شعرونه او لنډۍ

د افغان وطن ماشومې وو کمیس نوی اغوستی په خځلو کې لګیا وه  زمزمه یې وه پر شونډو کله کله په ګډا وه زړه یې ګوړې ماتولې سره اړوي خځلې او مځلې ګوندې څه خو په لاس ورشي بیایې…

خدایه څه آفت نازل سو پر ښارونو د ژوندیو د ناورین ابۍ سوه لنګه ریښې کاږي د ښادیو نن د سلو د مرګ واورو سبا کړیکه سي د زرو ته وا ټول یې غلمیان دي کسات اخلي د پېړیو چي هر څوک…

چې مې کله هم د خپل عقــــــل کــــوربه شم د احساس رڼـــــې هـــــنـــــدارې ته لمبه شم انتظار کې مې دهیلــــو ډېــــوه مــــــړه شي د یادونـــــــــــــــو د باران مستـــــه…

چی او س زیری د بهــار شو ، ته لدي دیاره لاړې هر یو ګوټ ګل و ګلزار شو، ته لدې بهـــاره لاړې ظلــمتونه دي ورکیږي ، رڼا ګـــانی دي خوریږي چې وطن رڼا رڼا شـــو، ته له دی…

په دې لويو کائـــيناتو وايه څنگـــه دې پيـداکـــړم ستا د نښې دويشتو شوم نو بيا څنگه دې خطا کړم هــم باڼه دې کړم اوهـــم دې ويل ليمې پرما درنې دي هم کجل باندې دې تورکړم هم ښکاره…

خدایه وینمه قومونه چي اسمان ته پورته کیږي همدا یو کور دی پر مځکه چي سور اور پکښي بلیږي نه یې شپې سولې روښاني نه یې ورځي سوې کراري هم تیاره له ساندو ډکه هم رڼا وهي کوکاري یا یې…

یو چغال وو د رنګرېز خُم ته لوېدلی له یوه خُمه وو بل ته غورځېدلی یو څه سور یو څه زرغون یو څه لا شین سو له غوږونو تر لکۍ پوري رنګین سو په ځغستا ولاړی ځنګله ته سو دننه کنه روح یې…

چی او س زیری د بهــار شو ، ته لدي دیاره لاړې هر یو ګوټ ګل و ګلزار شو، ته لدې بهـــاره لاړې ظلــمتونه دي ورکیږي ، رڼا ګـــانی دي خوریږي چې وطن رڼا رڼا شـــو، ته له دی…

   کوم پاچا په تیر وختو کې کـوم زمان وو ساتلی  چاق زمـری قوی په ځان       مقرر یې دې  زمري ته خدمتګار وو د زمري  کار او محنت ته امیدوار وو   ورځ کې یو پسه زمري ته حواله وو…

له پردي وطنه ځمه لټوم کور د خپلوانو له رویباره مي پوښتمه محلونه د یارانو ما په تمه د درملو ورته عُمر دی خوړلی نه مرهم مي دي لیدلي نه مي څرک د طبیبانو خدایه زخم مي ناصور دی…