شيبې
یوه شیبه وه چي هم هغه شیبه
زه وم د دې نړۍ شتمنه ښځه
ستا د خیالونو ګڼ لاسونه مې ترملا را تاو، وه
شپه وه، بریښناوه
د باران د ځنځېدولو څاڅکو
ګڼو ږغونو کې مې ،
ستا د بې ږغه احساس ږغ لټوي
باران و ځوان
د مستو، مستو څاڅکو، لمس یې ځوان و،…