ګل ورژېد / بصيرالحق عادل
د نن داستان
د مور له ستوني يې ډوډۍ نه تېرېده، خپل سره لاسونه يې مخ ته نيولې وو، پر مخ يې اوښکه ورغړېده، څړپ کاسې ته ولوېده.
پلار يې فکرونو کې ډوب و، د خپلې لورکۍ د خوب ځای ته به يې وکتل، يخ نيولی به شو. د چايو پياله يې له لاسه ولوېده، آه…