غزل
نړېدلی مو دېوال دی او تر لاندې مو سلګۍ دي
رانه ورک دي د تن سیوري اسمانونه مو کیږدۍ دي
څو ګلمخي ماشومان دي د ارمان کوڅه کې ژاړي
داسې ښکاري چې راغلي له کاله د زندګۍ دي
د احساس د دوزخونو یْوه ګړۍ ترېنه قربان شه
که یې غواړې…
Recover your password.
A password will be e-mailed to you.