ناجیه منار

د کوټې له کړکۍ مې بهر کتل، د ماښام تیارې په خورېدو وې، د شفق وروستۍ سره رڼا د سیاهي په غېږه کې ورکېدله، د اسمان پراخه سینه پر ستورو لکه د پاولیو ډک کمېس داسې ځلېده، د حویلۍ شنه بوټي د پسرلي د نري شمال سره په نڅا ول، ناڅپړل شویو غوټیو ورته…

د لویې کوټې په سپین رنګه دېوال کې راځړېدلې هېندارې ته پښه نیولې شوه، لکه د مودو پس چې یو نا اشنا کس سره مخ شوې وي، ښه شېبه زیر وه، باوري شوه چې هېنداره کې ولاړه څېره یې خپله ده. پر اننګو یې لاس تېر کړ، د پخوا په شان ګلابي ورته ونه برېښېدل…