*د افغانې نجلۍ وروستۍ اوښکه*
«مورې، زما خوبونه ولې ګناه دي؟»
یوه زړهماتوونکې کیسه د هغې افغانې نجلۍ په اړه چې یوازې یې غوښتل زده کړې وکړي، ډاکټره شي او د خپلې مور پر ستړو سترګو د خوښۍ اوښکې وویني د افغانستان په یوه غریب کلي کې مریم نومې نجلۍ اوسېده. هغه د نورو نجونو په څېر ساده ژوند درلود، خو په زړه کې یې لوی خوبونه وو. غوښتل یې ډاکټره شي، د خپل ناروغ پلار درملنه وکړي، د خپلې مور د ستړو لاسونو زحمتونه جبران کړي او یوه ورځ خپل وطن ته خدمت وکړي مریم به هر سهار خپل زوړ کتابونه په بکس کې ایښودل، د ښوونځي جامې به یې اغوستې او د تګ لپاره به یې ځان چمتو کاوه. خو کله چې به د ښوونځي تړلې دروازې ته ودرېده، سترګې به یې له اوښکو ډکې شوې. کتابونه به یې په سینه پورې ټینګ ونیول او بېرته به کور ته راغله یوه ورځ یې کتابونه پر ځمکه کېښودل، د مور غېږې ته یې ځان واچاوه او په ژړغوني غږ یې وویل«مورې! ما څه ګناه کړې ده؟ ما خو یوازې غوښتل زده کړې وکړم، ډاکټره شم، د ناروغانو ژوند وژغورم او ستا د سترګو اوښکې وچې کړم. ولې زما د ژوند دروازه تړل شوې ده؟ ایا زه هم د دې وطن لور نه یم؟ ایا زما په زړه کې خوبونه نشته؟»
مور یې د لور پر سر لاس تېر کړ، خو د ځواب پر ځای یې یوازې اوښکې تویې کړې. لور یې په غېږ کې ټینګه ونیوله او ویې ویل لورې! کاشکې ستا ټول دردونه زما په زړه کې وای. کاشکې ستا پر ځای زه ژړېدای، خو ته دې د خپل راتلونکي لپاره موسکۍ وای مریم د مور اوښکې پاکې کړې او ورته یې وویل مورې، یوه ورځ به ډاکټره شم، ستا لپاره به ښه کور جوړ کړم، ستا ټول دردونه به دوا کړم او ته به نور هېڅکله د غریبۍ له لاسه نه ژاړې مور یې موسکۍ شوه، د لور تندی یې ښکل کړ، خو په زړه کې یې دعا کوله چې خدای دې د دې ماشومې هیلې نیمګړې نه پرېږدي مریم له خپل وطنه شتمني نه غوښتله؛ هغې یوازې د زده کړې فرصت غوښت، څو خپل ژوند جوړ او د خپل ولس خدمت وکړي هغه شپه چې مور او لور دواړو وژړل
د ژمي سړه شپه وه. په کور کې د سون لرګي ختم شوي وو او د ډوډۍ لپاره هم ډېر څه نه وو پاتې. مور یې یوه وچه ډوډۍ دوه برخې کړه، یوه یې مریم ته ورکړه او بله یې بېرته کېښوده.
مریم وپوښتل:
«مورې، ته ولې ډوډۍ نه خورې؟»
مور یې په مصنوعي موسکا وویل:
«لورې، ما مخکې خوړلې ده.»
مریم پوه شوه چې مور یې دروغ وایي. خپله ډوډۍ یې نیمه کړه او د مور مخې ته یې کېښوده «مورې، که ته وږې پاتې شې، زه به د چا لپاره ډاکټره شم؟»
د مور له لاسه ډوډۍ ولوېده. لور یې په غېږ کې ټینګه ونیوله او په ژړا یې وویل «لورې، خدای دې هغه ورځ راولي چې ستا په لاس کې د ډاکټرۍ سند ووینم. زه به د نړۍ تر ټولو خوشحاله مور یم.»
مریم د مور پر سینه سر کېښود او ورو یې وویل:
«مورې، زه یوازې له یوه شي وېرېږم؛ وېرېږم چې یوه ورځ به ته له دې نړۍ لاړه شې، خو زه به لا هم ستا د خوبونو د پوره کېدو په تمه یم. زه به ستا قبر ته ولاړه یم او درته به وایم: مورې، ستا لور ونه توانېده چې هغه ورځ راولي چې ته یې په تمه وې.»
مور یې په لوړ غږ وژړل.
«نه لورې، داسې خبرې مه کوه! ته زما د زړه ټوټه یې. خدای دې ستا ټول خوبونه رښتیا کړي.»
مریم د مور اوښکې پاکې کړې، خو خپله یې د بالښت لاندې مخ پټ کړ او تر سهاره یې وژړل.
هغه یوازې د ښوونځي د تړلې دروازې له امله نه ژړل؛ هغه د دې لپاره هم ژړل چې غوښتل یې د خپلې مور د خوشحالولو لپاره یو لوی انسان شي، خو نه پوهېده چې د خپل خوب د پوره کولو لاره به له کومه پیدا کړي د نړۍ ماشومان او د افغانستان نجونې په هماغه شپه، د نړۍ په یوه بل هېواد کې، یوه نجلۍ خپل نوی بکس د سبا ورځې لپاره چمتو کاوه. مور یې کتابونه په بکس کې ایښودل، پلار یې ورته نوی قلم اخیستی و او هغې د خپل راتلونکي په اړه له خوښۍ ډکې خبرې کولې خو په افغانستان کې مریم د خپل زوړ کتاب وروستۍ پاڼه اړوله او د تړلي ښوونځي په اړه یې فکر کاوه هغې له خپلې مور څخه وپوښتل مورې، ایا زه هم د نړۍ د نورو نجونو په څېر انسانه نه یم؟ ایا زما په زړه کې د ډاکټرې، ښوونکې او انجنیرې کېدو خوبونه نشته؟»
مور یې سر ټیټ کړ.
مریم بیا وویل:
مورې، که زه په بل هېواد کې زېږېدلې وای، ایا نن به مې هم کتاب تړلی و؟مور یې د لور لاسونه ونیول او په ژړا یې وویل نه لورې، ته هېڅ ګناه نه لرې. ته د زده کړې حق لرې، ته د روښانه راتلونکي حق لرې. کاشکې مې دومره وس درلودای چې ستا د خوبونو لپاره مې یوه دروازه پرانیستې وای مریم د مور پر سینه سر کېښود او دواړه غلې شوې یوازې اوښکو یې خبرې کولې.
د یوه ماشومې او یوې مور ترمنځ د بېوسۍ داسې دیوال ولاړ و چې نه د مینې په زور نړېده او نه د اوښکو په زور.
هغه لیک چې مور یې په پټه وموندیوه ورځ مور یې د کور د پاکولو پر مهال د مریم زوړ کتاب وموند. د کتاب په وروستۍ پاڼه کې یو لیک لیکل شوی و:
«زما ګراني مورې!
که یوه ورځ زما خوبونه پوره نه شول، زما کتابونه مه غورځوه. په دې کتابونو کې زما د ژوند هیلې پرتې دي ما غوښتل په همدې قلم یوه ورځ د ډاکټرۍ پر سند خپل نوم ولیکم، بیا به مې منډه درته وهله او ویل به مې: مورې، وګوره! ستا لور بریالۍ شوه ما غوښتل ستا لاسونه ښکل کړم، ستا په غېږ کې وژاړم، خو دا ځل به د غم نه، د خوښۍ اوښکې وې مورې، ته پوهېږې څه شی مې تر ټولو ډېر دردوي؟دا چې زه لا ژوندۍ یم، لا خوبونه لرم، لا د زده کړې مینه لرم، خو هره ورځ مې د راتلونکي هیله کمزورې کېږي زه له تا یوازې یوه غوښتنه لرم: که یوه ورځ زما د بریا ورځ راغله، زما لاس ونیسه او راته ووایه چې ته پر ما ویاړې ځکه مورې، ستا له یوې خبرې سره زما د نړۍ ټول دردونه هېرېږي.
ستا لور، مریم.»
مور یې لیک ولوست، کاغذ یې پر سینه کېښود او د لور خونې ته ورغله. مریم په خوب ویده وه. مور یې د هغې پر تندي ښکل ورکړ او په پټه یې وویل لورې، ته لا زما مخې ته ناسته یې، خو زه ستا د ماتو خوبونو لپاره ماتم کوم. خدایه، زما لور ولې د خپل راتلونکي لپاره دومره ژاړي؟مریم له خوبه راویښه شوه او مور یې ولیده چې لیک یې په لاس کې نیولی دی.
په بیړه یې وویل:
مورې، بخښنه غواړم! ما نه غوښتل چې ته وژاړې مور یې په غېږ کې ټینګه ونیوله.
نه لورې، ته بخښنه مه غواړه. ستا خوبونه ګناه نه دي. ستا هیله ګناه نه ده. ته ولې د خپل راتلونکي لپاره له ما څخه بخښنه غواړې؟دواړو یو بل ته وکتل او بیا یې وژړل.
د مریم وروستۍ دعا
کلونه تېر شول، خو مریم خپل کتابونه ونه غورځول. هره ورځ به یې کتاب پرانیست، درسونه به یې لوستل او د یوې ښې ورځې هیله به یې ساتله یوه ماښام د خپلې مور څنګ ته کېناسته او ویې ویل مورې، که یوه ورځ زما خوبونه رښتیا شول، زه به د خپل وطن هغو نجونو ته وړیا درملنه کوم چې زما په څېر له سختیو تېرېږي. زه نه غواړم بله نجلۍ زما په څېر د خپل راتلونکي لپاره وژاړي مور یې موسکۍ شوه او ورته یې وویل لورې، خدای دې ستا ارمان پوره کړي مریم د مور لاسونه ښکل کړل او د اسمان پر لور یې وکتل خدایه! زما د وطن ټولو نجونو ته د زده کړې فرصت ورکړه. داسې ورځ راوله چې هېڅ مور د خپلې لور د ماتو خوبونو له امله ونه ژاړي. داسې ورځ راوله چې زموږ نجونې د کتابونو په رڼا کې خپل راتلونکی جوړ کړي بیا یې خپل کتاب خلاص کړ. د وروستۍ پاڼې پر سر یې ولیکل:
زه به ډاکټره شم، مورې… یوازې زما تر بریا پورې زما لاس مه پرېږده مریم کتاب وتاړه، د مور په غېږ کې یې سر کېښود او سترګې یې پټې کړې مور یې د لور پر وېښتانو لاس تېر کړ، خو له سترګو یې اوښکې روانې وې. هغې غوښتل خپله لور یوه ورځ د ډاکټرۍ په سپینه چپنه کې وویني؛ غوښتل یې د خپلې لور د بریا ورځ ولمانځي، خو د هغې زړه د انتظار له درده ستړی شوی و افغانستانه! ستا لوڼې هم خوبونه لري. هغوی هم غواړي کتابونه ولولي، ډاکټرانې شي، ښوونکې شي او د خپل وطن په جوړولو کې ونډه واخلي. هغوی رحم نه غواړي؛ هغوی د زده کړې، عزت او روښانه راتلونکي فرصت غواړي تر ټولو دردناکه خبره دا ده چې مریم لا هم هر سهار خپل زوړ کتاب پرانیزي، د ډاکټرې سپینه چپنه په خپل خیال کې ویني او له خدایه دعا غواړي چې یوه ورځ یې مور ژوندۍ وي او د هغې د بریا ورځ وویني.
او د کتاب پر وروستۍ پاڼه لا هم هماغه جمله لیکل شوې ده«مورې، زه به یوه ورځ ډاکټره شم… یوازې تر هغې ورځې پورې ژوندۍ پاتې شه چې زما خوب رښتیا شي.»
د دعوت رسنیز مرکز ملاتړ وکړئ
له موږ سره د مرستې همدا وخت دی. هره مرسته، که لږه وي یا ډیره، زموږ رسنیز کارونه او هڅې پیاوړی کوي، زموږ راتلونکی ساتي او زموږ د لا ښه خدمت زمینه برابروي. د دعوت رسنیز مرکز سره د لږ تر لږه $/10 ډالر یا په ډیرې مرستې کولو ملاتړ وکړئ. دا ستاسو یوازې یوه دقیقه وخت نیسي. او هم کولی شئ هره میاشت له موږ سره منظمه مرسته وکړئ. مننه
د دعوت بانکي پتهDNB Bank AC # 0530 2294668 :
له ناروې بهر د نړیوالو تادیاتو حساب: NO15 0530 2294 668
د ویپس شمېره Vipps: #557320 :
Support Dawat Media Center
If there were ever a time to join us, it is now. Every contribution, however big or small, powers our journalism and sustains our future. Support the Dawat Media Center from as little as $/€10 – it only takes a minute. If you can, please consider supporting us with a regular amount each month. Thank you
DNB Bank AC # 0530 2294668
Account for international payments: NO15 0530 2294 668
Vipps: #557320
