بارکوال میاخېل

د شعر او نثر لوی توپیر دا دی چې نثر ناموزونې خبرې دي او شعر موزون کلام دی، خو د شعر موزونوالی هم تر ډېره د هغه په داخل پورې نه په خارج پورې تړلی دی، یعنې په شعر کې لومړی دې ته نه کتل کېږي چې څه یې ویلي دي بلکې دې ته کتل کېږي چې څنګه یې…

ستاســـو کـــوم کــــوم منـــافقت و ژاړم وستايمه؟ تاسو به شر هم غوښتو تاسو به اوربند هم غوښتو اقبال مومند; د شاعر زړه څښتن پولیس روایت شکن لیکوال جعفر خان اڅکزي یو وخت په خپله لړۍ سوالاً جواباً کې پوښتنه کړې وي، چې په…

هغه د یوې تکې تورې اوږدې شپې په نیمایي کې د هیلو یو نوی څراغ په لاس په «سړه سیلۍ» کې له کوره را و ووت، خلکو د خپلو کورونو تر کنډواله دېوالونو او سوریو دروازو په دربېدلو زړونو ور کتل او له ځانه سره یې ویل: دا لا کوم لېونی دی، چې د کرکې په…

سباوون دوه درې کتابونه تر څنګ نیولي د کور د کوڅې له سره داسې په منډه را روان وو تا به ویل څوک تر شا ورپسې دي، د کور په وره ځړېدلې خیرنه پرده یې په په زوره پورته کړه او په بیړه کور ته ننووت، مور یې د زوی په لیدو ژر پېغلې لور بدرۍ ته ور ږغ…

بس پر وطن مو نور ختمیږي توره شپه د ستم د ازادۍ تر لیلا پاته یو څو ګامه مزل د رزم لاره کې مو وکرل د اور تخمونه نور به مو نه وي تر منزل پورې ناکامه مزل نور چې دوښمن زموږ د خاورې مور ټیکری تښتوي موږ به یې ولو د ښېرا په تېرو…

ګیله من داسې ګیله منه، له قهر او غوسې ډکه شاعري وکړه چې ډېر غوږونه یې د اورېدلو توان هم نه لري، دا نو څه شاعري ده چې تش پر سټېجونو په زرګونو او لکونو خلکو واورېده او د هغوی په زړونو او روحونو کې یې د خپلې خاورې د مینې زړي را وټوکول…

ګیله من داسې ګیله منه، له قهر او غوسې ډکه شاعري وکړه چې ډېر غوږونه یې د اورېدلو توان هم نه لري، دا نو څه شاعري ده چې تش پر سټېجونو په زرګونو او لکونو خلکو واورېده او د هغوی په زړونو او روحونو کې یې د خپلې خاورې د مینې زړي را وټوکول او د…

یو بل ته چې خدای په امان ووایو بیا کلیمې ولې پر ځان ووایو؟ ګران یې ژونده! زده به نه شې ټول عمر ډېر که دې د ستړیو ګردان ووایو زړه او روح وړیا پکې خوشاله کړو حُسن ته د ګلو دوکان ووایو نور پر تندي باندې نه کرو سجدې…

راغلو دلته راغلو په تا پسې مو پلونه دلته راغلو ته چې تل اوډر یې نو هسې بیا ژوندونه دلته راغلو ښه یې دلته ښه یې موږ مړه یو اضطرابه! چې ته نه یې تاته ګوره تاته په شور کې له سکونه دلته راغلو ژوند مینه او سیل دا ټول عبادتونه…

نړېدلی مو دېوال دی او تر لاندې مو سلګۍ دي رانه ورک دي د تن سیوري اسمانونه مو کیږدۍ دي څو ګلمخي ماشومان دي د ارمان کوڅه کې ژاړي داسې ښکاري چې راغلي له کاله د زندګۍ دي د احساس د دوزخونو یْوه ګړۍ ترېنه قربان شه که یې غواړې…