غزل
مړ په خپل ارمان د ژوند له شپو نه پاتی شوی یم
تلم په خپله لاره خو له تلو نه پاتی شوی یم
لاس او پښی ډیر وهم خو څه وکړمه ځوړند یم
زه پخپله خاوره له لویدو نه پاتی شوی یم
چغی می یوازی د زندان تر دیوالونو ځي
بند پخپل وجود کی له وتو…