هارون ادیب

د تل په څېر د ښار ټول څراغونه یو یو په ګلېدو وو، خو زما د خونې کړکۍ لا هم د څراغ په تته رڼا کې پټه وه، په ښار وژونکي خاموشي خوره وه، ځای ځای سپین ستوري په اسمان کې نڅېدل، زه تر ډېره د اسمان په ننداره کې ورک وم، کله کله به مې داسې انګېرله چې…