Browsing Category
شعرونه او لنډۍ
غــــزل
که بیزاریم له پخوا یمه له ښاره
راوتلــې ترې بیگاه یمه له ښاره
لږ نژدې شه چې د زړه درزا مې واورې
څه په غوږ کې درته وایمه له ښاره
په قیصو قیصو په چل چل مې ویده کړو
وږې…
د نفس هوی
کال ۱۳۷۷پیښاور
یوتن په خپل مینــځ کې، بیدار نه لرو
له عـــلم وفــن نه خـــبر دار، نه لرو
رسوا رسوا، په دې جهــــان ځکه یو
چې یو ريښـــتنی ، فدا کــــار نه لرو
په بیـدردۍ کې…
غرور
یو غرڅه وو په ځان غټ په قامت ښکلی
هم په غره هم په ځنګله کي وو ښاغلی
هم په منډه پهلوان وو تر هوسیانو
هم غښتلی ښکرور وو تر سیالانو
د ځنګله په غرڅه ګانو کي سردار…
غزل
رڼا په څو ده سینګار شوی دا تیاره په څو ده!
ده دغه ښار د هغه کلي دا کیسه په څو ده؟
ای د ړندو سترګو خاونده دوکانداره خانه!
زه کتابونه لولم شپه ده دا ډيوه په څو ده؟
ماشوم د مور…
غزل
راشه زما د زړه ګلابه! سندرې وايو
باسو سندره له عذابه، سندرې وايو
بلوو يو سګريټ په بل پسې د ځان دپاره
خو ستا دپاره انقلابه! سندرې وايو
ما له يو ښکلي سره نن ايښی دی وار…
راز
دا نظم مې لس کاله مخکې لیکلی و. نن مې په خپلو کاغذونو کې راپیداکړ. زه یې په عاطفي توګه لس کاله شا ته یووړم. خدای دې وکړي چې تاسې لس کاله مخکې یوسي...
| راز |
که د…
د خزان ګړکۍ
یه زړګيه،! یه زړګیه!
ته پوهېږې؟ ته پوهېږې؟
موده کېږي، موده کېږي
نړېدلي مې د هلیو دنګ برجونه
خاورې خاورې مې دي ګل ګل امیدونه
مستانه احساس مې شنه لوخړه شوی
هدیره یم، هدیره يمه…
غزل
که پاچا دى، که ملا دى او که ډم دى
د دوى ټولو مور حوا،پلار ېې آدم دى
انسانان خداى برابر دي پيدا کړي
يو له بله نه څوک زيات دى،نه څوک کم دى
خو د هرچا خپل عمل د لارې مل…
انګړ
خړ اسمان ګروم نیولی
لکه چې مخ ته یې شیندلې وي چا
د ټولې تورې سوزېدلې زمکې خړې ایرې
کړنګ – کړنګ - کړنګ
د زنګ روستۍ کړنګا د چوپې هوا خړه سینه څېرې کړله
لږ شین اسمان…