به هم خپل ځان خپله یو ځای ته رسولی وو! کاشکې خو مې ژوند د لاس او پښو اختیار راکړی وای ولي به د تورو تورو شپو له شا نه پټه وم کاشکې خو یې ماته هم ورځ چانس یو وار راکړی وای…

وایه! خبره شوم، ناسازه وې؛ چې اوس څنګه يې؟ پاڼه مې قات کړه تر بالښت لاندې مې کېښوه او ډېرې شپې د خپل زړګي درزا ته کېناستمه د ورځې هره ورځ به د راتلو لارې مې کتلې…

په نڅا تللې ومه، بېرته په نڅا راځمه زه د غزلو مستانه دنیا ته بیا راځمه مه مرې زما د لېونتوب او یاغيتوب احساسه زه به دا ستا وجود ته نوې نوې سا راځمه زه به شرنګېږمه…

حواس خواره واره دي خپلې ګوتې خورم اوهو زه چرته تلم ای های؟ او کوم طرفته ځم اوهو د چغو موډ کې یمه، فلج مې شو اعصاب، حد دی درد په سینه کې دی، خو لاس مې په خوله ږدم…

انتظار ورځ ګونګۍ ده او شپه هغه وزر پرانیستې مرغۍ ده چې د شور او فریاد فضا یې په سر اخیستې تنهایي هغه رنگ الوتې پېغله ده چې ځمکې ته په راتلو پر زړه یې وېرې لاس ایښی دی…

دپښتو ټپه دپښتو ادبياتو اوفرهنگ  يوه ستر سوغات دى . دا سوغات هم پښتو ژبه له نورو هغو بيلوي او هم ورته امتياز وركوي . پښتو ټپه بايد يوازې ديو ساده شعر او  كلام او يا عبارت په توگه…

د عمرونو سټړی      له رنځونو او دردونو یمه، ستړی د کلونو او عمرونو یمـــه، ستړی د نیستۍ د سـختو لارو، لاروی یم له منزل د عـدمونویـمه، ســــتړی »»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»…

د تـنبل غــږ دې لـيـونـی کـــړم خاورې دې مـه شه د اوږدو ګوتو سرونه ټپې د پښتو ژبې لرغونی شفاهي ادب دی، ټپي د خپل طبیعي جوړښت، روانتیا، عاطفې او نفسیاتي انځورونو له مخې په ژبه کې…

درختي مغزي ښوروي. د څڼو شنه تارونه لاندي لوېږي. د ځمکي مخ په دوړو ښه وموږي. بیايې په بل تاو کې څنډي ګردونه. ډبري وڅخوي له خپله ځایه. کله شرنګی سي سره وجنګېږي. یو د بل سر په…

چې د توپان غوغا شوه ټول وو لکه خلي غلي چا کاوه خيال چې دومره ژر به شي ښاغلي غلي؟ غرق چې په چيغو سمندر کړو ابشارونه نه شوو شمې وو، موږ تر مرگه وسوځېدو غلي غلي د بغاوت غږ د منصور…