د خندا ارمان – لنډه کیسه /محمد نعمان دوست
په دواړو منګولو یې د اوږو سرونه ور ټینګ کړل او بیا یې داسې ټکانونه ورکړل لکه د کور ټولې ښیښې چې یې ماتې کړي وي. د سترګو کاسو ته یې تروې اوبه ور ننوتې، پوزه یې کش کړه او ویل یې: خندا پسې دې مړه مړه یم، خو ستا شونډې بیرته نشوې. ستا خندا مې…