شعرونه او لنډۍ

خـړه پړه ګــرځي بې سـينګاره ده پيغلـه پښــــتانه ده حـسـنداره ده نه!نه! شرابنوشه نه ده ښه صـيبه دا خو قـدرتي چشـمې خـماره ده خـپلې ښـکلا اور باندې نيولـي ده…

 په افغان ادبي بهیر کې د پسرلي صاحب یاد غونډه نمانځل کېده، بېګاه ماسخوتن ناوخته مې یوه لنډکۍ لیکنه پرې وکړه. ما و نه شو کړای چې بهیر ته ورشم، که د لوستو تاب یې لرئ، راځئ دلته یې…

شمع که وړه وي او که غټه خو په رڼا ورکولو کې یې فرق نه راځي ځکه دوئ د یوه تار پر مټ بلیږي تر څو چې هغه تار ختم شوی نه وي د دوئ رڼایي دوام کوي. مُهمه نه ده چې ډېوه وړه جوړه ده…

مادر مرا چگونه به عسکر سپرد و رفت دلبند خویش و خانه برابر سپرد و رفت در عیش کوچه های پر از زرق و برق غرب احساس مادرانه سراسر سپرد و رفت مادر پدر شبیه دو جنرال…

څه مې کول، چېرې تلمه، چا پسې روان ومه بس د خپل وجود له پېژندنې پښېمان ومه کاشکې دې هدف وای، نتيجه به داسې نه وای بيا زه خو تاته نه پوره کېدونکی يو ارمان ومه کله…

د فکر - زړه تر منځ مي جنګ روان دی زما پر حال خپه انسان، حیوان دی خو خدای له عرشه رانه ګوري هسي خوشحالي کاندي، شين آسمان خندان دی یارانو زما د ځان وژني لامل په عصبي تکلیف یې…

نشته وې، پهٔ ما کوم قیامت نهٔ تېریده؟ ژوند ولاړ وو، هیڅ پهٔ یو صورت نهٔ تېریده تا سره چې وم، هغه شیبې به وې رنګینې بیا مې چرته هغسې ساعت نهٔ تېریده ارزي…

وګړي يي بدل دي خو دا ښار راته اشنا دی د سوي کنډواله کلي چنار راته اشنا دی شملې تر پرون دنګې، پر سرو خلکو تړلي سرونه هغه نه دي خو دستار راته اشنا دی د باد په لور کږیږي، د ثبات…

 نن مې له لیرې نه شپیلۍ واوریدہ په خدای له زړ‎ہ مې ورته وژړ‎لې یو وخت چې زہ د مدرسې طالب وم یو وخت چې زہ د خپل زړ‎گي مالک وم یو وخت چې زہ یو مستقل انسان وم یو وخت چې ما د چا …

هيڅ نه پوهېږم ارت جهان کې ناکراره یمه هواس مې ټول دي شندل شوي زه بیماره یمه خدای خبر بیا کومه بلا ده د زرین لمر مخ ته سپينه سهاره درته ډېره انتظاره یمه کله د نن کله سبا سبا…