یوازې یوه هیله
ستونی یی وچ شو نور یی حلق کې لاړې نۀ وې پاتې، غوښتل یی نور د کتاب پاڼې وتړي، د نن لپاره درس بس کړي، پر سپین مخ یی راغلې خولې لۀ ورایه ځلیدې، پر مخ راغلي ویښتان یی تر غوږو واړول،شاته یی پر بالښت تکیه وکړه خپلې سترګې یی د آرام پر پلمه…