غزل
زه به لمر، زه به باران، زه به اوبه شم
«څانګې ګل شه» چې د پاڼو رنګ دې زه شم
نن دې اوښکې او خبرې نه تم کېږي
هسې نه چې بیا د لوړو غرو چینه شم
ستا هوا څومره وېشلی وم په ځان کې
کاش چې بېرته د خپل فکر او خپل زړه شم
اندېښنو راته بستر…