شعرونه او لنډۍ

زه یو آواره، یو سرگردان او یو پښتون یمه زه د ژوندانه د ویر شپیلۍ د غمو یون یمه یو ځلې سکندر زما هیواد تر پښو لاندې که بل وارې عربو بې کلتوره بې وطنه کړم وروسته بیا چنګیز په ما…

سید عبیدالله نادر کال۱۳۷۷پیښاور راځئ تیارو کې مه ځئ کاڼو اغزو کـــې مه ځئ خپی به مــو ژوبلـي شي په سنــــګرو کې مه ځئ لږ په ځان ورحمـــــیږئ په تورتمــــو کې مه ځئ ډغری…

   د کابل شاعرانه يادونه-له زمهرير ژمي تر گلورين پسرلي:                                                     کنگل اوښکې         دلته له شوروځوږ شوې سپينې،          د قهرژلو غرو…

کال ۱۳۷۶ د طالبانو د واکمنۍ دوهم کال ، زما یو پارچه شعر چې موسیقیت بڼه ، او یا سندریز بڼه لري سید عبیدالله نادر                             ملګرو ژر شئ همت وکړئ ........ په…

کاشکې چې پیدا وی لویه خدایه په یوه بله زمانه کې د اقمارو، کهکشانو، د ستورو په یوه بله زمانه کې نه پاسپورت وی، نه ویزی وی، نه جلا جلا ملکونه یوه لویه دنیا وی په یوه عظیمه پراخه…

  د یوسف اود یعقوب په زمانه کې اسرائیل د «ګوشن» ښار کې وه میشت په رود نیل   دیعقوب  سره دا قوم  مصر نشین شول دوئ اخته پـــه زندګي او خپل آئين شول   وه موسی ځوی د «عمران»…

کال ۱۳۸۳ کابل نن راته ښـــــــکاری چی ، دنیا ورکه ده زمـــــــــــــا د مینې ، محبو بی ورکه ده هــــــــومره حــــــــــــالاتو کړولي ، یمه چې می په شونډو کې، مســـــکا…

ډېر پخوا د زور آباد په نوم وطن وو په وطن کي وو یو ښار نوم یې زیانمن وو وچ یې غرونه وچ باغونه وچ دښتونه له باران سره ملګري سېلاوونه اوسېدل پکښی یو څو غریب قومونه یو له بله…

د رحمان با با په پیروي کال ۱۳۷۷پیښور غزل ای زمونږ د زړه درمــــــــــــانه راشه ،راشه ته مــــو تن کې ،روح او ځانه راشه، راشه په بڼو مــــــــــــــــو جارو کړی، درته لاره بی…

خدایه چا ته یې لیکمه خدایه چیري دي غوږونه خدایه وچي مي کړې ګوتي خدایه مات کړې قلمونه چي شاعر دي د پښتو کړم پر ترټلو دي پېرزو کړم له خپل قامه څنګه یو سم تر پردو شکایتونه چي…