پنج سال — ۱۸۲۵ روز سکوت اجباری دختران افغانستان بر میز پارلمان هالند
عادله ادیم
پنج سال — ۱۸۲۵ روز سکوت اجباری دختران افغانستان بر میز پارلمان هالند
دوستان و هموطنان عزیز، با درود و مهر؛
این نامه را در آستانهی هشتم مارچ به پارلمان پادشاهی هالند و نهادهای مدافع حقوق زنان ارسال کردهام و خواستم آن را با شما نیز در میان بگذارم تا صدای دختران افغانستان خاموش نماند.
اشکهای پنهان دختران افغانستان
نامهای خطاب به پارلمان پادشاهی هالند در آستانهی روز جهانی زن
با عرض سلام و احترام،
اینجانب عادله ادیم، شهروند هالندی با اصالت افغان، این نامه را نه از جایگاه یک سیاستمدار یا فعال حقوق زنان، بلکه از دل مادری دردمند مینویسم؛ مادری که در غربت، هر روز صدای خاموش اشکها و آرزوهای بربادرفتهی دختران سرزمینش را میشنود.
هدف از نگارش این نامه، جلب توجه فوری و اقدام جدی پارلمان محترم هالند و نهادهای مدافع حقوق زنان نسبت به وضعیت اسفبار آموزشی دختران در افغانستان است.
اکنون پنج سال است ــ دقیقتر بگویم ۱۸۲۵ روز،است که دختران افغانستان اجازهی رفتن به مکتب و دانشگاه را ندارند. در این مدت، با اجبار و تهدید، قلم از دستان دختران گرفته شده و رؤیاهایشان در سکوت خاموش گردیده است. افغانستان امروز تنها کشوری در جهان است که دختران در آن رسماً از ادامهی تحصیل فراتر از دورهی ابتدایی محروماند.
شاید برای بسیاری از مردم جهان، این تنها خبری در میان اخبار روزمره باشد؛ اما برای ما مادران افغان، هر روز زخمی تازهی است و دردی ماندگار . امروز، در حالی که جهان در آستانهی هشتم مارچ از برابری، عدالت و کرامت زنان سخن میگوید، زنان و دختران افغانستان در حصاری از تبعیض و محدودیت گرفتارند؛ بیآنکه جرمی مرتکب شده باشند.
باید صراحتاً گفت: آنچه امروز در افغانستان جریان دارد، فراتر از یک محدودیت ساده یا تبعیض گذراست؛ این یک «آپارتاید جنسیتی» تمامعیار است که در آن نیمی از پیکر جامعه تنها به جرم زنبودن از صحنهی زندگی اجتماعی و انسانی کنار گذاشته شدهاند.
در این سالها هنوز این پرسش به اندازهی کافی مطرح نشده است: گناه این دختران چیست که باید در تاریکی بیعدالتی، در چهاردیواری خانه زندانی بمانند؟
پسران هر صبح رهسپار مکتب و دانشگاه میشوند؛ اما دختران پشت شیشههای غبارگرفته، اشک ناامیدی میریزند. این تبعیض جنسیتی زخمی است که اگر درمان نشود، سلامت روح و روان نسل جوان یک جامعه را نابود خواهد کرد.
نمایندگان محترم پارلمان و مدافعان حقوق زنان،
برای لحظهای تصور کنید: مادری که در سکوت شب، صدای هقهق پنهانی دخترش را از پشت در میشنود؛ اشکهایی که بر بالشهای سرد میریزند. مادر بیچاره هیچ واژهای برای دلآسایی فرزندش نمییابد، زیرا میداند این درد نه با سخن، بلکه تنها با گشودهشدن دروازههای مکتب درمان میشود.
آیا قلب یک مادر از درد نمیشکند وقتی تاریکاندیشان شاخههای سبز امید دخترش را در تنور جهالت میسوزانند؟ دختری که روزی رؤیای داکتر شدن، مهندس شدن یا معلم شدن را در سر داشت.
خواهرزادهی من پنج سال پیش دانشجوی سال دوم طب در پوهنتون کابل بود.
اگر دروازههای دانشگاهها بسته نمیشد، امروز داکتر فعالی در خدمت مردمش میبود. اما اکنون حتی اجازهی نشستن در صنف درسی را ندارد. داستان او تنها نمونهای از هزاران رؤیای نیمهتمام دختران افغانستان است.
به این دختران گفته میشود «صبر کنید»؛ اما جوانی صبر نمیکند، زمان صبر نمیکند و فرصتهای از دسترفته بازنمیگردند.
امروز دختران افغانستان نه از آزادی آموزش برخوردارند و نه از آزادی بیان.
اگر صدایشان را بلند کنند، بازداشت میشوند و اگر اعتراض کنند، زندانی میگردند.
با کمال احترام از پارلمان محترم پادشاهی هالند صمیمانه خواهشمندم:
۱. محرومیت دختران افغان از آموزش را در اتحادیهی اروپا و سازمان ملل متحد بهگونهای جدی و پیگیرانه مطرح نماید.
۲. صدای عدالت را از طریق راههای دیپلماتیک به گوش حاکمان فعلی افغانستان برساند تا درهای مکاتب را به روی دختران بگشایند
۳. از برنامههای بینالمللی حمایت از آموزش زنان افغان پشتیبانی نماید.
۴. و شاید کوچکترین اما مؤثرترین اقدام ممکن: فراهمساختن بورسیههای اضطراری در دانشگاههای هالند برای دختران مستعدی که از تحصیل محروم شدهاند.
این اقدام نه تنها فرصتی برای ادامهی تحصیل این دختران خواهد بود، بلکه پیامی روشن به جهان میفرستد که هالند در برابر بیعدالتی آموزشی سکوت نمیکند. دختری که امروز اینجا درس میخواند، فردا چراغ دانش را به افغانستان بازمیگرداند.
اینجانب درخواست کمک مالی ندارم. افغانستان مکاتب، دانشگاهها و استادان باتجربه و توانمند دارد؛ اما امروز درهای این مراکز آموزشی به روی دختران بسته شده است. آنچه بیش از هر چیز نیاز است، ارادهی سیاسی و حمایت دیپلماتیک مؤثر برای گشودن دوبارهی درهای علم و دانش است.
ما فقط «امید» و «قلم» میخواهیم؛ زیرا آینده و تاریخ افغانستان با همین قلمها نوشته خواهد شد.
ایمان دارم کشوری چون هالند، که بر پایههای آزادی و کرامت انسانی استوار است، نیمی از یک ملت را در این تاریکی تنها نخواهد گذاشت. سکوت در برابر این بیعدالتی، پذیرش تاریکی برای بشریت است.
امیدوارم روزی دوباره صدای خنده و آموزش دختران در مکاتب افغانستان طنینانداز شود و چراغ دانایی در دستان نیمی از پیکر جامعهی ما خاموش نماند.
با احترام و امید به اقدام عاجل و مسئولانهی شما
عادله ادیم
شهروند هالندی با اصالت افغان
۲ مارچ ۲۰۲۶
Tweede Kamer der Staten-Generaal
Postbus 20018
2500 EA Den Haag
Nederland
De stille stem van Afghaanse meisjes – geschreven door een moedrv
Een brief van een Afghaanse moeder aan het Parlement van het Koninkrijk der Nederlanden ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag
Geachte leden van het Parlement,
Mijn naam is Adela Adim, Nederlands staatsburger van Afghaanse afkomst. Ik schrijf u deze brief niet als politica of vrouwenrechtenactiviste, maar als moeder – een moeder die in ballingschap dagelijks de stille echo hoort van de tranen en gebroken dromen van de dochters van haar vaderland.
Met deze brief wil ik de dringende aandacht vragen van het Nederlandse parlement en van organisaties die zich inzetten voor vrouwenrechten voor de schrijnende onderwijssituatie van meisjes in Afghanistan.
Het is inmiddels vijf jaar – om precies te zijn 1825 dagen – dat meisjes in Afghanistan geen toegang meer hebben tot middelbare scholen en universiteiten. In deze periode zijn hun pennen door dwang en intimidatie uit hun handen genomen en zijn hun dromen in stilte gedoofd. Afghanistan is vandaag het enige land ter wereld waar meisjes officieel geen toegang hebben tot onderwijs boven het basisonderwijs.
Voor veel mensen in de wereld is dit misschien slechts een bericht in het dagelijkse nieuws. Voor Afghaanse moeders is het echter een dagelijkse wond en een blijvende pijn. Terwijl de wereld rond 8 maart spreekt over gelijkheid, rechtvaardigheid en menselijke waardigheid voor vrouwen, leven vrouwen en meisjes in Afghanistan onder zware beperkingen en systematische discriminatie – zonder dat zij enige misdaad hebben begaan.
Het moet duidelijk worden gezegd: wat vandaag in Afghanistan gebeurt, gaat verder dan een tijdelijke beperking of een voorbijgaande vorm van discriminatie. Het is een volledige vorm van genderapartheid, waarin de helft van de samenleving uitsluitend vanwege haar geslacht uit het sociale en menselijke leven wordt uitgesloten.
In al deze jaren is nog steeds niet voldoende de vraag gesteld: wat is de schuld van deze meisjes dat zij in de duisternis van onrecht binnen de muren van hun huizen gevangen moeten blijven?
Terwijl jongens elke ochtend naar school en universiteit gaan, staan meisjes achter stoffige ramen en huilen tranen van wanhoop. Deze genderdiscriminatie is een wond die, als zij niet wordt geheeld, de geestelijke gezondheid van een hele generatie zal beschadigen.
Geachte leden van het parlement en verdedigers van vrouwenrechten,
Stelt u zich een moment voor: een moeder die in de stilte van de nacht het ingehouden huilen van haar dochter achter een gesloten deur hoort. Tranen vallen op een koud kussen, en deze moeder vindt geen woorden om haar kind te troosten. Zij weet dat deze pijn niet met woorden kan worden genezen, maar alleen wanneer de deuren van scholen opnieuw worden geopend.
Breekt het hart van een moeder niet wanneer extremistische denkers de groene takken van hoop van haar dochter in het vuur van onwetendheid verbranden? Een meisje dat droomde arts, ingenieur of lerares te worden – maar vandaag niet eens meer in een klaslokaal mag zitten.
Mijn nicht was vijf jaar geleden tweedejaarsstudent geneeskunde aan de Universiteit van Kabul. Als de universiteiten niet waren gesloten, zou zij vandaag als arts haar gemeenschap dienen. Vandaag mag zij echter niet eens meer plaatsnemen in een collegezaal. Haar verhaal is slechts één van de duizenden onvoltooide dromen van Afghaanse meisjes.
Aan deze meisjes wordt gezegd: “heb geduld”. Maar jeugd wacht niet, tijd wacht niet en verloren kansen keren niet terug.
Vandaag hebben meisjes in Afghanistan noch vrijheid van onderwijs, noch vrijheid van meningsuiting. Wanneer zij hun stem verheffen, riskeren zij arrestatie; wanneer zij protesteren, worden zij gevangen gezet.
Met groot respect wil ik het Nederlandse parlement daarom vragen:
1. De ontzegging van onderwijs aan Afghaanse meisjes consequent onder de aandacht te brengen binnen de Europese Unie en de Verenigde Naties.
2. Diplomatieke druk te blijven uitoefenen voor de heropening van scholen en universiteiten voor meisjes in Afghanistan.
3. Internationale initiatieven die het recht op onderwijs voor Afghaanse vrouwen ondersteunen actief te steunen.
4. En wellicht het kleinste maar meest directe gebaar dat voor deze meisjes een wereld van verschil kan maken: het beschikbaar stellen van noodbeurzen aan Nederlandse universiteiten voor getalenteerde Afghaanse meisjes die van onderwijs zijn uitgesloten.
Dit zou niet alleen een kans zijn voor deze meisjes om hun studie voort te zetten, maar ook een krachtig signaal aan de wereld dat Nederland niet zwijgt tegenover onderwijsongelijkheid. Een meisje dat vandaag hier kan studeren, zal morgen het licht van kennis terugbrengen naar Afghanistan.
Ik vraag geen financiële hulp. Afghanistan beschikt over scholen, universiteiten en bekwame docenten – maar vandaag zijn de deuren van deze instellingen gesloten voor meisjes. Wat vandaag nodig is, is politieke wil en effectieve diplomatieke steun om de deuren van kennis en onderwijs opnieuw te openen.
Wij vragen slechts om hoop en om de pen, want de toekomst en de geschiedenis van Afghanistan zullen met deze pennen worden geschreven.
Ik geloof dat een land als Nederland, gebouwd op vrijheid en menselijke waardigheid, de helft van een volk niet in deze duisternis alleen zal laten. Zwijgen tegenover dit onrecht betekent het accepteren van duisternis voor de mensheid.
Ik hoop dat op een dag opnieuw het geluid van lachende meisjes en lerende kinderen in de scholen van Afghanistan zal weerklinken en dat het licht van kennis in de handen van de helft van onze samenleving niet zal worden gedoofd.
Met hoogachting en in de hoop op uw verantwoordelijke en dringende aandacht,
Adela Adim
Kunstenaar en schrijver
Nederlands staatsburger van Afghaanse afkomst
2 maart 2025
زموږ انګلیسي ویبپاڼه:
د دعوت رسنیز مرکز ملاتړ وکړئ
له موږ سره د مرستې همدا وخت دی. هره مرسته، که لږه وي یا ډیره، زموږ رسنیز کارونه او هڅې پیاوړی کوي، زموږ راتلونکی ساتي او زموږ د لا ښه خدمت زمینه برابروي. د دعوت رسنیز مرکز سره د لږ تر لږه $/10 ډالر یا په ډیرې مرستې کولو ملاتړ وکړئ. دا ستاسو یوازې یوه دقیقه وخت نیسي. او هم کولی شئ هره میاشت له موږ سره منظمه مرسته وکړئ. مننه
د دعوت بانکي پتهDNB Bank AC # 0530 2294668 :
له ناروې بهر د نړیوالو تادیاتو حساب: NO15 0530 2294 668
د ویپس شمېره Vipps: #557320 :
Support Dawat Media Center
If there were ever a time to join us, it is now. Every contribution, however big or small, powers our journalism and sustains our future. Support the Dawat Media Center from as little as $/€10 – it only takes a minute. If you can, please consider supporting us with a regular amount each month. Thank you
DNB Bank AC # 0530 2294668
Account for international payments: NO15 0530 2294 668
Vipps: #557320
Comments are closed.